20 Αυγ 2018

ΕΧΕΤΕ ΜΠΕΡΔΕΥΤΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΦΤΗΔΕΣ ΑΛΛΑ ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ


Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες σειρά δημοσιεύσεων που αναφερόντουσαν σε δηλώσεις του βουλευτή Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γρηγόρη Στογιαννίδη, σχετικά με τον ορισμό τοποτηρητών και το ενδεχόμενο εκλογής μουφτήδων στην ελληνική Θράκη.
Ο Γρηγόρης Στογιαννίδης δεν είπε κάτι εσφαλμένο και πολύ περισσότερο μεμπτό ως προς τα εθνικά συμφέροντα. Και εξηγούμαι αναφέροντας την δική μου θέση.
            Καταρχήν θα αποφύγω να αναφερθώ στο θέμα της σαρία. Κατά τη γνώμη μου πολύ χαμός για το τίποτα. Σε χώρα του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. το ευρωπαϊκό κεκτημένο καλύπτει τα πάντα. Και οι μειονοτικοί συντοπίτες μου κάνουν τις επιλογές τους όπως και οι πλειονοτικοί. Θέλουν να είναι πιστοί πολύ, λίγο, καθόλου, να ακολουθούν θρησκευτικές παραδόσεις ή όχι, πρόβλημα του καθενός. Η συντριπτική πλειοψηφία νιώθει, σκέπτεται και ενεργεί ευρωπαϊκά. Πολύ πιο ευρωπαϊκά από κάποιες οπισθοδρομικές κοινωνίες «κάτω από το αυλάκι» που οι παππούδες τους διορίστηκαν χωροφύλακες. Το ότι δημιουργήθηκαν νομικά προβλήματα τα προηγούμενα χρόνια ήταν περισσότερο θέμα ανικανότητας των μουφτήδων και ατολμίας των δικαστών, παρά ουσιαστικό πρόβλημα.
Πάω λοιπόν στο αμιγώς πολιτικό κομμάτι. Το ελληνικό κράτος είχε κάνει ένα –από τα πολλά- λάθος του στο θέμα των μουφτήδων διορίζοντας α-νε-παρ-κέ-στα-τους μουφτήδες όταν χήρεψαν οι θέσεις. Φοβικό όπως πάντα όρισε πρόσωπα «του χεριού του», τα οποία προκειμένου να παραμείνουν στη θέση τους -και να εισπράττουν μισθό και μπαξίσια- ήταν διατεθειμένα όχι μόνο την λέξη Τουρκία να ξεχάσουν αλλά ενδεχομένως και τη λέξη Αλλάχ! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση των απερχομένων μουφτήδων να … παραιτηθούν όταν το ελληνικό κράτος τους το ζήτησε, φέρνοντας σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση ανώτατα στελέχη της ελληνικής κρατικής μηχανής. Η επιλογή αυτή δικαίωνε στα μάτια των μειονοτικών την επιχειρηματολογία των διαφόρων επίδοξων «ηγετών» της μειονότητας,  περί της προσπάθειας του ελληνικού κράτους να υποβαθμίσει τη θρησκευτική εκπροσώπηση-έκφραση των μουσουλμάνων σε αντίθεση με «τη μητέρα Τουρκία που πάντα ενδιαφέρεται για τα παιδιά της στην ελληνική Θράκη». Η αλλαγή αυτή λοιπόν έπρεπε να γίνει. Έπρεπε να γίνει προ πολλού. Σε αυτό το σημείο υπήρξε μια σχετική πολιτική σύγκληση. Παρέμειναν υπέρμαχοι των απερχομένων μουφτήδων όσοι βολεύτηκαν τόσα χρόνια από την ανεπάρκεια και τη φιλοχρηματία τους.
Οι δηλώσεις Στογιαννίδη δεν σόκαραν γι’αυτό. Αλλά γιατί μίλησε για εκλογή μουφτήδων. Και ξεσηκώθηκαν άπαντες να τον φάνε. Εκλογές έρχονται τα κόμματα κάνουν μικροπολιτική ακόμη και σε βάρος των θεμάτων με εθνική διάσταση. Σιγά μη χάσει την ευκαιρία η Νέα Δημοκρατία να γίνει αρεστή στις τάξεις των εθνικοφρόνων. Στα δικά της παιδιά, που για πρώτη φορά τόσο μαζικά αμφισβητούν τη σχέση με τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη. Από την άλλη μεριά όλοι αυτοί που τόσα χρόνια βγάζουν το ψωμί τους από την πατριδοκαπηλία, ελευθέρωσαν τις ιοβόλες γραφίδες τους. Κανάλια, μπλογκ, ραδιόφωνα, εφημερίδες, άρθρα παντού. Και μες στη σύγχυση να και η ανακάλυψη της αντεθνικής συμφωνίας. «Μας έδωσαν τους στρατιωτικούς τους δώσαμε τους μουφτήδες».
Λοιπόν θα σας σοκάρω. Είναι από τις λίγες φορές που δεν έχουμε κανένα λόγο να ανησυχούμε. Πάνε χρόνια τώρα που η ελληνική Πολιτεία απολύτως ορθολογιστικά και μεθοδικά, δρομολόγησε την ΕΠΙΛΥΣΗ ενός ζητήματος που έγινε πολλές φορές στα χέρια της Τουρκίας όπλο δυσφήμισης της χώρας μας διεθνώς αλλά και καραμέλα συσπείρωσης των Ελλήνων πολιτών με μουσουλμανικό θρήσκευμα κάθε φορά που το χρειάζεται η Τουρκία. Οι Έλληνες Πολίτες μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα έχουν ιστορική μνήμη. Γνωρίζουν ότι η «μητέρα Τουρκία» τους έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές ως αντίβαρο για άλλες επιδιώξεις της. Άλλωστε όταν κρινόταν το μέλλον της Δυτικής Θράκης η «μητέρα Τουρκία» επί της ουσίας δεν διεκδίκησε την ένταξή τους στην τουρκική επικράτεια αλλά τους χρύσωσε το χάπι με … «εθνικούς όρκους» του Κεμάλ. Κανείς λοιπόν στη Θράκη δεν τρώει κουτόχορτο. Ούτε παλιοελλαδίτικο, πολύ περισσότερο τουρκικό.
Σε τι συνίστατο η δικαιολογημένη αντίδραση του ελληνικού κράτους στην «εκλογή» μουφτήδων που επιχειρήθηκε προ ετών; Στο ότι με υποκίνηση του τουρκικού προξενείου και προκειμένου να αμφισβητηθούν οι ανεπαρκείς διορισθέντες μουφτήδες, διενεργήθηκαν μαζικές ψηφοφορίες δια ανατάσεως χειρός (αν τολμούσε κάποιος ας μην το σήκωνε) στα τζαμιά, γεγονός που οδηγούσε σε δημοψηφισματικούς συνειρμούς και σε πρόσδοση χαρακτήρα και πολιτικής εξουσίας στον «εκλεγέντα». Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ήταν και δεν έγινε ανεκτό από το ελληνικό κράτος. Ωστόσο η κύρια επιχειρηματολογία των μειονοτικών, ότι δεν είναι δυνατόν έναν θρησκευτικό ηγέτη να τον υποδεικνύουν αλλόθρησκοι και μη θεολόγοι, έχει και λογική και  βάση. Συνεπώς ο δρόμος της εκλογής από ένα προκαθορισμένο από την ελληνική Πολιτεία σώμα θεολόγων φάνταζε ο μόνος δρόμος λογικής και σύνεσης. Το θέμα ήταν τα κριτήρια επιλογής του εκλεκτορικού σώματος. Κι εκεί εντοπίστηκε ένα μεγάλο κενό που είχε αφήσει η ελληνική πολιτεία. Δεν είχε πανεπιστημιακή Σχολή που να διδάσκεται το Ισλάμ στην Ελλάδα. Η έξαρση του ισλαμικού φονταμενταλισμού δεν αφήνει πολλά περιθώρια για πειραματισμούς. Γι’ αυτό και δημιουργήθηκε η Πανεπιστημιακή Σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Όταν λοιπόν έλθει η ώρα που θα μπορεί να συγκροτηθεί ένα αμιγώς θρησκευτικό εκλεκτορικό σώμα θεολόγων, που αξιόπιστα και χωρίς πολιτικές αναμείξεις, με αμιγώς θεολογικά κριτήρια, θα εκλέγει τον μουφτή, ενδεχομένως μέσα από λίστα προτιμητέων που θα έχει λόγο η ελληνική Πολιτεία τότε ναι. Να προχωρήσουμε στη θεσμοθέτηση της εκλογής των μουφτήδων. Που το πρόβλημα; Πώς εκλέγονται οι Μητροπολίτες; Πώς θα μας φαινόταν εάν αποφάσιζε η κυβέρνηση οι Μητροπολίτες να επιλέγονται από την κυβέρνηση χωρίς κανένα λόγο της ιεροσύνης και μάλιστα οι επιλογές να γινόταν με βάση το ποιος είναι αρεστός στην εκτελεστική εξουσία, ασχέτως πνευματικών χαρισμάτων; Δεν θα ξεσηκωνόταν το χριστεπώνυμο πλήθος από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αφήστε ήσυχο τον Γρηγόρη. Καλά τα είπε. Ίσως είπε λίγο παραπάνω από όσα του είπαν ότι μπορεί να πει. Και επιτέλους μη νιώθετε για όλα ανασφάλεια. Η ελληνική Πολιτεία έχει κάνει καλά τη δουλειά της στο θέμα αυτό. Ίσως καθοριστικό να είναι το ότι για πρώτη φορά υπήρξε Γενικός Γραμματέας υπουργείου που παρέμεινε στη θέση του (καθ’όλα άξιος) με κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου-Πικραμένου-Σαμαρά-Θάνου-Τσίπρα επί επτά ολόκληρα χρόνια. Μήπως πρέπει να βάλουμε μυαλό και σε άλλα θέματα; Άντε μπας και αρχίσουμε να μαθαίνουμε.

