24 Ιουν 2019

ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ


Θυμάμαι την Άννα Διαμαντοπούλου να έρχεται, πάντα συνεπής, στη Ξάνθη τα πέτρινα χρόνια 2005-2008, ως υπεύθυνη του Πολιτικού Συμβουλίου για την περιοχή. Τη θυμάμαι να έρχεται κατευθείαν, non stop, από το εξωτερικό στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης. Τη θυμάμαι εξαντλημένη και ατημέλητη, σπάνιο πράγμα για μια γυναίκα και την Άννα πολύ περισσότερο. Να απαντά πάντα στο τηλέφωνο, αυστηρή αλλά χωρίς ίχνος σνομπισμού. Και μετά, το 2009-2012, τη θυμάμαι στην αρχή στο υπουργείο Παιδείας, σε κατάσταση υπερκόπωσης και εξάντλησης, παράταιρη με το περιβάλλον χλιδής του γραφείου της υπουργού, που επιμελήθηκε ο προκάτοχός της, της ΝΔ. Τη θυμάμαι να μπαίνει στο υπουργικό συμβούλιο έχοντας υπερψηφισθεί το σχέδιο Νόμου για την Παιδεία, σχεδόν από το σύνολο του Κοινοβουλίου και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, με πρώτο και καλύτερο τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, να την χειροκροτούν όρθια. Τη θυμάμαι αργότερα σαν συνεργάτη στο υπουργείο Ανάπτυξης επί κυβέρνησης Παπαδήμου. Άψογη στη συνεργασία της, άψογη συμπεριφορά, αγώνας να προστατεύσουμε ό,τι μπορούσαμε. Και μετά θυμάμαι τη μη εκλογή της τον Μάιο και Ιούνιο του 2012 στην Α΄Αθήνας. Και από τότε μέχρι σήμερα, επτά ολόκληρα χρόνια, διατήρησε την αξιοπρέπειά της, χωρίς να ευτελίζεται με εγωπαθείς ατελείς υποψηφιότητες, με το Δίκτυό της σε λειτουργία για τη συζήτηση των μεγάλων ζητημάτων της χώρας. Μπορώ να θυμηθώ και άσχημα. Την αμφίθυμη θέση της στο Συνέδριο του 2008. Την έφεσή της στις τρόϊκες (τη μια το 2011 με Λοβέρδο και Ραγκούση και την άλλη, πιο πρόσφατα με Ραγκούση και Φλωρίδη). Ίσως και άλλες. Άσχετα με τις όποιες παραφωνίες, που άλλωστε ο καθένας μας έχει υποπέσει, πάντα είχε και έχει το σεβασμό μου και την αναγνώριση από εμένα της προσφοράς της στον πολιτικό μας χώρο. Τιμήθηκε από το ΠΑΣΟΚ αλλά και εκείνη τίμησε το ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα λοιπόν η Άννα κάτι λέει. Κάτι που δεν μας αρέσει. Και όλοι έπεσαν πάνω της. Χαρακτηρισμοί απαξίας, ύβρεις, μηδενισμοί. Για ένα πρόσωπο που εδώ και χρόνια είναι εκτός ΠΑΣΟΚ και ΚΙΝΑΛ αλλά κανείς δεν έδειξε να πολυνοιάζεται γι’αυτό. Διότι δεν γνωρίζω να υπήρξε κάποια προσπάθεια του ΚΙΝΑΛ να αξιοποιήσει ή έστω να τιμήσει την Άννα Διαμαντοπούλου. Κι αν ένας πολιτικός (που ως συνήθως έτσι συμβαίνει) νοιώθει ότι έχει ακόμη να προσφέρει και ο χώρος του τον συνταξιοδοτεί με απαξιωτικό τρόπο, έχει απολύτως το δικαίωμα να συζητά και να προσεγγίζει χώρους που αντίθετα του δείχνουν σεβασμό και τιμή.
Θέλω λοιπόν να δηλώσω την αντίθεσή μου σε όποιους και με όποιον τρόπο απαξιώνουν πρόσωπα που προσπάθησαν, με τον κατ’ αυτούς ορθό τρόπο, για την παράταξη. Ακόμη και αν διαφώνησα πάντα μαζί τους, όπως με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Διότι ο κ.Βενιζέλος είχε την πεποίθηση (αξίωση κατά την κυρία Γεννηματά) ότι θα τεθεί πρώτος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Πέραν όμως των τυχόν ελαττωμάτων του, σίγουρα δεν είναι αφελής. Προφανώς κάποιοι από την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ του καλλιέργησαν αυτή την εντύπωση. Και του σέρβιραν κάτι άλλο σε χρονική στιγμή που δεν είχε τα περιθώρια άλλων πολιτικών επιλογών, ακόμη και αυτής της εκλογής με σταυρό. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου συνιστά πολιτική ατιμία. Δεν χάρηκα με την αντιμετώπιση Βενιζέλου από την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Διότι για ακόμη μια φορά ο πολιτικός μας χώρος απαξιώνει τους ηγέτες και τα στελέχη του. Σε αντίθεση με τη Δεξιά που πάντα τα προστατεύει. Δεν μπορώ, ενώ βίωσα την άδικη και πλήρη απαξίωση του Γιώργου Παπανδρέου, να επιχαίρω για την πολιτική απαξίωση του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Όπως πολιτική ατιμία είναι να δηλώνεις σύγχρονο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας και να κάνεις συνέδριο με τους μισούς διορισμένους. Και όταν φτάνεις να εκλέξεις πολιτικό συμβούλιο να σταυροδοτείς 100 %. Αυτό δεν είναι καν δημοκρατικό, έστω συγκεντρωτικό, κόμμα. Για ανοιχτό κόμμα ας μην μιλήσουμε. Ήταν όνειρο και πάει. Κι ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει να καταλάβει ότι αρχηγός δεν γίνεσαι με κλαψουρίσματα. Όταν έχουμε τέτοιου επιπέδου παρεκτροπές συγκρούεσαι εκεί και τότε. Αλλιώς είσαι απλά συνένοχος.
Μπορείτε να μην ψηφίσετε (άλλωστε ελάχιστοι διεκδικούν την ψήφο σας) την Άννα Διαμαντοπούλου, τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Δημήτρη Ρέππα, τον Θόδωρο Πάγκαλο, τον Χάρη Καστανίδη, τον Κώστα Σκανδαλίδη, τον Κώστα Λαλιώτη, τον Φίλιππο Πετσάλνικο, τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Ανδρέα Λοβέρδο, την Βάσω Παπανδρέου, τον Γρηγόρη Νιώτη και τον Γιώργο Παπανδρέου ή τον Κώστα Σημίτη (συγγνώμη προς όσους δεν μνημονεύω όπως μου έρχονται στο νου) ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΔΟΠΑΤΑΤΕ.
Γι’ αυτό λοιπόν σας γράφω σήμερα. Γιατί δεν είναι στραβός ο γιαλός. Απλά στραβά αρμενίζουμε. Και το ένστικτο των δημοκρατικών πολιτών λειτουργεί και εντοπίζει το στραβό αρμένισμα. Ξέρω ότι θα μου πούνε «άσε να τελειώσουν οι εκλογές». Τότε όμως θα τσιρίζουν όλοι. Με σκοπιμότητες. Γι’αυτό αναλαμβάνω το κόστος να τα πω πριν. Κι ας τ’ακούσω. Πρώτη φορά είναι;

19 Ιουν 2019

ΓΚΑΦΑ ή ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΙΝΑΛ;



Το ΚΙΝΑΛ ανακοίνωσε ως υποψήφιο βουλευτή του στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης τον κ. Μπουρχάν Μπαράν. Είναι όμως ο κ. Μπαράν μια υποψηφιότητα που μπορεί να προσελκύσει τους ψηφοφόρους και να δώσει την έδρα στο ΚΙΝΑΛ; Το σίγουρο είναι ότι μια έδρα δεν κερδίζεται χωρίς ΚΑΙ τη μειονοτική ψήφο.