28 Ιουλ 2018

ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ



     Οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Αν έχεις μάθει από μικρός άντε να τις αλλάξεις. Όμως πολλές φορές δεν γίνεται αλλιώς. Είτε σου πούνε ότι έχεις κατεστραμμένες αρτηρίες είτε καρκίνο ... ή δε χρειάζεται να σου πούνε και τίποτα. Σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που βρωμάς και δεν σου φτάνουν οι ανάσες να ανέβεις δέκα σκαλιά. Και τότε λες ΤΕΡΜΑ ΩΣ ΕΔΩ. Και βάζεις μια ημερομηνία – στόχο να το κόψεις. Άλλοι παιδεύονται με υποκατάστατα που τους συνηθίζουν σιγά – σιγά στη στέρηση. Παίζει και αυτό αλλά είναι αργό και βασανιστικό. Και σε τελική ανάλυση ποτέ δεν ξέρεις αν πράγματι το έκοψες.
     Το ίδιο συμβαίνει με τον παλαιοκομματισμό. Δύσκολα κόβεται. Το απεχθές πρόσωπό του -που εξατομικεύεται στη λειτουργία του καθένα μας κι ας κάνουμε τους αμόλυντους- το έχουμε σιχαθεί. Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε πια. Βλέπουμε ότι έχουμε καταστρέψει μια υπέροχη χώρα και έναν άξιο λαό με τον εθισμό αυτής της κοινωνίας στον παλαιοκομματισμό. Κι όμως δεν το παίρνουμε απόφαση να τον κόψουμε. Γιατί έτσι μάθαμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Από τον Πρώτο Πολίτη της Χώρας μέχρι τον τελευταίο περιθωριακό αυτής της κοινωνίας.
      Ας βάλουμε λοιπόν ένα στόχο. Από 1ης Αυγούστου 2018 να μην ενδώσουμε στο μέσον, στον χρηματισμό, στην αναξιοκρατία, στην αδιαφάνεια, στην κοινωνική αναλγησία, στην παρανομία. Για ένα μήνα να το κάνουμε το σύστημα θα καταρρεύσει. Γιατί σε αυτά στηρίζεται. Είστε; 

20 Ιουν 2018

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;


               
Για να κρίνει κάποιος περί της επιβίωσης μιας κυβέρνησης, πρωτίστως πρέπει να γνωρίζει τη συσπείρωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος-ων που κυβερνούν. Όπως απέδειξε το παρελθόν (πχ. κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου 2009-2011) ακόμη και μεγάλα εκλογικά ποσοστά, που προσέδωσαν ευρεία αυτοδυναμία, δεν εξασφάλισαν κυβερνητική μακροβιότητα. Αντίθετα ποσοστά που δεν προσέδωσαν αυτοδυναμία εξασφάλισαν κυβερνητική μακροβιότητα (πχ ήδη 3,5 χρόνια κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου).
        Η κυβερνητική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο δεν κλονίστηκε από την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων. Ένα διαζύγιο που είχε προ πολλού προαναγγελθεί μεταξύ του βουλευτή κ. Δημήτρη Καμμένου και των ΑΝΕΛ δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σοβαρή επιπλοκή. Συνεπώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν δείχνει να έχει επηρεαστεί από τη συμφωνία και να κινδυνεύει η μακροημέρευσή της.
     Ένας άλλος, πολύ πιο δραματικός, παράγοντας που μπορεί να κλονίσει μια κυβέρνηση, είναι οι σφοδρές κοινωνικές αντιδράσεις. Έχει καταστεί κοινότυπη η διατύπωση-διαπίστωση ότι «καλύτερη κυβέρνηση για να περάσει τα μνημόνια χωρίς αντιδράσεις, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν υπήρχε». Κι έτσι είναι. Ρουθούνι δεν άνοιξε. Λίγο το άλλοθι της αριστερής κυβέρνησης, λίγο το άλλα κάνουμε και άλλα λέμε, λίγο οι στοχευμένες παροχές σε κοινωνικές ομάδες, λίγο ο, πάντα παρών, φόβος της σύγκρουσης με την κυβερνητική ισχύ, αλλά κυρίως και πάνω από όλα η συναίσθηση της συνυπαιτιότητας των πολιτών, οι οποίοι δια της ψήφου τους, ανέδειξαν σε κυρίαρχο πολιτικό παράγοντα όποιον τους τάζει "λαγούς με πετραχήλια", οδήγησαν την ελληνική κοινωνία σε νεκροφάνεια.  
           Αμέσως, όμως, μετά την υπογραφή της συμφωνίας όλοι βρίζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όποιος κυκλοφορεί δημοσίως παντού ακούει βουητό δυσαρέσκειας. Κι εντείνεται μέρα με την μέρα. Έχω ακούσει τη συντριπτική πλειοψηφία των συνομιλητών μου να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι «παρέδωσε τα πάντα στους Σκοπιανούς». Ακόμη και ανθρώπους που ποτέ δεν επέδειξαν εθνικές ευαισθησίες. Κι αυτό το βουητό μπορεί να αποσαθρώσει οποιαδήποτε κυβέρνηση. Όσες ψήφους εμπιστοσύνης και να πάρει.
            Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο δεν τον συντάραξε η συμφωνία για το λεγόμενο «μακεδονικό». Η ψήφος που έδωσε δύο φορές το 2015 στους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον έχει πειράξει. Ενόχληση που μέχρι σήμερα δεν ήθελε να δείξει. Και βρήκε ένα θέμα εθνικό για να το πράξει. «Όλα τα δεχθήκαμε αλλά όχι και να ξεπουλήσετε την πατρίδα» είναι η επωδός. Βλέπετε ένα εθνικό θέμα δικαιολογεί τα πάντα. Φτάνουν όμως οι ψευδαισθήσεις. Είστε εναντίον των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γιατί σας κορόιδεψαν περισσότερο από κάθε άλλον. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη σας και πείτε το στον εαυτό σας. Και στη συνέχεια πείτε το και στους γύρω σας: Ναι, τους πίστεψα και τους ψήφισα και ήταν λάθος. Ήρεμα και χωρίς εθνικιστικά παραληρήματα και παροξυσμούς. Γιατί μόνον έτσι δεν θα τους επιτρέψετε να κάνουν το τελευταίο τους μεγάλο λάθος. Φεύγοντας από την εξουσία να παραδώσουν μια ελληνική κοινωνία εθνικιστική, φασίζουσα, ξενοφοβική και στην καλύτερη περίπτωση απολύτως συντηρητική.