Ο κ. Μπαράν ήταν υποψήφιος το 2004 με το ΠΑΣΟΚ και είχε μια πολύ καλή επίδοση. Φυσικά είχε αποφασιστεί να είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ και στις εκλογές του 2007. Τότε όμως με τον υποψήφιο της ΝΔ κ. Χατζημεμίς Τουρκές γύριζαν με κοινές εκδηλώσεις στα μειονοτικά χωριά της Ξάνθης και ευθέως εκβίασαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι δεν θα είναι υποψήφιοι εάν δεν υποχωρούσαν τα κόμματά τους στην απαίτησή τους να είναι μοναδικοί υποψήφιοι από τον χώρο της μειονότητας. Εκβίαζαν ώστε, παρότι η μειονότητα είναι τουλάχιστον 40% του πληθυσμού, τα δύο μεγάλα κόμματα έπρεπε να έχουν 4 πλειονοτικούς και έναν μειονοτικό υποψήφιους. Στις εκλογές εκείνες τα δύο μεγάλα κόμματα συγκρότησαν εν τέλει τα ψηφοδέλτιά τους με 3 πλειονοτικούς και 2 μειονοτικούς υποψήφιους.Ο κ.Μπαράν αρνήθηκε να συμμετάσχει και εξελέγη βουλευτής στη Ξάνθη ο κ. Τσετίν Μάντατζη, ο οποίος απεδέχθη να είναι υποψήφιος, ασχέτως συσχετισμού πλειονοτικών - μειονοτικών στο ψηφοδέλτιο. Το 2010 οι κκ. Τουρκές και Μπαράν κατέβηκαν στον ίδιο συνδυασμό, υποστηριζόμενο από τη ΝΔ, της «Περιφερειακής Αναγέννησης» και έλαβαν 6.846 και 6.829 ψήφους αντίστοιχα, καταλαμβάνοντας τις πρώτες δύο θέσεις του συνδυασμού και αλληλοστηριζόμενοι. Την εποχή εκείνη και οι δύο φέρονται από τον τοπικό τύπο ότι προσχώρησαν στη Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ο κ. Μπαράν όμως επανήλθε ως υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ το 2012 με Πρόεδρο τον Β.Βενιζέλο. Πήρε 1.778 σταυρούς πίσω από τους κκ. Σαλτούρο και Σγουρίδη και δεν εκλέχθηκε. Ο κ.Τουρκές ήταν υποψήφιος με τη Ντόρα Μπακογιάννη στη Δημοκρατική Συμμαχία και έλαβε 2.783 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί και αυτός. Το 2015 κανένας από τους δύο δεν πολιτεύτηκε αν και ο κ.Μπαράν κατήγγειλε ότι τον απέκλεισε το Ποτάμι από το ψηφοδέλτιό του. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ο κ. Τουρκές είναι υποψήφιος με τη ΝΔ και ο κ. Μπαράν υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής.
Ο κ. Μπαράν έχει κλείσει αισίως 15 χρόνια υποψηφιοτήτων χωρίς να εκλεγεί έστω μια φορά στο κοινοβούλιο. Τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο επιθυμητό στο ψηφοδέλτιο του ΚΙΝΑΛ; Το  φλερτ του με άλλα κόμματα όπως η Δημοκρατική Συμμαχία και το Ποτάμι και η κάθοδος και εκλογή του με τον συνδυασμό που στήριξε επίσημα η ΝΔ στην Περιφέρεια ΑΜΘ, αποδυναμώνει κάθε επιχείρημα κομματικής προσήλωσης. Η φθίνουσα επίδοσή του με την πάροδο των ετών, δεν δημιουργεί ελπίδες για αντιστρόφως ανάλογη επίδοσή του στις προσεχείς εκλογές. Γιατί λοιπόν η κ. Φώφη Γεννηματά ενδεχόμενα χαρίζει την έδρα; Γιατί ενδεχόμενες υποψηφιότητες προσώπων με πολύ μεγαλύτερη επιρροή, που ήταν καταρχήν θετικοί να είναι υποψήφιοι, όπως του Αχμέτ Καρά, του Καπζά Μουζαφέρ και του Χουσείν Μπαλτατζή (πριν τον οδηγήσουν στην πολιτική χαζομάρα να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΚΙΕΦ) δεν αποτέλεσαν επιλογές του ΚΙΝΑΛ;
Για να δοθούν οι απαντήσεις στα παραπάνω πρέπει να συσχετιστεί η πολιτική πορεία ενός άλλου προσώπου της ευρύτερης περιοχής. Ο κύριος Ιλχάν Αχμέτ εκλέχθηκε βουλευτής της ΝΔ την περίοδο 2004-2007. Στις εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ αλλά δεν εκλέχθηκε. Στις εκλογές του 2009 ήταν και πάλι υποψήφιος με τη ΝΔ αλλά δεν εκλέχθηκε. Την ίδια χρονιά μετά την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ αποχώρησε από την Νέα Δημοκρατία και προσχώρησε στη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη. Ήταν μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος, συμμετείχε στις εκλογές του Μαΐου του 2012 όπου συγκέντρωσε 11.207 ψήφους αλλά το κόμμα του δεν έπιασε το όριο του 3% και δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή. Τον Ιούνιο του 2012 και αφού η Δημοκρατική Συμμαχία προσχώρησε στη ΝΔ, προκειμένου να εκλεγεί βουλευτής η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, τοποθετήθηκε επικεφαλής ψηφοδελτίου σε εκλογές με λίστα, στο ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ και δεν εξελέγη. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 τοποθετήθηκε επικεφαλής ψηφοδελτίου σε εκλογές με λίστα, στο ψηφοδέλτιο του Ποταμιού και εξελέγη βουλευτής. Το 2017 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το Ποτάμι και προσχώρησε κοινοβουλευτική ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 είναι υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής. Ο κ. Ιλχάν Αχμέτ έχει προσωπική πολιτική δύναμη και το έχει αποδείξει. Βέβαια είναι προφανές ότι την προσωπική πολιτική δύναμη την οδήγησε στις ευρωεκλογές στο ΚΙΕΦ. Το ίδιο είχε πράξει και στις ευρωεκλογές του 2014 που υποστήριξε το ΚΙΕΦ αν και βρισκόταν ακόμα στην ΔΗΜΑΡ, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις εντός και εκτός του κόμματος.
Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι τους κκ. Ιλχάν Αχμέτ, Χατζημεμίς Τουρκές και Μπουρχάν Μπαράν τους συνδέουν πολλά. Κυρίως τους συνδέει η συμμετοχή τους σε ψηφοδέλτια τριεδρικών εκλογικών περιφερειών στις επικείμενες εκλογές. Διότι το ΚΙΝΑΛ λογικά θα εκλέξει 1 βουλευτή στην Περιφέρεια ΑΜΘ. Σε ακραία περίπτωση 2. Και ο κ. Ιλχάν Αχμέτ θα είναι ο ένας ή ο ένας από τους δύο και δεν μπορεί να το ρισκάρει, μιας και υπάρχει και η εκλεγμένη βουλευτής του ΚΙΝΑΛ Χαρά Κεφαλίδου στη Δράμα. Και ο κ. Ιλχάν Αχμέτ καλά κάνει και προστατεύει τα προσωπικά του συμφέροντα. Το ζήτημα είναι να απαντήσει η κ. Γεννηματά γιατί οι Ξανθιώτες να ψηφίσουν ΚΙΝΑΛ για να εκλέξουν στην Κομοτηνή τον κ. Ιλχάν Αχμέτ…