5 Μαΐ 2018

ΜΝΗΜΕΣ 5ης ΜΑΐΟΥ 2010


Ήταν τέτοια μερα πριν ακριβώς οκτώ χρόνια. Μετά την ψυχρολουσία του διαγγέλματος στο Καστελόριζο είχε έρθει η ώρα να γίνει η θεωρία πολιτική πραγματικότητα. Να περάσει από τη Βουλή το Μνημόνιο. Είχα μια αγαπημένη γωνιά στα γραφεία της Ιπποκράτους. Ήταν στον Τομέα Επιστημόνων. Οι σύντροφοι είχαν στον τοίχο μια τεράστια φωτογραφία του Ανδρέα σχεδόν σε φυσικό μέγεθος, με τα χέρια ανοιχτά σαν να ήθελε να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο αλλά και καθένα μας ξεχωριστά. Κάθε φορά που ζοριζόμουν πήγαινα εκεί και τον κοίταζα. Κι αναρωτιόμουν τι θα έλεγε ή τι θα έκανε αν ζούσε. Και προσπαθούσα να μείνω κοντά στις αρχές του, σε ένα ανθρώπινο βέβαια επίπεδο στο οποίο ανήκα και όχι στο δικό του, το υπερφυσικό, που μόνον αυτός μπορούσε. Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση. Χωρίς να ξέρω το περιεχόμενο του πρώτου μνημονίου ήμουν βέβαιος ότι αυτό που θα άκουγα στη συζήτηση στη Βουλή δεν θα υπηρετούσε καμία από τις βασικές αυτές αρχές του Κινήματος που την αντικειμενική του ευθύνη είχα ως Γραμματέας. Όπως καταλαβαίνετε φυσικά και δεν το είχα διαβάσει όπως όλοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Αλλά καταλάβαινα περί τινος επρόκειτο. Η χώρα στον γύψο. Και έπρεπε να το ψηφίσω. Δεν υπήρχε ο χρόνος ακόμη και για τη δυνατότητα να παραιτηθείς. Όφειλες να το ψηφίσεις. Και το ψηφίσαμε. Καλύτερα να είσαι αυτός που ψήφισε το Μνημόνιο παρά αυτός που πτώχευσε τη χώρα και στην έστειλε σε άλλη ήπειρο.
Με μηχανή οι αστυνομικοί της φρουράς του ΠΑΣΟΚ με πήγαν στη Βουλή. Αυτοκίνητο δεν περνούσε. Είχα πλάνο υποστήριξης της ψυχολογίας κάποιων βουλευτών που είχαμε πληροφορίες ότι ίσως δεν το άντεχαν. Για κάποιους είχαμε ήδη πάρει απόφαση ότι πήδηξαν από το πλοίο, γιατί ήταν πολύ … αριστεροί και πολύ … ηθικοί για μια τέτοια ψήφο. Το ότι αυτοί σήμερα είναι ενεργοί και με ρόλο στα πράγματα θεωρείστε το σύμπτωση.
Στον δρόμο υπήρχε ο αέρας της εκτροπής. Τα Εξάρχεια έβραζαν, οι δρόμοι αποκλεισμένοι από διμοιρίες των ΜΑΤ, περίεργοι κρότοι ακουγόντουσαν από διάφορες μεριές. Μύριζε βία. Είχαν γίνει κι άλλες μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας ενόψει μνημονίου αλλά την μέρα εκείνη πραγματικά μύριζε αίμα. Μπήκα στη Βουλή αλλά αντί να πάω στην αίθουσα, μπας και αντιληφθώ το μέγεθος του γύψου που έμπαινε η χώρα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έκανα αυτό που έκανα κάθε φορά που γινόταν μεγάλη διαδήλωση. Πήγα στο ένα από τα μπροστά παράθυρα του Κοινοβουλίου και παρακολουθούσα το τι γίνονταν έξω. Από την αγωνία των παιδιών των ΜΑΤ που τους έβαζαν σαν ποντικούς στη φάκα μπροστά στο «Μεγάλη Βρετανία», αποκομμένους από τις υπόλοιπες αστυνομικές δυνάμεις, να αναμένουν την επίθεση των μολότωφ και των κομματιών των μαρμάρων της πλατείας Συντάγματος, μέχρι τον θυμό των κυμάτων των ειρηνικών διαδηλωτών που έστελναν τσουνάμι ενέργειας προς το Κοινοβούλιο που σε μια πρόταση μπορούσες να το πεις «Εσείς φταίτε, πρέπει να πληρώσετε εσείς», μέχρι τους περίεργους κουκουλοφόρους που λες και επιζητούσαν πλέον όχι το μπάχαλο της αναρχικής τους έκστασης αλλά κάτι παραπάνω. Κάτι που να κάνει το σύστημα να τρικλίζει, να καταρρέει. Και μέσα στη Βουλή; Μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που … δεν ήξερε τίποτε για το έγκλημα. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που κάγχαζε, μεθούσε πολιτικά, απειλούσε, ήθελε να βγει στην Πλατεία και να οδηγήσει εκείνος μέσα το πλήθος, να εκπορθήσει τι; Το μόνο σημείο που μπορούσε θεσμικά να προστατευθεί η Δημοκρατία μας και να καθοδηγήσει τον λαό στην δύσκολη περίσταση. Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου ο κ. Τσίπρας που σε μια από τις παρεμβάσεις του αργότερα στη Βουλή μας ξεκαθάρισε: Δεν θα σας αφήνουμε να βγείτε από τα σπίτια σας. Κι αυτός ο άνθρωπος, αυτός ο πολιτικός ηγείται του κοινοβουλευτικού μας συστήματος. Το μόνο κόμμα που είχε ωριμότητα το ΚΚΕ. Τα στελέχη του διαδήλωναν αλλά και περιφρουρούσαν. Δεν φόρεσαν ποτέ κουκούλες ούτε μάτωσαν τα πεζοδρόμια της Αθήνας. Όσο για το περίφημο πάλαι ποτέ συνδικαλιστικό του ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν απλά στις πορείες (ως όφειλε), ήταν και στις πλατείες των αγανακτισμένων, ένα κλικ πριν καταλήξουν «πακέτο» στον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά το είχα έγκαιρα διαγνώσει, όταν δεχόμουν τους προπηλακισμούς, στον έκτο όροφο της Ιπποκράτους από συνδικαλιστές που ήθελαν τα έμμισθα οφίτσια των υπουργών του Παπανδρέου, που φυσικά –στην συντριπτική τους πλειοψηφία- δεν τους τα έδωσαν. Κάποια στιγμή και ενώ τα κύματα των διαδηλωτών έσκαγαν στις σειρές των ΜΑΤ όλο και πιο κοντά, κάποιος, μάλλον δημοσιογράφος, μου είπε: Έχουμε νεκρούς σε κατάστημα της MARFIN … Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Αυτό ήταν τελείωσε. Η οργή θα ξεχυλίσει, θα πλημμυρίσει το Κοινοβούλιο, καταλύεται το πολίτευμα, χάος … Δεύτερη σκέψη: Όχι χύθηκε αίμα. Υπήρξε θυσία. Θα λειτουργήσει κατευναστικά. Μετά από λίγη ώρα –προφανώς καθώς από στόμα σε στόμα διαδίδονταν τα νέα- σαν να έσβησαν οι μηχανές του μίσους. «Κάθισαν» τα πάντα. Κι έμειναν τα αποκαίδια και τα σπασμένα μάρμαρα. Η θυσία πάντα έφερνε την κάθαρση στις τραγωδίες.

9 Απρ 2018

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΜΕ.

Η Γεννηματά στην ομιλία της στο Συνέδριο είπε ότι "θα πάρουμε εντολή". Κανείς δεν το πρόσεξε; όλοι πίστεψαν ότι πρόκειται περί μαξιμαλισμού; Αυτό με απλούς συλλογισμούς σημαίνει ότι δεν θα ανταποκριθούμε στις εντολές που θα πάρουν για το σχηματισμό κυβέρνησης, τα κόμματα που θα προηγηθούν στο εκλογικό αποτέλεσμα.Άρα θα προσπαθήσουμε να σχηματίσουμε κυβέρνηση. Με ποιους; Με αυτούς που θα αποδεχθούν τα βασικά σημεία στη διακυβέρνηση της χώρας. Για να μας απαντήσει τώρα ο κ. Τσίπρας, ο κ. Μητσοτάκης ή ο κ. Σαμαράς: Θα μας ακολουθήσουν;

3 Απρ 2018

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Ή ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ


      Κάθε μέρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ παραμένει στην εξουσία, αποσυντίθεται η όποια εναπομείνασα ώσμωσή της με την πάλαι ποτέ κοινωνική της αναφορά. Κάθε μέρα που η  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ παραμένει στην διακυβέρνηση το ποσοστό του Κυριάκου Μητσοτάκη αυξάνει και τον φέρνει όχι απλά στην αυτοδυναμία αλλά και σε ένα ποσοστό που θα του εξασφαλίσει όχι μία αλλά δύο τετραετίες. Αυτές θα ήταν οι πολιτικές μου διαπιστώσεις αν διανύαμε μια συνήθη περίοδο. Οι καιροί όμως είναι πονηροί και οι κίνδυνοι πολλοί.  Σύννεφα μαύρα μαζεύονται πάνω από τον γαλάζιο μας ουρανό και τον κρύβουν. Κάτι που δεν είχαν καταφέρει μέχρι τώρα ούτε τα 3 Μνημόνια. Σε κάθε σοβαρή απειλή σύρραξης υπάρχει το κλίμα που καλλιεργείται πριν. Οι κυβερνώντες, εκτός όσων άλλων θα μπορούσε να τους προσάψει ο καθείς, έχουν αποδείξει ότι είναι ερωτευμένοι με την εξουσία. Και πολύ φοβούμαι ότι ίσως και να περνούν πονηρές σκέψεις από το μυαλό τους ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εθνικά θέματα προς όφελος της παραμονής τους στην εξουσία. Σε μια τέτοια περίπτωση υφίσταται μέγας κίνδυνος να μιλήσουμε για εθνική καταστροφή. Την περίοδο αυτή για πρώτη φορά, όχι ένα, αλλά όλα τα εθνικά θέματα βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή. Ενδεχομένως να καθοριστεί η τύχη της πατρίδας. Αυτή την περίοδο επιβάλλεται οι κυβερνώντες να επιδείξουν μεγαλοσύνη και θάρρος. Να οδηγηθούμε, με πρωτοβουλία του ιδίου του πρωθυπουργού, σε μια κίνηση ισχύος (και όχι αδυναμίας ως συνήθως εκλαμβάνεται) σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χωρίς να πάμε σε εκλογές. Εθνικά θέματα -  Συνταγματική Αναθεώρηση – Εθνική Στρατηγική για Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Ασφάλιση. Για να φύγει το μήνυμα προς τα έξω σε γείτονες και εταίρους-δανειστές. Και για να βάλουμε ένα τέλος σε κάθε διχασμό προς τα μέσα. Αυτή πράγματι θα ήταν ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Κι αν τολμήσει ας αρνηθεί ο οποιοσδήποτε. Η ευκαιρία της Ελλάδας χάθηκε το 2011 με την μωροφιλοδοξία καταρχήν του κ.Σαμαρά να δει τον εαυτό του πρωθυπουργό και στη συνέχεια του κ. Τσίπρα να ηγηθεί της Ελλάδας με κυβέρνηση Αριστεράς. Και η Ελλάδα βρίσκεται «στον γύψο» για μια δεκαετία. Ελπίζω η ανώμαλη προσγείωση και των δύο να έχει γίνει μάθημα στα κόμματά τους. Η Ανάσταση θα έρθει ή για όλους ή για κανέναν.
ΥΓ. Αν σας πουν «αυτά δεν γίνονται» μην τους πιστέψετε. Και για τη συνεργασία με τον Καμμένο έτσι θα έλεγαν κάποτε.

22 Αυγ 2017

Ο κ.ΚΑΜΙΝΗΣ Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ


   Ήταν τέτοιες μέρες, Αύγουστος του 2010, όταν με απόφαση του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε ότι θα υποστήριζε για υποψηφίους δημάρχους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης τους κκ. Γιώργο Καμίνη και Γιάννη Μπουτάρη.
   Τον κ. Καμίνη, Συνήγορο Του Πολίτη μέχρι τότε, δεν τον γνώριζα προσωπικά. Με την ανακοίνωση της υποστήριξης της υποψηφιότητάς του επικοινωνήσαμε θεσμικά (ως Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ τότε) και κανονίσαμε μια συνάντηση γνωριμίας με το κόμμα που αναλάμβανε την ευθύνη να τον στηρίξει.
   Συναντηθήκαμε για κάποια ώρα στο γραφείο του Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και μου έδωσε την εντύπωση ενός ήπιου, προσηνούς και δημοκράτη, εξέχοντος πολίτη της χώρας. Αυτό που είχε ως εικόνα και σαν Συνήγορος Του Πολίτη.
   Χαρούμενος για την επιβεβαίωση των θετικών χαρακτηριστικών του ατόμου, κατεβήκαμε όροφο προκειμένου κομματικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες του τότε κυβερνώντος κόμματος, να γνωρίσουν τον υποψήφιο Δήμαρχο. Εκεί και επί μερικές ώρες ο αξιοπρεπής κ.Γιώργος Καμίνης γνώρισε την σκληρή όψη των κομμάτων. Ιδίως από τους συνδικαλιστές αντιμετωπίστηκε ως ανύπαρκτος πολιτικά, αλεξιπτωτιστής κοινωνικά, αδιάφορος ανθρώπινα. Του ψιθύρισα να μην τα παίρνει όλα τοις μετρητοίς. Άλλωστε δεν είχαν περάσει παρά μόλις δέκα μήνες από τότε που τα είχα υποστεί και εγώ ο ίδιος. Βέβαια όλα αυτά δεν αφορούν το σημερινό ΠΑΣΟΚ μιας και η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων των συνδικαλιστών μεταφέρθηκε μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ.
   Παρέμεινε ψύχραιμος, ήπιος με πλήρη αυτοκυριαρχία. Κατάλαβα ότι η παραίνεση μου ήταν άνευ αντικειμένου. Μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση κι ας δεχόταν ασύστολο προβοκάρισμα.
   Ζήτησα από κάθε κομματικό στέλεχος,ιδίως από αυτούς που εκτιμούσα περισσότερο, να βοηθήσουν τον κ.Καμίνη ενόψει των εκλογών, απέχοντας από άλλα κομματικά καθήκοντά τους.
   Λίγες μέρες μετά ο Γιώργος Παπανδρέου μου ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπω το κόμμα και πάω στην κυβέρνηση. ΄Ετσι η επαφή μου με τον κ. Καμίνη τελείωσε.
   Ο κ. Καμίνης κέρδισε τις εκλογές. Συσπείρωσε γύρω του ό,τι καλύτερο σύγχρονο και προοδευτικό πρόσωπο γνώρισα στην Αθήνα την εποχή εκείνη. Και όλοι μαζί κέρδισαν έναν Δήμο φέουδο των κομματαρχών της Νέας Δημοκρατίας.
   Διοίκησε δημοκρατικά έναν δήμο που δυστυχώς είχε όλες τις προϋποθέσεις για να βρίσκεται σε μόνιμη ανθρωπιστική κρίση. Παρά την εξαθλίωση στα χρόνια της κρίσης και το καταλυτικό προσφυγικό ζήτημα, η Αθήνα άντεξε με αξιοπρέπεια. Ο κ. Καμίνης διαχειρίστηκε τα πάντα με προσοχή και ορθολογισμό. Αυτή η εικόνα της Αθήνας της αξιοπρέπειας υπήρξε η μεγάλη επιτυχία του κ.Γιώργου Καμίνη. Και γι’αυτό στις εκλογές του 2014 κέρδισε και την κυβερνητική δεξιά και την αξιωματικά αντιπολιτευόμενη αριστερά. Κι αν κάποιοι έλεγαν  ότι το ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε τον έβγαλε το 2010, τι μπορούν να πουν για το 2014;
   Ο κ.Καμίνης απέδειξε ότι είναι σημαντικό δημόσιο πρόσωπο. Ισχυρή πολιτική προσωπικότητα. Δημοκράτης στα λόγια και στα έργα. Πάντως περισσότερες φορές πήρε σαφή προοδευτική θέση στα ζητήματα «που καίνε» απ’ότι η σημερινή, υποτιθέμενα, αριστερή κυβέρνηση.
   Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι στη Δημοκρατική Συμπαράταξη ανακοινώθηκε μια πολύ σημαντική υποψηφιότητα. Η οποία αντιμετωπίστηκε με … επιφανειακή αδιαφορία. Βλέπετε η επετηρίδα εξακολουθεί να βρίσκει μπροστά της τον κ.Καμίνη.

   Σε αυτό το πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι της παράταξης πρόσωπα και πολιτικές δυνάμεις πρέπει να παίρνουν θέση και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις πολιτικής ανατροπής. Όχι να σιωπούν.          Τουλάχιστον από το κόμμα μου, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, τα πρόσωπα που θέλουν να λένε ότι έχουν δημόσιο λόγο, οφείλουν να τοποθετούνται. Ενθαρρύνοντας σημαντικές υποψηφιότητες κι ας μην τις στηρίξουν εν τέλει. Χάριν των ανοικτών και δημοκρατικών διαδικασιών που είναι η σημαία μας και της διαφάνειας που υπηρετήσαμε ο καθένας μας ευλαβικά την περίοδο 2009-2011 ως «οιονεί Συνήγοροι του Πολίτη». 