11 Ιουν 2019

ΚΙΕΦ:ΑΚΡΙΒΟΙ ΣΤΑ ΠΙΤΟΥΡΑ ΦΘΗΝΟΙ ΣΤΟ ΑΛΕΥΡΙ



       Διάβασα το άρθρο του υφυπουργού Ανάπτυξης και βουλευτή Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ κ.Στάθη Γιαννακίδη με τίτλο «Ας μιλήσουμε ρεαλιστικά για το ΚΙΕΦ» στο tvxs.gr. Μπορώ να πω ότι συμφωνώ σε όλα όσα αναφέρει. Θέλω όμως να συμπληρώσω ότι ξέχασε να αναφέρει κάποιες μικρές λεπτομέρειες.
Το Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας διακηρύττει ότι πρωτεύων στόχος του είναι η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επίσης διακηρύττει ότι τα μέλη του είναι τουρκικής καταγωγής. Θα περίμενε λοιπόν κάποιος από ένα προοδευτικό κόμμα που θέτει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην κορωνίδα των αξιών του να παίρνει δημόσια θέση και για όσα συμβαίνουν στην φερόμενη ως χώρα καταγωγής των μελών του.
Για παράδειγμα:
1)Υπάρχει έστω και μια ανακοίνωση του ΚΙΕΦ που να προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία;
            Όπως διαβάζουμε ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Ζέιντ Ράαντ Αλ Χουσείν καταγγέλλει ότι: «Στις παραβιάσεις περιλαμβάνονται τα βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, οι αυθαίρετες κρατήσεις, η αυθαίρετη στέρηση του δικαιώματος στην εργασία και της ελευθερίας κυκλοφορίας ή ακόμη οι προσβολές της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης, σύμφωνα με την έκθεση. Στη νοτιοανατολική Τουρκία «μαζικές και σοβαρές» παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξακολουθούσαν να διαπράττονται από τις δυνάμεις ασφαλείας. Περιελάμβαναν σκοτωμούς, βασανιστήρια, υπερβολική χρήση βίας και καταστροφή σπιτιών και της κουρδικής πολιτιστικής κληρονομιάς.Η Τουρκία πρέπει να «άρει τάχιστα την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αποκαταστήσει την κανονική λειτουργία των θεσμών και του κράτους δικαίου», αναφέρεται στην 28σέλιδη έκθεση. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιβλήθηκε στην Τουρκία μερικές ημέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, την ευθύνη για την οποία επιρρίπτουν οι αρχές στον ιερωμένο Φετουλάχ Γκιουλέν, που είναι εγκατεστημένος στις Ηνωμένες Πολιτείες και αρνείται κάθε ανάμιξη. «Οι αριθμοί είναι απίστευτοι: σχεδόν 160.000 άνθρωποι έχουν συλληφθεί κατά τους 18 μήνες της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ∙ 152.000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν απολυθεί, πολλοί από τους οποίους με τρόπο εντελώς αυθαίρετο ∙ εκπαιδευτικοί, δικαστές και δικηγόροι έχουν απολυθεί ή διώκονται ∙ δημοσιογράφοι έχουν συλληφθεί ∙  ΜΜΕ έχουν κλείσει και ιστότοποι έχουν μπλοκαριστεί» δήλωσε, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

            2)Υπήρξε έστω και μια ανακοίνωση του ΚΙΕΦ που να καταδικάζει ως πολιτική δίωξη τη φυλάκιση του Selahattin Demirtaş;
            Ο ηγέτης ενός κοινοβουλευτικού κόμματος συνελήφθη μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγ και άλλους βουλευτές του HDP στις 4 Νοεμβρίου του 2016. Ο Ντεμιρτάς δήλωσε ότι δεν είναι "αρχηγός, μέλος, εκπρόσωπος ή συμπαθών" της ένοπλης οργάνωσης PKK. Στις 18 Ιανουαρίου του 2017, Τούρκοι εισαγγελείς ανακοίνωσαν ότι επιδιώκουν ποινή φυλάκισης 142 ετών για τον Ντεμιρτάς. Ποια είναι η θέση του ΚΙΕΦ για τη φυλάκιση;

            3) Υπήρξε έστω και μια ανακοίνωση του ΚΙΕΦ που να καταγγέλει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αφρίν;
Η Διεθνής Αμνηστία απευθύνει έκκληση στην κυβέρνηση της Τουρκίας να βάλει τέλος στις «κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στην Αφρίν, πρώην προπύργιο μιας κουρδικής οργάνωσης ανταρτών στη βόρεια Συρία, κατηγορώντας την Άγκυρα ότι «κλείνει τα μάτια» μπροστά στις ωμότητες που διαπράττονται.

            4)Υπήρξε έστω και μια ανακοίνωση του ΚΙΕΦ σχετικά με τις διώξεις του Πρόεδρου του Τουρκικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Taner Kilic;
Ο Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας Kumi Naidoo επισκέφτηκε την Τουρκία για να παραβρεθεί στην αποφυλάκιση του Πρόεδρου του Τουρκικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Taner Kilic, ύστερα από 14 μήνες εγκλεισμού.   Οι κατηγορίες για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση» εξακολουθούν να τον βαραίνουν μέχρι τη δίκη του, αλλά τουλάχιστον μέχρι τότε θα μπορεί να είναι σπίτι του. Παρόμοιες κατηγορίες έχουν απευθυνθεί σε περισσότερους από 50.000 πολίτες στην Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016 και μετά. Παράλληλα, περισσότεροι από 140.000 έχουν απολυθεί ή τεθεί σε διαθεσιμότητα, 1.300 οργανώσεις έχουν κλείσει όπως και 180 μέσα μαζικής ενημέρωσης, σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας.
            Όπως φαίνεται οι συμπολίτες μου του ΚΙΕΦ είναι ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι. Γιατί προφανώς άλλο Ελλάδα και άλλο Τουρκία άλλο ελληνική Πολιτεία και άλλο Ερντογκάν.

18 Μαΐ 2019

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ "ΤΣΙΠΡΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ" ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ


Πριν πολλά χρόνια στη Ξάνθη υπήρχε ένα πολιτικό πρόσωπο, που είχε την άποψη για τον εαυτό του, ότι επρόκειτο για πολιτική αυθεντία. Στις εκλογές όμως –ΦΕΥ- έβλεπε συνεχώς τον καπνό των συνυποψηφίων του. Όπως συνήθως συμβαίνει, ανακάλυψε ότι αιτία της μη αναγνώρισης της πολιτικής του υπεροχής, ήταν το κατεστημένο και τα συμφέροντα. Νεόκοπος υποστηρικτής του, υποστήριξε τη θεωρία ότι αν κάποιος υποψήφιος δεν πετύχαινε διείσδυση στις ευάλωτες ομάδες ψηφοφόρων, όπως οι Ρωμά και οι νεοπρόσφυγες, δεν είχε ελπίδες εκλογής. Και δεδομένου ότι μάλλον ελάχιστοι αντέχουν μια ευθεία συναλλαγή με τους «ηγέτες» των «νεοπροσφύγων» η … πολιτική διείσδυση στους Ρωμά έμοιαζε μονόδρομος. Ανέλαβε λοιπόν ο νεόκοπος υποστηρικτής να … εξασφαλίσει τη διείσδυση. Μέσα στο γενικό πλαίσιο της συμφωνίας ήταν και η «ζεστή» παρουσία των «αποδεχθέντων την διείσδυση» Ρωμά στην κεντρική προεκλογική του ομιλία. Οι συμπαθείς, επιδιώκοντας να τιμήσουν τη συμφωνία, υπερέβαλλαν εαυτόν. Και μιας και το σύνθημα «Αντρέα Ζεις Εσύ Μας Οδηγείς» γέμιζε ρίγος του πάντες, είπαν αντί για Ανδρέα, να βάλουν το όνομα του υποψηφίου. Γιατί το κυρίαρχο δεν ήταν το «Ζεις» αλλά το «Εσύ Μας Οδηγείς». Έτσι το φώναξαν «Τάδε ζεις εσύ μας οδηγείς». Έντρομος ο «εργολάβος της διείσδυσης» έτρεξε και τους φώναξε «τι λέτε ρε; Μπροστά σας ζωντανός είναι». Και το σύνθημα πνίγηκε. Περιττό να αναφέρω ότι ο υποψήφιος έλαβε τη γνωστή καταϊδρωμένη θέση στις εκλογές. Δέκα χρόνια μετά άλλος υποψήφιος σε άλλου είδους εκλογές με πολύ κόπο, επιμονή και χρήμα κατάφερε να σπάσει το «κατεστημένο» των Ρωμά του Δροσερού. Έχασε όμως και πάλι τις εκλογές από τον αστικό πληθυσμό, παρότι υποτίθεται ότι εκείνο ήταν το δυνατό του χαρτί.
            Δεκαπέντε χρόνια μετά οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ αποφάσισαν να «παίξουν εξουσία». Κι άρχισαν να κάνουν χειρισμούς που ξεπερνούν σε γέλιο τα παραπάνω τραγελαφικά που περιέγραψα. Το 2014 έκαναν διείσδυση διαλέγοντας την περίφημη ΣΑΜΠΙΧΑ για το ευρωψηφοδέλτιο. Της πήραν το κεφάλι οσονούπω όταν κατάλαβαν την ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη πορεία της κυρίας ως … ακτιβίστριας. Στο δρόμο να ρωτούσαν, θα μάθαιναν. Τώρα, μετά το πάθημα, διάλεξαν υποψήφια στανταράκι. Από τους χριστιανούς Ρωμά. Οι οποίο δεν είναι βέβαια πολλοί, αλλά είναι Ρωμά. Η διείσδυση έγινε. Όμως και πάλι δεν κατέστη δυνατόν να κατευνασθεί η ορμή της ράτσας. Μπαίνει ο Τσίπρας στο γυμναστήριο να μιλήσει και άντε πάλι: «ΤΣΙΠΡΑ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ». Νοήματα, νουθεσίες και το σύνθημα πνίγηκε. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζει ότι κάνει διείσδυση σε κοινωνικές ομάδες όπως το κάποτε πολιτικό πρόσωπο της Ξάνθης. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα την καταφέρει, θα χάνει από τους υπόλοιπους. Μέχρι τότε οι εικόνες από την προεκλογική περίοδο του κ.Τσίπρα δεν θα είναι από ταινία του Γαβρά, αλλά σε φόντο Κουστουρίτσα.

1 Μαρ 2019

ΓΙΑ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΨΗΦΙΖΩ ΚΙΝΑΛ ΟΧΙ ΝΔ


Ο κ. Τσίπρας αντιπαρατίθεται μονόπλευρα και καθολικά στο ΚΙΝΑΛ. Επιδίδεται σε πλιάτσικο στελεχών του ΚΙΝΑΛ. Με αυτή του την τακτική οδηγεί τον δημοκρατικό χώρο στην μεγαλύτερη ήττα του από τη συντηρητική παράταξη και την ακροδεξιά. Στέλνει τους πρώην ψηφοφόρους του που τον εγκαταλείπουν, απευθείας στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Άραγε δεν το αντιλαμβάνεται; Δεν το βλέπει στις δημοσκοπήσεις; Γιατί το κάνει;
            Ο κ. Τσίπρας ξέρει ότι οδεύει προς συντριβή. Και προσπαθεί να περισώσει τα ελάχιστα για τον εαυτό του και τον ΣΥΡΙΖΑ του. Την αποκλειστικότητα έκφρασης καθενός μη δεξιού από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μην έχει άλλη επιλογή. Και αυτό περνά μέσα από τον εκμηδενισμό του ΚΙΝΑΛ.
            Τον κ. Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρει η αντιπαράθεση με την Δεξιά. Ξέρει ότι ήδη έχει ηττηθεί κατά κράτος. Άλλωστε είναι εξοικειωμένος μαζί της. Συνεργάστηκε με την βασική της έκφανση, τον «καραμανλισμό». Θα τη βρει την άκρη του.
         Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να σώσει τον εαυτό του από την αμφισβήτηση, την επομένη της συντριπτικής ήττας του. Και η διάσωσή του περνά μέσα από την ισοπέδωση του ΚΙΝΑΛ. Για να μην αμφισβητείται η ηγεμονία του ηττημένου ΣΥΡΙΖΑ στον δημοκρατικό χώρο. Και καθώς η Δεξιά θα εμφανίζει το γνωστό της πρόσωπο, να είναι μονόδρομος για τους πολίτες η επαναφορά στο καλάθι των ψήφων του.
            Η πραγματική ήττα του κ. Τσίπρα δεν επέρχεται μέσα από την νίκη του κ. Μητσοτάκη αλλά από την ισχυροποίηση του ΚΙΝΑΛ.

26 Φεβ 2019

Η ΠΙΟ ΡΟΚ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ (ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΜΑΛΑΜΑ)

Αποτέλεσμα εικόνας για 3 Σεπτεμβρίου 2010 συναυλία U2
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010, Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και έχουμε Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για την ανακοίνωση των υποψηφίων Περιφερειαρχών. Η κυβέρνηση έχει προβλήματα. Το κόμμα έχει προβλήματα. Το πρώτο μνημόνιο είναι εδώ. Το πρωί όλοι είναι «μαζεμένοι» μαζί μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Ο δημοσιογράφος κ. Φελέκης έχει προαναγγείλει στον «Κόσμο του Επενδυτή» την αντικατάστασή μου από τον Καρχιμάκη. Φυσικά δεν το διάβασα, σε αντίθεση με όλους τους άλλους «μαζεμένους» απέναντί μου. Κάποια στιγμή ο ΓΑΠ αποφασίζει ότι πρέπει να μου το πει. Μου το ανακοινώνει. Περπατάμε σχεδόν μια ώρα στο προαύλιο του ΣΕΦ. Μου ανακοινώνει ότι θα γίνω αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης. Ποιος νοιάζεται … Είναι αποφασισμένος. Καταλαβαίνω ότι η ανανεωτική πνοή για το ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει. Ένα βήμα πίσω στη μετατροπή του σε ένα σύγχρονο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας. Μπαίνω στη Συνδιάσκεψη κάνω «τη δουλειά» μου. Το απόγευμα όταν τελειώνουμε πηγαίνω στο προσωρινό γραφείο του Γραμματέα, βάζω το μπλουτζίν μου, βάζουμε με την Ελίνα τα μπλουζάκια της συναυλίας των U2 από το προηγούμενο καλοκαίρι στο Ζάγκρεμπ, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο με την ασφάλεια του Γραμματέα και τους λέω "πάμε στο Ολυμπιακό Στάδιο". Σε όλη τη συναυλία των U2, πέρασε από μπροστά μου όλη η ζωή μου από το 1978 που πρωτοστήσαμε την ΠΑΜΚ στη Ξάνθη, μέχρι την καρέκλα της Ιπποκράτους. Και ιδίως το διάστημα από τον Ιανουάριο του 2010 που πρωτοσυνειδητοποίησα ότι τα εγγόνια μου πιθανόν να ντρέπονται για τον παππού τους που ήταν Γραμματέας του κόμματος στα χέρια του οποίου πτώχευσε η χώρα, μέχρι την αβεβαιότητα και την ανησυχία των ημερών εκείνων. Για μένα το ΠΑΣΟΚ τελείωσε εκεί. Ποτέ δεν ένοιωσα ξανά το ΠΑΣΟΚ σπίτι μου. Έμενε το καθήκον απέναντι στην πατρίδα μου από την θέση που δεν είχα το σθένος να επιμείνω στην αρχική μου άρνηση προς τον Παπανδρέου να αναλάβω. Στο τέλος τραγουδήσαμε όλοι μαζί με τον Bono για αδελφοσύνη, αλληλεγγύη, ειρήνη, αγάπη. Ήταν μια πολύ ροκ μέρα. Τα δύσκολα είχαν μόλις αρχίσει.

13 Δεκ 2018

ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


Παρακολουθήσαμε χθες άναυδοι, αποκαμωμένοι και ανήμποροι την ανούσια σύγκρουση καφενείου της δεκαετίας του ’80 στο Κοινοβούλιο. Όσοι πιστέψαμε ότι τα χρόνια της κρίσης μας έκαναν σοφότερους, αντιμετωπίζουμε ξεκάθαρα το φάσμα μιας νέας μεταμνημονιακής πολιτικής κατάθλιψης.
Την ίδια ώρα οι ελάχιστοι θύλακες σύγχρονης κοινωνικής αντίληψης και λειτουργίας, δίνουν μόνοι έναν αγώνα που δείχνει μάταιος, χωρίς αντίκρισμα, χωρίς αποτέλεσμα.
Πριν λίγο καιρό οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (επισημαίνω την έννοια και την ιστορική σημασία των λέξεων της φράσης: Φιλοσοφική Σχολή, Πανεπιστήμιο, Αθήνα) αναγκάστηκαν να φτιάξουν ανθρώπινη αλυσίδα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την έφοδο των περιθωριακών στη Σχολή τους. Και βέβαια ο στόχος δεν μπορεί να ήταν η -κατά κυριολεξία- περιφρούρηση της Φιλοσοφικής Σχολής. Αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ακτιβισμό, προκειμένου να στείλουν ένα μήνυμα στην κοινωνία. Ποια ήταν η αντίδραση της κοινωνίας; Σχεδόν αδιάφορη. Ρεπορτάζ τρίτης-τέταρτης είδησης στην ειδησεογραφία, καμία αναφορά ή ουσιαστική παρέμβαση του πολιτικού κόσμου, καμία ή ελάχιστες δηλώσεις ή εκδηλώσεις συμπαράστασης. Σφυγμός κοινωνίας ανύπαρκτος. Κι όμως ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Μια ευκαιρία να φορέσουμε όλοι ένα «κίτρινο γιλέκο» όχι της διαμαρτυρίας για τις τσέπες μας και μόνο αλλά της κοινωνικής αφύπνισης. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι πολιτικοί αρχηγοί, τα κόμματα και οι νεολαίες τους, οι άνθρωποι του πνεύματος, κινήματα και φορείς, δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, επιστημονικοί σύλλογοι και κάθε ευσυνείδητος πολίτης να βγουν και να πούνε όλοι μαζί E!!! BASTA!!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Θα πούμε με ποιους είμαστε. Με τη σύνθεση ή την αποσύνθεση της κοινωνίας. Με τη σύνθεση ή την αποσύνθεση των θεσμών και του Πολιτεύματος. Με το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας ή με το Σύνταγμα των κάθε λογής Αγανακτισμένων. Κανείς. Τίποτα. Νέκρα. Και φαντάζομαι και συμπαρίσταμαι στο συναίσθημα απόγνωσης, μοναξιάς και εγκατάλειψης των πανεπιστημιακών δασκάλων της Φιλοσοφικής Σχολής που ενώ θα περίμεναν να αφυπνίσουν την ελληνική κοινωνία, εισέπραξαν πλήρη αδιαφορία. Έχω νοιώσει κι εγώ έτσι.
Κάποιες μέρες πριν, πάλι πέρασε ως τρίτη-τέταρτη είδηση, φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αποκαθιστούσαν με πρωτοβουλία τους, τις ζημίες που επέφεραν στις εγκαταστάσεις της Σχολής τους οι "επαναστάτες" του θεσμού της Καταστροφής της κάθε 8ης Δεκεμβρίου εκάστου έτους. Πάλι τα ίδια. Η ίδια μη αντίδραση. Κοινωνία νεκρή. Χαμένες μάχες του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα.
      Κι όμως αυτοί οι μικροί θύλακες, που δίνουν τον άνισο αγώνα και τον συμβολισμό, είναι η μόνη μας ελπίδα. Δεν μπορεί. ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΝΤΡΑΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΗ. Κι αν αυτοί «που είναι αρμόδιοι» δεν το κάνουν, πρέπει να το κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Πάρτε θέση. Καθαρά και ξάστερα. Με ποιους είστε και ποιους έχετε απέναντι. Μόνον έτσι θα υποχρεώσουμε τις πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων να αφήσουν τα θολά και τα περίεργα. Τα «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Τα δήθεν θεμελιώδη διλήμματα εάν είσαι αριστερός ή δεξιός, προοδευτικός ή συντηρητικός, εκσυγχρονιστής ή παλαιοκομματικός, γκλομπαλιστής ή εθνικιστής. Λες και έχουν να κάνουν με το τι λες ή το τι ψηφίζεις. Έχουν να κάνουν με το πώς δρας. Και τη δράση φοβούνται όσοι βολεύονται με την υπάρχουσα κατάσταση. Εκτός και αν φοβάστε το κάθε επόμενο γκουβέρνο. Οπότε τότε να σωπάσετε. Αλλά μην σας ακούω να γκρινιάζετε κάθε μέρα και να μου καταναλώνετε την θετική  μου ενέργεια.