11 Ιουλ 2017

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΚΑΒΕΙ ΤΟ ΛΑΚΚΟ ΤΟΥ

Βασικό στοιχείο της οικοδόμησης του πολιτικού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η προσπάθειά του να αποδείξει ότι είναι η αδιάφθορη αριστερά που δεν κυβέρνησε και άρα δεν μπορεί να της χρεωθεί η κατάπτωση του πολιτικού συστήματος. Αυτό που ονόμασαν ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ. Και μάλιστα την περίοδο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2012 απέφευγαν να συναναστρέφονται πολιτικά με οτιδήποτε προερχόταν από το ΠΑΣΟΚ και ιδίως με τους ... μνημονιακούς προδότες της περιόδου Παπανδρέου. Κατά καιρούς λοιπόν προβάλλουν υποθέσεις αδιαφάνειας ή διαφθοράς της περιόδου διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, όπως τις περιπτώσεις Τσουκάτου, Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου. Αντίθετα έθαψαν κάθε ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και ιδίως της περιόδου Καραμανλή. Τι κι αν το σκάνδαλο της SIEMENS είναι κυρίως δεξιό. Τι κι αν ακούστηκαν τέρατα και σημεία στα εξοπλιστικά για σημαίνοντα πρόσωπα της δεξιάς. Τι κι αν την περίοδο Καραμανλή κάθε μήνας ήταν κι ένα νέο σκάνδαλο. Σας έρχεται συνειρμικά κάποιο όνομα της δεξιάς παράταξης που να ταυτίστηκε με σκάνδαλο; Ακόμη και το Βατοπέδι προσπαθούν να ξεπλύνουν (άλλο αν το καταφέρουν, η συζήτηση της υπόθεσης στον Άρειο Πάγο πλησιάζει).
Και πάνω που χαίρονται για την επιτυχία της πολιτικής τους να απαξιώσουν τον πολιτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, ταυτίζοντάς τον με τη διαφθορά και τον εκμαυλισμό της δημόσιας ζωής, έρχεται ο Άκης ουρανοκατέβατος και τους ονοματίζει ότι αυτοί είναι οι εκλεκτοί του. Ότι εχθροί του είναι το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου. Και πώς να μην το πει όταν πρωτοπαλίκαρά του έσπευσαν στον ΣΥΡΙΖΑ αμέσως μετά την νίκη του Παπανδρέου το 2009; Και τα αποπαίδια του μετά το 2012 και το 2015; Και τώρα τι να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; να βγει και να καταδικάσει τον Άκη που είπε καλά λόγια γι'αυτούς; Όταν στελέχη της ηγετικής του ομάδας υπήρξαν καπεταναίοι του Άκη που "την κάναν" για ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν άντεχαν στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου;
Θυμάμαι τον Άκη Τσοχατζόπουλο όταν προσήλθε ενώπιον της Καταστατικής Επιτροπής που τον διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ το 2010, που αποτελούνταν από εμένα ως Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου, τον Γιώργο Ανωμερίτη ως Προέδρου της ΕΚΑΠ και την Μαρία Αρσένη ως Προέδρου της Επιτροπής του μέλους και του Φίλου. Κανένα ηθικό πλεονέκτημα
Κανένα ηθικό πλεονέκτημα και για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Πολεμά ότι σχετίζεται με το ΠΑΣΟΚ και την ιστορία του με λύσσα. Και ξεπλένει τη Δεξιά. Μόνο που δεν καταλαβαίνει ότι έτσι σκάβει το λάκκο του και πέφτει ο ίδιος μέσα. Κάνει όλα αυτά που εμείς πολεμήσαμε και μισήσαμε ως κακή εκδοχή του ΠΑΣΟΚ. Δεν τον λυπάμαι.
     

18 Μαρ 2017

ΑΛΕΞΗ ΠΕΣ ΜΟΥ ΜΙΑ ΛΕΞΗ: ΒΑΤΟΠΕΔΙ

Όσοι με γνωρίζουν πολιτικά γνωρίζουν και την δυσκολία μου να ενστερνιστώ την πολιτική του "εκσυγχρονισμού" της εποχής Κώστα Σημίτη. Μάλιστα υπήρξε και η εποχή με την πλέον χαλαρή σχέση μου με το ΠΑΣΟΚ. Οι ενστάσεις μου ήταν τόσο στην θεωρία του "εκσυγχρονισμού" αλλά κυρίως στον τρόπο που αυτή εκφράστηκε εσωκομματικά και κατά συνέπεια και στο κράτος. Ωστόσο δεν θα μπορούσα να μην αναγνωρίσω ότι την εποχή εκείνη η Ελλάδα υπήρξε πιο Ευρώπη από ποτέ. Έτσι απλά.
Άκουγα προχθές στη Βουλή τον πρωθυπουργό κ.Τσίπρα να απαξιώνει και να ισοπεδώνει την περίοδο εκείνη, με έναν τρόπο που κανείς άλλοτε δεν τόλμησε να κάνει. Γιατί το πολιτικό μας μένος έχει ή οφείλει να έχει και όρια. Στην ουσία υπερέβαλλε περιφραστικά το λεχθέν από τον κ. Καραμανλή, ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε, "περί αρχιερέα της διαπλοκής". Τόση ήταν δε η ενοχή του κ. Τσίπρα από την πρωτόγνωρη ισοπέδωση, που δεν τόλμησε καν να κατονομάσει τον κ. Σημίτη.
Θα μπορούσα σε στιγμές κακίας να μην με ενοχλήσει τόσο πολύ η παραπάνω αναφορά. Δεν μπορώ όμως να μην την αντιδιαστείλω με την προ ολίγων ημερών αναφορά του κ. Τσίπρα στον κ. Καραμανλή εξάρωντας το ήθος του.
Γεμάτος σκάνδαλα ο Σημίτης. Ηθικός ο Καραμανλής.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τα σκάνδαλα της περιόδου Καραμανλή. Λαθροχειρίες στα στατιστικά στοιχεία, προσλήψεις από το παράθυρο, stage, κουμπάροι, Ζαχόπουλος, ;Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν ξεχαστεί. Δέκα χρόνια πέρασαν. Ένα όμως μένει αξέχαστο. Και τους πόνεσε. Γιατί εκπαραθύρωσε -τον Παπά του Καραμανλή- τον Ρουσσόπουλο και έριξε την κυβέρνηση Καραμανλή. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Ο κ. Τσίπρας ως μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε τιμητής απέναντι στον κ. Καραμανλή σχετικά με το σκάνδαλο. Μάλιστα στελέχη του τότε ΣΥΡΙΖΑ, όπως η κ. Αμανατίδου, διεκδικούσε την πατρότητα της αποκάλυψης του σκανδάλου για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ.
Από τότε και μέχρι σήμερα ακούσατε τον κ. Τσίπρα να κάνει έστω μια αναφορά στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου. ΟΧΙ. Γιατί είναι αυτό που καίει τον πραγματικό εταίρο του (και όχι τον εμφανή που λέγεται Καμμένος), τον κ.Κώστα Καραμανλή. Μέχρι στιγμής οι θέσεις του Δημοσίου (ότι δηλαδή η Λίμνη και οι παραλήμνιες εκτάσεις ανήκουν στο Δημόσιο και όχι στη Μονή) έχει δικαιωθεί δικαστικά. Και όμως η λέξη Βατοπέδι δεν ακούγεται πουθενά. Γιατί πονάει την αποκατάσταση του καραμανλισμού, που αποτελεί και τον όρο της συμμαχίας Τσίπρα-Καραμανλή.
Αντί λοιπόν ο κ. Τσίπρας να επιδιώκει να μας εξηγήσει πώς οι offshore του σκανδάλου Τσοχατζόπουλου είναι οι ίδιες με τις offshore της Μονής Βατοπεδίου, ασχολείται με τον κ.Σημίτη. Και κάνει για ακόμη μια φορά τον κυνισμό και τον κομφορμισμό επάγγελμα. Γιατί δεν μπορείς να επαγγέλλεσαι την κάθαρση και να ξεχνάς να ονοματίσεις σκάνδαλα που έριξαν κυβερνήσεις. 

13 Μαρ 2017

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ;

Αφού λοιπόν δεν κάναμε την κρίση ευκαιρία και βρισκόμαστε στον 7ο χρόνο μνημονίων κάθε απόχρωσης και καταφέραμε την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα να τη φτάσουμε σε καρδιογράφημα ευθεία, ας το πάρουμε πάλι από την αρχή.
ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Τι ελάχιστα χρειάζεται μια οικονομία για να λειτουργήσει στα πλαίσια του μόνου υπαρκτού οικονομικού συστήματος στον πλανήτη;
Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι ένας επενδυτής θα επενδύσει σε μια χώρα που ανά πάσα στιγμή απειλείται ένα θερμό επεισόδιο με άλλη χώρα;
Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι μια οικονομία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αξιόπιστο και σταθερό τραπεζικό σύστημα;
Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι μπορεί μια χώρα να ευημερήσει αν δεν έχει κυβέρνηση σταθερή που κυβερνά τη χώρα και δεν κάνει απλά συνδικαλισμό;
Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι μπορεί μια χώρα να ευημερήσει εάν οι θεσμοί του κράτους και οι τρεις διακριτές εξουσίες δεν σέβονται την αυτοτέλεια και τη λειτουργία τους και δεν αποδέχονται στα πλαίσια της αυτοτέλειάς τους την διαφάνεια και την διαρκή αξιολόγησή τους ;
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Προφανώς ΚΑΝΕΙΣ.
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Από τη στιγμή που αυτή είναι η κατηγορηματική απάντηση προκύπτει άμεσα και εύκολα το τι πρέπει να κάνουμε.
1)ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.
Δηλαδή ο επενδυτής εγχώριος ή αλλοδαπός να μην έχει ανασφάλεια για την ειρήνη και την ασφάλεια του χώρου που θα επενδύσει. Να πάψουμε να δημιουργούμε υπόνοιες εθνικών κρίσεων (αλά ψευτομαγκιάς Καμμένου) είτε με τις γείτονες χώρες είτε σε ζητήματα τύπου προσφυγικό. Οι επενδυτές πρέπει να νιώθουν ότι δεν διαταράσσεται η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή. Ποιος πάει να επενδύσει σε εμπόλεμη ζώνη;
Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μπορούν σε ζητήματα μείζονος σημασίας να προτάξουν το συμφέρον της χώρας και να εξασφαλίσουν την πορεία της χωρίς σοβαρούς πολιτικούς κλυδωνισμούς με την εξασφάλιση της ελάχιστης εθνικής συναίνεσης. Να γνωρίζει ο επενδυτής ότι η χώρα θα κυβερνάται και δεν θα βρίσκεται σε συνεχή αναστολή λειτουργίας  του κράτους από την πολιτική αστάθεια και τα πολιτικά πίσω-μπρος. Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Από την ώρα που συμφωνούμε ότι ο δικομματισμός τελείωσε (τα δύο πρώτα κόμματα συγκεντρώνουν ποσοστά 50%) με την κουλτούρα συνεργασιών των πολιτικών δυνάμεων στη διακυβέρνηση, που τόσο λείπει στη χώρα. Οποιαδήποτε συνεργασία με οποιονδήποτε; Εναπόκειται στον κάθε πολιτικό χώρο και ανάλογα με το μέγεθός τους και το μέγεθος του διακυβεύματος μετά τις εκλογές, να βάλει τα όριά του και να αναλάβει τις ευθύνες του.
2)ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ
Μπορεί το θέμα αυτό να μην άπτεται του άμεσου ενδιαφέροντος ενός επενδυτή αλλά καθορίζει όλα τα υπόλοιπα. Χωρίς ουσιαστική θεσμική λειτουργία, σεβασμό στην υποχρέωση του κάθε θεσμού να επιτελεί τον ρόλο του και χωρίς σεβασμό στη αυτοτέλεια και τη λειτουργία της κάθε εξουσίας, είναι μάταιο να προσδοκούμε ότι θα προχωρήσει κάθε επί μέρους προϋπόθεση για την ευημερία της πατρίδας μας. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι είναι αναγκαίες θεσμικές-συνταγματικές αλλαγές. Ο εναγκαλισμός της εκτελεστικής εξουσίας με κομμάτι της δικαστικής εξουσίας και η απαξίωση των κοινοβουλευτικών εργασιών κατά τη νομοθέτηση είναι δύο παραδείγματα της συνταγματικής εκτροπής και της ανάγκης θέσπισης νέων συνταγματικών κανόνων.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει λειτουργία οικονομίας πουθενά στον πλανήτη, χωρίς την παράλληλη λειτουργία ενός αξιόπιστου τραπεζικού συστήματος. Καταλαβαίνουμε την αποστροφή του πολίτη, η οποία θα ενταθεί με τις κατασχέσεις κατοικιών που έρχονται, τόσο ως προς ένα εγχώριο σύστημα «τραπεζιτών» -που εν πολλοίς φέρουν μεγάλες ευθύνες στην κατάντια της χώρας- όσο και για τους «επενδυτές» στα κατακόκκινα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών. Δυστυχώς όμως άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Και οι ελάχιστες ελπίδες για τη συντήρηση ή στήριξη ενός τραπεζικού πυλώνα που θα παρεμβαίνει έμμεσα το κράτος (Τράπεζα Αττικής) κατέρρευσε ως αξιοπιστία με όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, σχετικά με τις πολιτικές σκοπιμότητες που εξυπηρετήθηκαν μέσω του πυλώνα αυτού, που στην ουσία είναι η ίδια αναπαραγωγή της παθογένειας των θαλασσοδανείων στους ημέτερους επιχειρηματίες και τα κόμματα.

ΕΘΝΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ
Σήμερα έχει γίνει πλήρως αποδεκτό από όλους ότι τα προγράμματα που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα (μνημόνια) απέτυχαν. Βάθυναν την κρίση και βύθισαν την χώρα σε μακρόχρονη ύφεση και εκτίναξαν τα ποσοστά ανεργίας. Μόνο ως τιμωρία της Ελλάδος μπορεί πλέον να εκλαμβάνεται η εμμονή σε αυτή τη φιλοσοφία. Έχει γίνει αποδεκτό από όλους αλλά όχι από αυτούς που μας δίνουν τη χρηματοδότηση. Το παραπάνω στοιχείο της φιλοσοφίας των μνημονίων, ασχέτως της όποιας «μαγκιάς» πουλήσει η ελληνική πλευρά, εξακολουθεί να είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ακολουθούμενης πολιτικής. Συνεπώς θα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι -και νομίζω ότι συμφωνούν σχεδόν όλοι- ότι στόχος της Ελλάδας πρέπει να είναι:
*η άμεση αναθεώρηση της πολιτικής των υπέρογκων δημοσιονομικών πλεονασμάτων.
*η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δεν είναι δυνατόν να δίνονται χρήματα σε όλες τις άλλες χώρες με στόχο την ανάπτυξη αλλά να μη δίνονται στη χώρα που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη για επενδύσεις
*μια συμφωνία για την αναθεώρηση του ελληνικού χρέους  και τον τρόπο αποπληρωμής του
Τα παραπάνω τα έχει διαπραγματευτεί επί δύο χρόνια ο κ. Τσίπρας. Τα είχε διαπραγματευτεί και άλλα τρία ο κ. Σαμαράς. Χωρίς αποτέλεσμα. Ας επιστρέψουμε λοιπόν σε αυτό που είχε προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου τον Ιούνιο του 2011 για να αντιμετωπίσει τη χλεύη των πολιτικών του αντιπάλων. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις να διαπραγματευτούν από κοινού με τους δανειστές, ώστε να πετύχουν,  αφενός την επίδειξη ωριμότητας και αξιοπιστίας από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας και αφετέρου να στριμώξουν τους εταίρους, που χρησιμοποιούν τις εσωτερικές αντιθέσεις και εναλλαγές στην κυβέρνηση, για να περνούν τις δικές τους θέσεις, σε μια αδύναμη διαπραγματευτικά Ελλάδα.
ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ
ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΦΙΛΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΑ SUCCESS STORY ΤΙΣ ΦΕΡΝΟΥΝ
Δουλειά της κάθε κυβέρνησης δεν είναι να βγει στο μεϊντάνι και να παρακαλά για επενδύσεις. Όσες φορές κι αν το προσπάθησαν εντεταλμένοι προς τούτο υπουργοί, δεν έφεραν ούτε μια επένδυση. Όταν εξασφαλιστούν τα ελάχιστα που απαιτεί ένας επενδυτής τότε θα έρθουν οι επενδύσεις. Θα έρθουν γιατί η χώρα έχει πλεονεκτήματα και πλούτο. Ο τουρισμός, η παραγωγή των διατροφικών προϊόντων, η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, η εκμετάλλευσης των άριστων συνθηκών για τις ΑΠΕ, τα πετρελαϊκά προϊόντα, η χημική βιομηχανία είναι μερικοί από τους τομείς που η χώρα είναι ή μπορεί να είναι άκρως ανταγωνιστική.Άλλωστε το κόστος εργασίας είναι πλέον τα φθηνότερα σε σχέση με χώρες των ίδιων οικονομικών δυνατοτήτων και γεωγραφικής κατανομής. Δεν είναι οι επιδοτήσεις και οι φορολογικές ατέλειες τα κίνητρα για τους μεγάλους επενδυτές. Παίζουν και αυτά το ρόλο τους αλλά είναι δευτερεύουσες παράμετροι. Είναι το σταθερό έδαφος ανάπτυξης, η φιλική φιλοσοφία του κράτους απέναντι στους αξιολογημένους επενδυτές και τα καλά παραδείγματα άλλων επειχειρηματιών που επένδυσαν-εδραιώθηκαν-κέρδισαν και συνεχίζουν να επεκτείνονται με επενδύσεις στην χώρα.
Τότε γιατί δεν τα κάνουμε για να πάψει και το μαρτύριό μας;
Γιατί αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα. Γιατί μας βολεύει όλους η σκέψη ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στον κονφορμισμό της ψευδέσθησης της διαχείρισης της δήθεν ισχυρής Ελλάδας των Κοινοτικών Κονδυλίων και των απλών πολιτών που βολεύονται γλύφοντας «κανα κοκκαλάκι». Ο λαικισμός τελείωσε. Δοκιμάσαμε και τον δεξιό και τον αριστερό λαϊκισμό. Πήγαμε στα Ζάππεια πήγαμε και Θεσσαλονίκη. Τώρα ελπίζω ότι θα επιδείξουμε την αυτοσυντήρηση να μην πάμε σε εκτροπή ψηφίζοντας δραχμιστές, δωδεκαθεϊστές και πολύ περισσότερο φασίστες.
ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Να μιλάμε φωναχτά για τα παραπάνω. Για να καταννοήσει ο κ. Τσίπρας ότι δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία μόνο με τρικ και να μοιράζει μικροδωράκια σε όσες ομάδες πολιτών θεωρεί πιθανούς ψηφοφόρους του στις επόμενες εκλογές. Να κατανοήσει ο κ. Μητσοτάκης ότι η απάντηση στην κρίση δεν είναι ούτε η στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, ούτε η ανεξέλεγκτη λειτουργία της αγοράς των καρτέλ, ούτε η καλή διάθεση των επιχειρηματιών που ταξικά εκπροσωπεί για να δώσουν κοινωνικό μέρισμα από τα κέρδη τους. Με λίγα λόγια ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΟΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΑΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για Σοσιαλισμό. Τώρα που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν οξυνθεί και οι πολίτες συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα της ύπαρξης του κοινωνικού κράτους. Γιατί η απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι η περαιτέρω πόλωση των καταστάσεων στην κοινωνία μας που ευνοεί τους κάθε λογιό γραφικούς ή ακραίους αλλά η κοινωνική συνοχή, η συνεργασία για τον κοινό σκοπό. Και τέτοιο λόγο εκφράζει σήμερα μόνο ο πολιτικός χώρος των δημοκρατών-σοσιαλιστών, της ανανεωτικής αριστεράς, του πολιτικού φιλελευθερισμού και της οικολογίας. Ενωμένος, ήρεμος, ώριμος, διδαγμένος από το παρελθόν. Αυτός είναι ο δρόμος της υπευθυνότητας.