30 Οκτ 2018

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ XANTHIPRESS

Αγαπητό  xanthipress
Διάβασα σε άρθρο σας με τίτλο "Έχει το θράσος και μιλάει – Για τον Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης μιλάμε" της 30ης Οκτωβρίου 2018 ότι ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, απάντησε σε σχόλιό μου σχετικά με τη στάση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης στις παρελάσεις, ως εξής: «Ο πρώην “σοσιαλιστής” βουλευτής υπουργός Ξάνθης του ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ, ΔΗΣΥ και τώρα ΚΙΝΑΛ, έχασε και την αστική του ευγένεια αλλά και την ψυχραιμία του, εδώ και καιρό. Αποκαλεί τους 3 βουλευτές του νομού, καραγκιόζηδες. Μάλλον εμπνευσμένος από τη σκιά που βρίσκεται. ΥΓ. Συνέχισε να λειτουργείς ως απλός πασόκος δικηγόρος όπως ο λαός της Ξάνθης αποφάσισε για σένα».
Καταλαβαίνετε βέβαια ότι δεν παρακολουθώ τις δηλώσεις του Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης για πολλούς λόγους. Πρώτον δεν με απασχολούν πολιτικά. Δεύτερον έχω και δουλειά να κάνω ως δικηγόρος Ξάνθης (που ευγενικά μου υπενθυμίζει ότι κατ' αυτόν έχω ..." υποβαθμιστεί").Τρίτον δεν παρακολουθώ στήλες παραπολιτικών  με ύφος Πάνου Παπαδόπουλου που επιμελείται ο ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, (ίδια αντιδημοκρατική αντίληψη για την πολιτική και τα δημόσια πρόσωπα).
Επί της ουσίας τώρα.
Μίλησα για καραγκιοζλίκια. Εάν ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προσωποποιήσει τον χαρακτηρισμό στους βουλευτές δεν έχω πρόβλημα. Ο υφυπουργός και βουλευτής Στάθης Γιαννακίδης είναι άτομο που υπολήπτομαι και συνεργάζομαι στα αναπτυξιακά ζητήματα του τόπου (κι ας έχουν φροντίσει καλοθελητές να με πληροφορήσουν ότι τον Ιούλιο του 2011 ως φοιτητής στην Κομοτηνή ήταν ανάμεσα στους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ που μου πέταξαν τα αυγά στο Επιμελητήριο Ξάνθης. Κι έτσι να έγινε, οφείλουμε ανοχή στους νεώτερους). Ο Γρηγόρης Στογιαννίδης είναι συμμαθητής μου και το 2010 τον στήριξα (μόνος και έρημος) στις εκλογές του Εργατικού Κέντρου Ξάνθης όταν το συνδικαλιστικό κατεστημένο αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης ήταν αντίπαλοί του και εξέλεξαν τους γνωστούς συνδικαλιστές παλαιάς κοπής.Φυσικά δεν εξελέγη και αντιμετώπισα τη χλεύη για την επιλογή μου από το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Ο Χουσείν Ζεϊμπέκ είναι μακράν ο καλύτερος βουλευτής που έχει εκλέξει η μειονότητα στη Ξάνθη και του το έχω πει κατ' επανάληψη και συνδεόμαστε για πάνω από 10 χρόνια με σχέσεις εμπιστοσύνης και αμοιβαίας εκτίμησης. Τα παραπάνω δεν σχετίζονται με την απόφασή τους να κάθονται απέναντι από την εξέδρα τον επισήμων. Αυτό είναι καραγκιοζλίκι. Αλλά νομίζω ότι τον κ.Γραμματέα άλλο τον πείραξε. Ότι τους προκάλεσα να προτείνουν κατάργηση των παρελάσεων, άποψη που κατ' επανάληψη έχουν διατυπώσει μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν τολμούν να το κάνουν λόγω κ. Καμμένου. Πείραξε τον κ. Γραμματέα η αμφισβήτηση της "αριστεροσύνης" του. Δεν πειράζει όμως. Ποιος νοιάζεται άλλωστε με τόσα που έχουμε στο κεφάλι μας...

20 Αυγ 2018

ΕΧΕΤΕ ΜΠΕΡΔΕΥΤΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΦΤΗΔΕΣ ΑΛΛΑ ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ


Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες σειρά δημοσιεύσεων που αναφερόντουσαν σε δηλώσεις του βουλευτή Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γρηγόρη Στογιαννίδη, σχετικά με τον ορισμό τοποτηρητών και το ενδεχόμενο εκλογής μουφτήδων στην ελληνική Θράκη.
Ο Γρηγόρης Στογιαννίδης δεν είπε κάτι εσφαλμένο και πολύ περισσότερο μεμπτό ως προς τα εθνικά συμφέροντα. Και εξηγούμαι αναφέροντας την δική μου θέση.
            Καταρχήν θα αποφύγω να αναφερθώ στο θέμα της σαρία. Κατά τη γνώμη μου πολύ χαμός για το τίποτα. Σε χώρα του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. το ευρωπαϊκό κεκτημένο καλύπτει τα πάντα. Και οι μειονοτικοί συντοπίτες μου κάνουν τις επιλογές τους όπως και οι πλειονοτικοί. Θέλουν να είναι πιστοί πολύ, λίγο, καθόλου, να ακολουθούν θρησκευτικές παραδόσεις ή όχι, πρόβλημα του καθενός. Η συντριπτική πλειοψηφία νιώθει, σκέπτεται και ενεργεί ευρωπαϊκά. Πολύ πιο ευρωπαϊκά από κάποιες οπισθοδρομικές κοινωνίες «κάτω από το αυλάκι» που οι παππούδες τους διορίστηκαν χωροφύλακες. Το ότι δημιουργήθηκαν νομικά προβλήματα τα προηγούμενα χρόνια ήταν περισσότερο θέμα ανικανότητας των μουφτήδων και ατολμίας των δικαστών, παρά ουσιαστικό πρόβλημα.
Πάω λοιπόν στο αμιγώς πολιτικό κομμάτι. Το ελληνικό κράτος είχε κάνει ένα –από τα πολλά- λάθος του στο θέμα των μουφτήδων διορίζοντας α-νε-παρ-κέ-στα-τους μουφτήδες όταν χήρεψαν οι θέσεις. Φοβικό όπως πάντα όρισε πρόσωπα «του χεριού του», τα οποία προκειμένου να παραμείνουν στη θέση τους -και να εισπράττουν μισθό και μπαξίσια- ήταν διατεθειμένα όχι μόνο την λέξη Τουρκία να ξεχάσουν αλλά ενδεχομένως και τη λέξη Αλλάχ! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση των απερχομένων μουφτήδων να … παραιτηθούν όταν το ελληνικό κράτος τους το ζήτησε, φέρνοντας σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση ανώτατα στελέχη της ελληνικής κρατικής μηχανής. Η επιλογή αυτή δικαίωνε στα μάτια των μειονοτικών την επιχειρηματολογία των διαφόρων επίδοξων «ηγετών» της μειονότητας,  περί της προσπάθειας του ελληνικού κράτους να υποβαθμίσει τη θρησκευτική εκπροσώπηση-έκφραση των μουσουλμάνων σε αντίθεση με «τη μητέρα Τουρκία που πάντα ενδιαφέρεται για τα παιδιά της στην ελληνική Θράκη». Η αλλαγή αυτή λοιπόν έπρεπε να γίνει. Έπρεπε να γίνει προ πολλού. Σε αυτό το σημείο υπήρξε μια σχετική πολιτική σύγκληση. Παρέμειναν υπέρμαχοι των απερχομένων μουφτήδων όσοι βολεύτηκαν τόσα χρόνια από την ανεπάρκεια και τη φιλοχρηματία τους.
Οι δηλώσεις Στογιαννίδη δεν σόκαραν γι’αυτό. Αλλά γιατί μίλησε για εκλογή μουφτήδων. Και ξεσηκώθηκαν άπαντες να τον φάνε. Εκλογές έρχονται τα κόμματα κάνουν μικροπολιτική ακόμη και σε βάρος των θεμάτων με εθνική διάσταση. Σιγά μη χάσει την ευκαιρία η Νέα Δημοκρατία να γίνει αρεστή στις τάξεις των εθνικοφρόνων. Στα δικά της παιδιά, που για πρώτη φορά τόσο μαζικά αμφισβητούν τη σχέση με τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη. Από την άλλη μεριά όλοι αυτοί που τόσα χρόνια βγάζουν το ψωμί τους από την πατριδοκαπηλία, ελευθέρωσαν τις ιοβόλες γραφίδες τους. Κανάλια, μπλογκ, ραδιόφωνα, εφημερίδες, άρθρα παντού. Και μες στη σύγχυση να και η ανακάλυψη της αντεθνικής συμφωνίας. «Μας έδωσαν τους στρατιωτικούς τους δώσαμε τους μουφτήδες».
Λοιπόν θα σας σοκάρω. Είναι από τις λίγες φορές που δεν έχουμε κανένα λόγο να ανησυχούμε. Πάνε χρόνια τώρα που η ελληνική Πολιτεία απολύτως ορθολογιστικά και μεθοδικά, δρομολόγησε την ΕΠΙΛΥΣΗ ενός ζητήματος που έγινε πολλές φορές στα χέρια της Τουρκίας όπλο δυσφήμισης της χώρας μας διεθνώς αλλά και καραμέλα συσπείρωσης των Ελλήνων πολιτών με μουσουλμανικό θρήσκευμα κάθε φορά που το χρειάζεται η Τουρκία. Οι Έλληνες Πολίτες μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα έχουν ιστορική μνήμη. Γνωρίζουν ότι η «μητέρα Τουρκία» τους έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές ως αντίβαρο για άλλες επιδιώξεις της. Άλλωστε όταν κρινόταν το μέλλον της Δυτικής Θράκης η «μητέρα Τουρκία» επί της ουσίας δεν διεκδίκησε την ένταξή τους στην τουρκική επικράτεια αλλά τους χρύσωσε το χάπι με … «εθνικούς όρκους» του Κεμάλ. Κανείς λοιπόν στη Θράκη δεν τρώει κουτόχορτο. Ούτε παλιοελλαδίτικο, πολύ περισσότερο τουρκικό.
Σε τι συνίστατο η δικαιολογημένη αντίδραση του ελληνικού κράτους στην «εκλογή» μουφτήδων που επιχειρήθηκε προ ετών; Στο ότι με υποκίνηση του τουρκικού προξενείου και προκειμένου να αμφισβητηθούν οι ανεπαρκείς διορισθέντες μουφτήδες, διενεργήθηκαν μαζικές ψηφοφορίες δια ανατάσεως χειρός (αν τολμούσε κάποιος ας μην το σήκωνε) στα τζαμιά, γεγονός που οδηγούσε σε δημοψηφισματικούς συνειρμούς και σε πρόσδοση χαρακτήρα και πολιτικής εξουσίας στον «εκλεγέντα». Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ήταν και δεν έγινε ανεκτό από το ελληνικό κράτος. Ωστόσο η κύρια επιχειρηματολογία των μειονοτικών, ότι δεν είναι δυνατόν έναν θρησκευτικό ηγέτη να τον υποδεικνύουν αλλόθρησκοι και μη θεολόγοι, έχει και λογική και  βάση. Συνεπώς ο δρόμος της εκλογής από ένα προκαθορισμένο από την ελληνική Πολιτεία σώμα θεολόγων φάνταζε ο μόνος δρόμος λογικής και σύνεσης. Το θέμα ήταν τα κριτήρια επιλογής του εκλεκτορικού σώματος. Κι εκεί εντοπίστηκε ένα μεγάλο κενό που είχε αφήσει η ελληνική πολιτεία. Δεν είχε πανεπιστημιακή Σχολή που να διδάσκεται το Ισλάμ στην Ελλάδα. Η έξαρση του ισλαμικού φονταμενταλισμού δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πειραματισμούς. Γι’ αυτό και δημιουργήθηκε η Πανεπιστημιακή Σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Όταν λοιπόν έλθει η ώρα που θα μπορεί να συγκροτηθεί ένα αμιγώς θρησκευτικό εκλεκτορικό σώμα θεολόγων, που αξιόπιστα και χωρίς πολιτικές αναμείξεις, με αμιγώς θεολογικά κριτήρια, θα εκλέγει τον μουφτή, ενδεχομένως μέσα από λίστα προτιμητέων που θα έχει λόγο η ελληνική Πολιτεία τότε ναι. Να προχωρήσουμε στη θεσμοθέτηση της εκλογής των μουφτήδων. Που το πρόβλημα; Πώς εκλέγονται οι Μητροπολίτες; Πώς θα μας φαινόταν εάν αποφάσιζε η κυβέρνηση οι Μητροπολίτες να επιλέγονται από την κυβέρνηση χωρίς κανένα λόγο της ιεροσύνης και μάλιστα οι επιλογές να γινόταν με βάση το ποιος είναι αρεστός στην εκτελεστική εξουσία, ασχέτως πνευματικών χαρισμάτων; Δεν θα ξεσηκωνόταν το χριστεπώνυμο πλήθος από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αφήστε ήσυχο τον Γρηγόρη. Καλά τα είπε. Ίσως είπε λίγο παραπάνω από όσα του είπαν ότι μπορεί να πει. Και επιτέλους μη νιώθετε για όλα ανασφάλεια. Η ελληνική Πολιτεία έχει κάνει καλά τη δουλειά της στο θέμα αυτό. Ίσως καθοριστικό να είναι το ότι για πρώτη φορά υπήρξε Γενικός Γραμματέας υπουργείου που παρέμεινε στη θέση του (καθ’όλα άξιος) με κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου-Πικραμένου-Σαμαρά-Θάνου-Τσίπρα επί επτά ολόκληρα χρόνια. Μήπως πρέπει να βάλουμε μυαλό και σε άλλα θέματα; Άντε μπας και αρχίσουμε να μαθαίνουμε.