6 Μαρ 2017

ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ

Από τον Μάιο του 2010 και μέχρι σήμερα δεχθήκαμε τα πάντα. Αφορισμούς, σμπρωξιές, βρισίδια, τραμπουκισμούς, εξευτελισμούς. Και τα ανεχθήκαμε. Υπάρχουν όμως και όρια. Και εχθές ο κ. Τσίπρας ξεπέρασε κάθε όριο. Σε συνέντευξή του στο documentonews.gr είπε το εξής:"ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ: Παρά τα λάθη του, οι όροι με τους οποίους πολιτεύτηκε και το κοινοβουλευτικό ήθος του δεν συγκρίνονται με αυτό της ηγεσίας που τον διαδέχθηκε.".
Εντάξει δικαίωμα του κ. Τσίπρα να το ... τερματίσει στον έρωτά του με την λαϊκιστική δεξιά και τον Κώστα Καραμανλή. Άλλωστε υπήρξε έρωτας με την πρώτη ματιά και ουδέποτε το έκρυψαν αμφότεροι. Και δεν με νοιάζει κιόλας. Γιατί για μένα είτε λαϊκιστική δεξιά είτε λαϊκιστική αριστερά το ίδιο κακό κάνουν στη χώρα πλέον. Ας μείνει ο κ. Τσίπρας στη χαβούζα της εξουσίας μαζί με τον Καραμανλή και τον Καμμένο, να πλειοδοτούν σε λαϊκισμό.
Όμως ήρθε η ώρα να απευθύνω ερωτήματα σε κάποιους, που με πολύ κόπο πράγματι, αντιστάθηκα μέχρι σήμερα στον πειρασμό να το πράξω:
Μάρκο Μπόλαρη οι όροι με τους οποίους πολιτεύτηκε  Καραμανλής και το κοινοβουλευτικό ήθος του δεν συγκρίνονται με αυτό της ηγεσίας που τον διαδέχθηκε δηλαδή του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησή του, της οποίας ήσουν μέλος;
Θεοδώρα Τζάκρη οι όροι με τους οποίους πολιτεύτηκε  Καραμανλής και το κοινοβουλευτικό ήθος του δεν συγκρίνονται με αυτό της ηγεσίας που τον διαδέχθηκε δηλαδή του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησή του, της οποίας ήσουν μέλος;
Λούκα Κατσέλη οι όροι με τους οποίους πολιτεύτηκε  Καραμανλής και το κοινοβουλευτικό ήθος του δεν συγκρίνονται με αυτό της ηγεσίας που τον διαδέχθηκε δηλαδή του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησή του, της οποίας ήσουν μέλος;
Χρήστο Σπίρτζη οι όροι με τους οποίους πολιτεύτηκε  Καραμανλής και το κοινοβουλευτικό ήθος του δεν συγκρίνονται με αυτό της ηγεσίας που τον διαδέχθηκε δηλαδή του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ του οποίου ήσουν Γραμματέας Οργανωτικού;
ΚΑΙ απευθύνομαι μόνο σε αυτούς γιατί μάτωσα μαζί τους στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Μέχρι τώρα κατανοούσα εν πολλοίς τη στάση τους.  Αυτό που είπε ο Τσίπρας όμως είναι ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ τους. Το δέχονται; Η σιωπή τους σημαίνει ΝΑΙ. Με γεια σας και χαρά σας και η αναξιοπρέπεια δικιά σας. ΚΡΙΜΑ ...

28 Φεβ 2017

Α ΡΕ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΟΥ ΓΑΠ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ!


Φίλος μου έστειλε το παρακάτω απόσπασμα από την εφημερίδα του Πρώτου Θέματος:



Τον κ.Κυπριανίδη ούτε τον γνώρισα και ούτε τη φυσιογνωμία του έχω αποτυπωμένη. Ούτε καν θυμάμαι την διευθυντική του θέση στην ΑΓΕΤ την εποχή που ήμουν υπουργός. Μαθαίνω λοιπόν τώρα από την εφημερίδα και με αφορμή τον τραγικό συμβάν του θανάτου του, ότι βρέθηκα πολλές φορές στο στόχαστρό του. Εγώ ένας επαρχιώτης κηπουρός του Παπανδρέου ...

Σας θυμίζω ότι την 20-9-2012 ο κ. Τάσος Τέλογλου έγραψε στο PROTAGON ένα άρθρο σχετικά με τα των ... τσιμεντάδων. Αναγκάστηκα να του απαντήσω από το ποταπό μου blog. Παραθέτω αυτούσια την απάντηση:

Διάβασα το από 20/9/2012 άρθρο του κυρίου Τάσου Τέλογλου στο PROTAGON με τίτλο “Αυτά που δεν λέμε” (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18338). Καταρχήν θέλω να του ενδυναμώσω τη δημοσιογραφική του μνήμη και να του επιβεβαιώσω ότι σωστά νομίζει ότι μίλησε μαζί μου, γιατί αναπληρωτής υπουργός στο Ανάπτυξης δεν υπήρξε άλλος, ούτε πριν ούτε μετά. Άρα αφού θυμόταν τόσο ιδιαίτερα την ιδιότητα, λογικό θα ήταν να θυμάται και την ταυτότητα. Η επικοινωνία μας έχει γίνει πριν από πολλούς μήνες. Ενδεχομένως να πλησιάζουμε και χρόνο από τότε. Μη με ρωτήσετε γιατί τώρα έγραψε το σχετικό άρθρο. Με ρώτησε λοιπόν τηλεφωνικά γιατί δεν αποτρέπουμε την εισαγωγή τουρκικού τσιμέντου στη χώρα, που έχει μειωμένες προδιαγραφές και είναι επικίνδυνο, αδυνατίζοντας με αυτόν τον τρόπο και την εγχώρια τσιμεντοβιομηχανία. Του είπα ότι κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί από τους ελέγχους και τις αναλύσεις των υπηρεσιών και ότι την φημολογία αυτή την συντηρούσαν κύκλοι των εγχώριων τσιμεντοβιομηχανιών για λόγους ελέγχου των τιμών. Του ανέφερα ότι οι περισσότερες τσιμεντοβιομηχανίες στη χώρα μας ανήκουν πλέον σε ξένες πολυεθνικές οι οποίες παράγουν το τσιμέντο τους σε γειτονικές χώρες όπως η Τουρκία και η Βουλγαρία και το εισάγουν στην Ελλάδα, όπου και το διακινούν βεβαίως υπό την φίρμα τους. Μου είπε ότι δεν έχει πληροφόρηση από τις τσιμετοβιομηχανίες αλλά από συνδικαλιστές των εργαζομένων. Του εξήγησα ότι οι τσιμεντοβιομηχανίες κάθε φορά που υπάρχει κάποια εξέλιξη που δεν τις ευννοεί, στέλνουν στους υπουργούς και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης τους εργαζόμενους, να διαμαρτυρηθούν και να πιέσουν, υπό την απειλή του κλεισίματός των τσιμετοβιομηχανιών και την απώλεια των εργασιών τους. Τον ενημέρωσα ότι επί των ημερών μου για πρώτη φορά δόθηκαν άδειες για κέντρα διανομής τσιμέντου, μη ελεγχόμενων από τις τσιμετοβιομηχανίες, στη Ρόδο και στην Κρήτη, προκειμένου να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός. Μάλιστα του ανέφερα και συγκεκριμένο παράδειγμα της Ρόδου και της Κω. Στην Ρόδο που υπήρχε κέντρο διανομής με εισαγόμενο τσιμέντο από την Τουρκία, το κυβικό πουλιόταν στην αγορά στη μισή τιμή απ' ότι την Κω, όπου υπήρχε μόνο τσιμέντο παραγωγής των τσιμεντοβιομηχανιών που παράγουν και στην Ελλάδα. Μου ζήτησε να του διεκρινίσω για την επιχειρηματολογία των τσιμεντοβιομηχανιών που λένε ότι το εισαγόμενο τσιμέντο διακινείται παράνομα και του εξήγησα ότι ο ισχυρισμός αφορούσε την εισαγωγή του σε γιγαντοσάκους (big bags) που λόγω νομοθετικού κενού δεν αναφέρονται ως συσκευασία, με αποτέλεσμα το τσιμέντο σε big bags να πρέπει να θεωρηθεί χύδην και άρα να μεταγγίζεται σε σιλό (!) για την διατήρησή του. Αυτά είπαμε με τον κύριο Τάσο Τέλογλου, παρότι δεν συνηθίζω να μιλώ τόσο πολύ με δημοσιογράφους. Ο κύριος Τέλογλου προφανώς όλα τα παραπάνω προτίμησε να τα συμπεριλάβει σε “αυτά που δεν λέμε”. Έλα όμως που εμένα μου τα θύμισε .... Μπορεί η μνήμη του να είχε λόγο να θυμάται ότι τον " παρηγόρησε ο μέτοχος της εταιρείας τσιμέντων που “γνώριζε και είχε εμπιστοσύνη” ή “ο φίλος του που εκπροσωπούσε μεγάλη εταιρεία τσιμέντου” και του έδωσε το ερέθισμα για την έρευνά του. Εμένα όμως γιατί με είχε πάρει τηλέφωνο; Ενδεχομένως η μνήμη του να είναι επιλεκτική. Κάτι σαν τις διαφορετικές οπτικές γωνίες του κυρίου Τάσου Τέλογλου όταν αναλύει θέματα στον SKAI απ' ότι στο PROTAGON.
Κι έτσι τα πράγματα μπαίνουν σε σειρά.
Υπομονή να έχεις σε αυτή την παλιοζωή...