28 Ιουλ 2018

ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ



     Οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Αν έχεις μάθει από μικρός άντε να τις αλλάξεις. Όμως πολλές φορές δεν γίνεται αλλιώς. Είτε σου πούνε ότι έχεις κατεστραμμένες αρτηρίες είτε καρκίνο ... ή δε χρειάζεται να σου πούνε και τίποτα. Σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που βρωμάς και δεν σου φτάνουν οι ανάσες να ανέβεις δέκα σκαλιά. Και τότε λες ΤΕΡΜΑ ΩΣ ΕΔΩ. Και βάζεις μια ημερομηνία – στόχο να το κόψεις. Άλλοι παιδεύονται με υποκατάστατα που τους συνηθίζουν σιγά – σιγά στη στέρηση. Παίζει και αυτό αλλά είναι αργό και βασανιστικό. Και σε τελική ανάλυση ποτέ δεν ξέρεις αν πράγματι το έκοψες.
     Το ίδιο συμβαίνει με τον παλαιοκομματισμό. Δύσκολα κόβεται. Το απεχθές πρόσωπό του -που εξατομικεύεται στη λειτουργία του καθένα μας κι ας κάνουμε τους αμόλυντους- το έχουμε σιχαθεί. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε πια. Βλέπουμε ότι έχουμε καταστρέψει μια υπέροχη χώρα και έναν άξιο λαό με τον εθισμό αυτής της κοινωνίας στον παλαιοκομματισμό. Κι όμως δεν το παίρνουμε απόφαση να τον κόψουμε. Γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Από τον Πρώτο Πολίτη της Χώρας μέχρι τον τελευταίο περιθωριακό αυτής της κοινωνίας.
      Ας βάλουμε λοιπόν ένα στόχο. Από 1ης Αυγούστου 2018 να μην ενδώσουμε στο μέσον, στον χρηματισμό, στην αναξιοκρατία, στην αδιαφάνεια, στην κοινωνική αναλγησία, στην παρανομία. Για ένα μήνα να το κάνουμε το σύστημα θα καταρρεύσει. Γιατί σε αυτά στηρίζεται. Είστε; 

20 Ιουν 2018

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;


               
Για να κρίνει κάποιος περί της επιβίωσης μιας κυβέρνησης, πρωτίστως πρέπει να γνωρίζει τη συσπείρωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος-ων που κυβερνούν. Όπως απέδειξε το παρελθόν (πχ. κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου 2009-2011) ακόμη και μεγάλα εκλογικά ποσοστά, που προσέδωσαν ευρεία αυτοδυναμία, δεν εξασφάλισαν κυβερνητική μακροβιότητα. Αντίθετα ποσοστά που δεν προσέδωσαν αυτοδυναμία εξασφάλισαν κυβερνητική μακροβιότητα (πχ ήδη 3,5 χρόνια κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου).
        Η κυβερνητική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο δεν κλονίστηκε από την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων. Ένα διαζύγιο που είχε προ πολλού προαναγγελθεί μεταξύ του βουλευτή κ. Δημήτρη Καμμένου και των ΑΝΕΛ δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σοβαρή επιπλοκή. Συνεπώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν δείχνει να έχει επηρεαστεί από τη συμφωνία και να κινδυνεύει η μακροημέρευσή της.
     Ένας άλλος, πολύ πιο δραματικός, παράγοντας που μπορεί να κλονίσει μια κυβέρνηση, είναι οι σφοδρές κοινωνικές αντιδράσεις. Έχει καταστεί κοινότυπη η διατύπωση-διαπίστωση ότι «καλύτερη κυβέρνηση για να περάσει τα μνημόνια χωρίς αντιδράσεις, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν υπήρχε». Κι έτσι είναι. Ρουθούνι δεν άνοιξε. Λίγο το άλλοθι της αριστερής κυβέρνησης, λίγο το άλλα κάνουμε και άλλα λέμε, λίγο οι στοχευμένες παροχές σε κοινωνικές ομάδες, λίγο ο, πάντα παρών, φόβος της σύγκρουσης με την κυβερνητική ισχύ, αλλά κυρίως και πάνω από όλα η συναίσθηση της συνυπαιτιότητας των πολιτών, οι οποίοι δια της ψήφου τους, ανέδειξαν σε κυρίαρχο πολιτικό παράγοντα όποιον τους τάζει "λαγούς με πετραχήλια", οδήγησαν την ελληνική κοινωνία σε νεκροφάνεια.  
           Αμέσως, όμως, μετά την υπογραφή της συμφωνίας όλοι βρίζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όποιος κυκλοφορεί δημοσίως παντού ακούει βουητό δυσαρέσκειας. Κι εντείνεται μέρα με την μέρα. Έχω ακούσει τη συντριπτική πλειοψηφία των συνομιλητών μου να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι «παρέδωσε τα πάντα στους Σκοπιανούς». Ακόμη και ανθρώπους που ποτέ δεν επέδειξαν εθνικές ευαισθησίες. Κι αυτό το βουητό μπορεί να αποσαθρώσει οποιαδήποτε κυβέρνηση. Όσες ψήφους εμπιστοσύνης και να πάρει.
            Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο δεν τον συντάραξε η συμφωνία για το λεγόμενο «μακεδονικό». Η ψήφος που έδωσε δύο φορές το 2015 στους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον έχει πειράξει. Ενόχληση που μέχρι σήμερα δεν ήθελε να δείξει. Και βρήκε ένα θέμα εθνικό για να το πράξει. «Όλα τα δεχθήκαμε αλλά όχι και να ξεπουλήσετε την πατρίδα» είναι η επωδός. Βλέπετε ένα εθνικό θέμα δικαιολογεί τα πάντα. Φτάνουν όμως οι ψευδαισθήσεις. Είστε εναντίον των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γιατί σας κορόιδεψαν περισσότερο από κάθε άλλον. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη σας και πείτε το στον εαυτό σας. Και στη συνέχεια πείτε το και στους γύρω σας: Ναι, τους πίστεψα και τους ψήφισα και ήταν λάθος. Ήρεμα και χωρίς εθνικιστικά παραληρήματα και παροξυσμούς. Γιατί μόνον έτσι δεν θα τους επιτρέψετε να κάνουν το τελευταίο τους μεγάλο λάθος. Φεύγοντας από την εξουσία να παραδώσουν μια ελληνική κοινωνία εθνικιστική, φασίζουσα, ξενοφοβική και στην καλύτερη περίπτωση απολύτως συντηρητική.

5 Μαΐ 2018

ΜΝΗΜΕΣ 5ης ΜΑΐΟΥ 2010


Ήταν τέτοια μερα πριν ακριβώς οκτώ χρόνια. Μετά την ψυχρολουσία του διαγγέλματος στο Καστελόριζο είχε έρθει η ώρα να γίνει η θεωρία πολιτική πραγματικότητα. Να περάσει από τη Βουλή το Μνημόνιο. Είχα μια αγαπημένη γωνιά στα γραφεία της Ιπποκράτους. Ήταν στον Τομέα Επιστημόνων. Οι σύντροφοι είχαν στον τοίχο μια τεράστια φωτογραφία του Ανδρέα σχεδόν σε φυσικό μέγεθος, με τα χέρια ανοιχτά σαν να ήθελε να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο αλλά και καθένα μας ξεχωριστά. Κάθε φορά που ζοριζόμουν πήγαινα εκεί και τον κοίταζα. Κι αναρωτιόμουν τι θα έλεγε ή τι θα έκανε αν ζούσε. Και προσπαθούσα να μείνω κοντά στις αρχές του, σε ένα ανθρώπινο βέβαια επίπεδο στο οποίο ανήκα και όχι στο δικό του, το υπερφυσικό, που μόνον αυτός μπορούσε. Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση. Χωρίς να ξέρω το περιεχόμενο του πρώτου μνημονίου ήμουν βέβαιος ότι αυτό που θα άκουγα στη συζήτηση στη Βουλή δεν θα υπηρετούσε καμία από τις βασικές αυτές αρχές του Κινήματος που την αντικειμενική του ευθύνη είχα ως Γραμματέας. Όπως καταλαβαίνετε φυσικά και δεν το είχα διαβάσει όπως όλοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Αλλά καταλάβαινα περί τινος επρόκειτο. Η χώρα στον γύψο. Και έπρεπε να το ψηφίσω. Δεν υπήρχε ο χρόνος ακόμη και για τη δυνατότητα να παραιτηθείς. Όφειλες να το ψηφίσεις. Και το ψηφίσαμε. Καλύτερα να είσαι αυτός που ψήφισε το Μνημόνιο παρά αυτός που πτώχευσε τη χώρα και στην έστειλε σε άλλη ήπειρο.
Με μηχανή οι αστυνομικοί της φρουράς του ΠΑΣΟΚ με πήγαν στη Βουλή. Αυτοκίνητο δεν περνούσε. Είχα πλάνο υποστήριξης της ψυχολογίας κάποιων βουλευτών που είχαμε πληροφορίες ότι ίσως δεν το άντεχαν. Για κάποιους είχαμε ήδη πάρει απόφαση ότι πήδηξαν από το πλοίο, γιατί ήταν πολύ … αριστεροί και πολύ … ηθικοί για μια τέτοια ψήφο. Το ότι αυτοί σήμερα είναι ενεργοί και με ρόλο στα πράγματα θεωρείστε το σύμπτωση.
Στον δρόμο υπήρχε ο αέρας της εκτροπής. Τα Εξάρχεια έβραζαν, οι δρόμοι αποκλεισμένοι από διμοιρίες των ΜΑΤ, περίεργοι κρότοι ακουγόντουσαν από διάφορες μεριές. Μύριζε βία. Είχαν γίνει κι άλλες μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας ενόψει μνημονίου αλλά την μέρα εκείνη πραγματικά μύριζε αίμα. Μπήκα στη Βουλή αλλά αντί να πάω στην αίθουσα, μπας και αντιληφθώ το μέγεθος του γύψου που έμπαινε η χώρα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έκανα αυτό που έκανα κάθε φορά που γινόταν μεγάλη διαδήλωση. Πήγα στο ένα από τα μπροστά παράθυρα του Κοινοβουλίου και παρακολουθούσα το τι γίνονταν έξω. Από την αγωνία των παιδιών των ΜΑΤ που τους έβαζαν σαν ποντικούς στη φάκα μπροστά στο «Μεγάλη Βρετανία», αποκομμένους από τις υπόλοιπες αστυνομικές δυνάμεις, να αναμένουν την επίθεση των μολότωφ και των κομματιών των μαρμάρων της πλατείας Συντάγματος, μέχρι τον θυμό των κυμάτων των ειρηνικών διαδηλωτών που έστελναν τσουνάμι ενέργειας προς το Κοινοβούλιο που σε μια πρόταση μπορούσες να το πεις «Εσείς φταίτε, πρέπει να πληρώσετε εσείς», μέχρι τους περίεργους κουκουλοφόρους που λες και επιζητούσαν πλέον όχι το μπάχαλο της αναρχικής τους έκστασης αλλά κάτι παραπάνω. Κάτι που να κάνει το σύστημα να τρικλίζει, να καταρρέει. Και μέσα στη Βουλή; Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που … δεν ήξερε τίποτε για το έγκλημα. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που κάγχαζε, μεθούσε πολιτικά, απειλούσε, ήθελε να βγει στην Πλατεία και να οδηγήσει εκείνος μέσα το πλήθος, να εκπορθήσει τι; Το μόνο σημείο που μπορούσε θεσμικά να προστατευθεί η Δημοκρατία μας και να καθοδηγήσει τον λαό στην δύσκολη περίσταση. Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου ο κ. Τσίπρας που σε μια από τις παρεμβάσεις του αργότερα στη Βουλή μας ξεκαθάρισε: Δεν θα σας αφήνουμε να βγείτε από τα σπίτια σας. Κι αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο πολιτικός ηγείται του κοινοβουλευτικού μας συστήματος. Το μόνο κόμμα που είχε ωριμότητα το ΚΚΕ. Τα στελέχη του διαδήλωναν αλλά και περιφρουρούσαν. Δεν φόρεσαν ποτέ κουκούλες ούτε μάτωσαν τα πεζοδρόμια της Αθήνας. Όσο για το περίφημο πάλαι ποτέ συνδικαλιστικό του ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν απλά στις πορείες (ως όφειλε), ήταν και στις πλατείες των αγανακτισμένων, ένα κλικ πριν καταλήξουν «πακέτο» στον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά το είχα έγκαιρα διαγνώσει, όταν δεχόμουν τους προπηλακισμούς, στον έκτο όροφο της Ιπποκράτους από συνδικαλιστές που ήθελαν τα έμμισθα οφίτσια των υπουργών του Παπανδρέου, που φυσικά –στην συντριπτική τους πλειοψηφία- δεν τους τα έδωσαν. Κάποια στιγμή και ενώ τα κύματα των διαδηλωτών έσκαγαν στις σειρές των ΜΑΤ όλο και πιο κοντά, κάποιος, μάλλον δημοσιογράφος, μου είπε: Έχουμε νεκρούς σε κατάστημα της MARFIN … Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Αυτό ήταν τελείωσε. Η οργή θα ξεχυλίσει, θα πλημμυρίσει το Κοινοβούλιο, καταλύεται το πολίτευμα, χάος … Δεύτερη σκέψη: Όχι χύθηκε αίμα. Υπήρξε θυσία. Θα λειτουργήσει κατευναστικά. Μετά από λίγη ώρα –προφανώς καθώς από στόμα σε στόμα διαδίδονταν τα νέα- σαν να έσβησαν οι μηχανές του μίσους. «Κάθισαν» τα πάντα. Κι έμειναν τα αποκαίδια και τα σπασμένα μάρμαρα. Η θυσία πάντα έφερνε την κάθαρση στις τραγωδίες.

9 Απρ 2018

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ.

Η Γεννηματά στην ομιλία της στο Συνέδριο είπε ότι "θα πάρουμε εντολή". Κανείς δεν το πρόσεξε; όλοι πίστεψαν ότι πρόκειται περί μαξιμαλισμού; Αυτό με απλούς συλλογισμούς σημαίνει ότι δεν θα ανταποκριθούμε στις εντολές που θα πάρουν για το σχηματισμό κυβέρνησης, τα κόμματα που θα προηγηθούν στο εκλογικό αποτέλεσμα.Άρα θα προσπαθήσουμε να σχηματίσουμε κυβέρνηση. Με ποιους; Με αυτούς που θα αποδεχθούν τα βασικά σημεία στη διακυβέρνηση της χώρας. Για να μας απαντήσει τώρα ο κ. Τσίπρας, ο κ. Μητσοτάκης ή ο κ. Σαμαράς: Θα μας ακολουθήσουν;

3 Απρ 2018

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Ή ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ


      Κάθε μέρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ παραμένει στην εξουσία, αποσυντίθεται η όποια εναπομείνασα ώσμωσή της με την πάλαι ποτέ κοινωνική της αναφορά. Κάθε μέρα που η  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ παραμένει στην διακυβέρνηση το ποσοστό του Κυριάκου Μητσοτάκη αυξάνει και τον φέρνει όχι απλά στην αυτοδυναμία αλλά και σε ένα ποσοστό που θα του εξασφαλίσει όχι μία αλλά δύο τετραετίες. Αυτές θα ήταν οι πολιτικές μου διαπιστώσεις αν διανύαμε μια συνήθη περίοδο. Οι καιροί όμως είναι πονηροί και οι κίνδυνοι πολλοί.  Σύννεφα μαύρα μαζεύονται πάνω από τον γαλάζιο μας ουρανό και τον κρύβουν. Κάτι που δεν είχαν καταφέρει μέχρι τώρα ούτε τα 3 Μνημόνια. Σε κάθε σοβαρή απειλή σύρραξης υπάρχει το κλίμα που καλλιεργείται πριν. Οι κυβερνώντες, εκτός όσων άλλων θα μπορούσε να τους προσάψει ο καθείς, έχουν αποδείξει ότι είναι ερωτευμένοι με την εξουσία. Και πολύ φοβούμαι ότι ίσως και να περνούν πονηρές σκέψεις από το μυαλό τους ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εθνικά θέματα προς όφελος της παραμονής τους στην εξουσία. Σε μια τέτοια περίπτωση υφίσταται μέγας κίνδυνος να μιλήσουμε για εθνική καταστροφή. Την περίοδο αυτή για πρώτη φορά, όχι ένα, αλλά όλα τα εθνικά θέματα βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή. Ενδεχομένως να καθοριστεί η τύχη της πατρίδας. Αυτή την περίοδο επιβάλλεται οι κυβερνώντες να επιδείξουν μεγαλοσύνη και θάρρος. Να οδηγηθούμε, με πρωτοβουλία του ιδίου του πρωθυπουργού, σε μια κίνηση ισχύος (και όχι αδυναμίας ως συνήθως εκλαμβάνεται) σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χωρίς να πάμε σε εκλογές. Εθνικά θέματα -  Συνταγματική Αναθεώρηση – Εθνική Στρατηγική για Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Ασφάλιση. Για να φύγει το μήνυμα προς τα έξω σε γείτονες και εταίρους-δανειστές. Και για να βάλουμε ένα τέλος σε κάθε διχασμό προς τα μέσα. Αυτή πράγματι θα ήταν ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Κι αν τολμήσει ας αρνηθεί ο οποιοσδήποτε. Η ευκαιρία της Ελλάδας χάθηκε το 2011 με την μωροφιλοδοξία καταρχήν του κ.Σαμαρά να δει τον εαυτό του πρωθυπουργό και στη συνέχεια του κ. Τσίπρα να ηγηθεί της Ελλάδας με κυβέρνηση Αριστεράς. Και η Ελλάδα βρίσκεται «στον γύψο» για μια δεκαετία. Ελπίζω η ανώμαλη προσγείωση και των δύο να έχει γίνει μάθημα στα κόμματά τους. Η Ανάσταση θα έρθει ή για όλους ή για κανέναν.
ΥΓ. Αν σας πουν «αυτά δεν γίνονται» μην τους πιστέψετε. Και για τη συνεργασία με τον Καμμένο έτσι θα έλεγαν κάποτε.