7 Φεβ 2017

ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

   Διάβασα στις 2-2-2017 στο PROTAGON το άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη με τίτλο «Ξέρεις από Tesla;». Στο άρθρο αυτό αναφέρεται ότι η μεγαλύτερη βιομηχανία ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ψάχνει ευρωπαϊκή χώρα με μεγάλα διαστήματα ηλιοφάνειας προκειμένου να πραγματοποιήσει επένδυση ύψους 5 δισ. δολαρίων («gigafactory»). Ότι μεγάλες χώρες «σφάζονται» για να προσελκύσουν τους επενδυτές αλλά όχι η Ελλάδα. Η παραδομένη Ελλάδα της εσωστρέφειας και της μειωμένης αυτοπεποίθησης. Η επένδυση αφορά εργοστάσιο παραγωγής μπαταριών και οχημάτων, αντίστοιχο εκείνου που ο κολοσσός δημιουργεί στη Νεβάδα και αναμένεται να δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας.
     Σωστά ο αρθρογράφος αναφέρει ότι «ο Πρωθυπουργός οφείλει να πάρει το τζετ και να πάει στον επικεφαλής της εταιρείας και να του πετάξει τον χάρτη της Ελλάδας στα πόδια.».
       Προσθέτω προσφέροντάς του πολύ συγκεκριμένα πλεονεκτήματα:
     1)Εκτός του δεδομένου της ηλιοφάνειας της πατρίδας μας, που ούτως ή άλλως είναι δέλεαρ για την TESLA, να προσφέρει δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια που η ίδια η εταιρεία θα παράγει από βαθιά γεωθερμία του Γεωθερμικού Πεδίου του Δέλτα του Νέστου. Το πεδίο αυτό κατακυρώθηκε σε δημόσιο διεθνή διαγωνισμό, που διενεργήθηκε επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου και υπουργίας Γιάννη Μανιάτη, αλλά η βουτιά των τιμών πετρελαίου απέτρεψε τότε τους πλειοδότες (μεγάλες ελληνικές και ξένες εταιρείες ηλεκτροπαραγωγής) να προχωρήσουν σε επένδυση. Για να γίνει κατανοητό μιλάμε για γεωτρήσεις που ανεβάζουν γεωθερμικό ρευστό σε κατάσταση ατμού και τουρμπίνα που εγκαθίσταται στο σημείο της γεώτρησης και παράγει ηλεκτρικό ρεύμα. Σημειώνω για τους γκρινιάρηδες ότι υπάρχει αρκετά απλουστευμένο καθεστώς που ευνοεί το εγχείρημα. Άλλωστε η ελληνική κυβέρνηση έχει όλα τα όπλα για να επέμβει σε κάθε απρόβλεπτη δυσκολία.
      2)Να προσφέρει διαθέσιμη δημόσια γη. Στην περιοχή της Ξάνθης υπάρχει καταγεγραμμένη τέτοια γη, που με κάποιες μικρές ρυθμίσεις και χωρίς βαριές διαδικασίες μπορεί να προσφερθεί με αντάλλαγμα.
        Τα παραπάνω σε συνάρτηση με το μειωμένο κόστος που έχει η εργασία στην Ελλάδα, τη γεωγραφική θέση της (400 χλμ από την Κων/πολη, 400 της Σόφιας, 500 του Βουκουρεστίου,400 των Σκοπίων,700 της Αθήνας και 200 της Θεσ/νίκης) και τις υποδομές της περιοχής (κόμβος Εγνατίας οδού στα 10 χλμ, λιμάνι Καβάλας στα 50 χλμ, Αλεξανδρούπολης στα 100 χλμ, αεροδρόμια Χρυσούπολης στα 40 χλμ και Αλεξανδρούπολης στα 100 χλμ) αποτελούν ένα πολύ ελκυστικό πακέτο για κάθε επενδυτή.
   Επιπλέον,όλο το απορριπτόμενο γεωθερμικό ρευστό (μετά την ηλεκτρο-παραγωγή σε θερμοκρασίες>90οC) θα είναι διαθέσιμο για τηλεθέρμανση οικισμών και θέρμανση θερμοκηπίων αλλάζοντας τα πάντα στη Θράκη.
            Πρέπει να τονίσω ότι συζητάμε για χρήση Α.Π.Ε. (ηλιακή και γεωθερμική ενέργεια) και άρα για μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, για μετάβαση σε μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα σε όλους τους τομείς. Ήδη επιχειρήσεις του πρωτογενή τομέα (θερμοκήπια) λειτουργούν με γεωθερμία χαμηλής ενθαλπίας (μέχρι 90 βαθμούς Κελσίου) με μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα (δεν «καίνε» τίποτα, μόνο νεράκι της γης αντλούν). Άρα παρότι μιλάμε για μεγάλες επενδύσεις το περιβάλλον και οι ζωές των ανθρώπων δεν επηρεάζονται αρνητικά.
            Η ευκαιρία που δίνει αυτή η επένδυση είναι μοναδική για τη χώρα. Είναι restart από μόνη της.
          Είναι μοναδική για τη Θράκη. Δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να αναφερόμαστε στην ιδιαιτερότητά της και να φοβόμαστε ή να κινδυνολογούμε.

            Η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν μια μοναδική ευκαιρία. Ίσως πιο σημαντική και από την αξιολόγηση. Είναι πατριωτικό τους καθήκον να μην τη χάσουν.
Αποτέλεσμα εικόνας για TESLA επένδυση στην Ευρώπη

5 Ιαν 2017

54 χρονών μ@λ@κ@ς με 27 χρόνια δικηγορία

Τρεις παρά τέταρτο τηλεφωνώ στην Γραμματέα της Εισαγγελίας Ξάνθης και της αναφέρω ότι υφίσταται υπέρ επείγουσα περίπτωση να της καταθέσω έγγραφο της Μητρόπολης Ξάνθης, που εντοπίζει τον κίνδυνο γα τη ανθρώπινη ζωή από κατάρρευσης παλαιού οικοδομήματος από την αναμενόμενη κακοκαιρία. Ο διάλογος είναι :

-Και τι να κάνουν οι υπηρεσίες τέτοια μέρα…
-Μα να ειδοποιηθούν η Αστυνομία και η Πυροσβεστική μη σκοτωθεί κανένας άνθρωπος …
-Ε! καλά εδώ θα είναι η κ. Αντιεισαγγελέας.
Παίρνω τα έγγραφά μου και τρέχω στην Εισαγγελία. Χτυπώ την πόρτα της Γραμματέως. Κλειστή.
Πηγαίνω στην πόρτα της κ. Αντιεισαγγελέως. Χτυπώ και της λέω ότι πρέπει να λάβει γνώση του εγγράφου που εγχειρίζω. Μου απαντά: Καλά. Καταθέστε το.
Πηγαίνω σε υπάλληλο που δεν είχε ακόμη αποχωρήσει από το γραφείο της και της λέω ότι πρέπει να καταθέσω το έγγραφο. Μου απαντά:
-Τρεις και δέκα τέλειωσε το ωράριο δεν γίνεται.
-Μα μπορεί να κινδυνεύσει κόσμος . Η αντιεισαγγελέας μου είπε να το καταθέσω.
-Δεν γίνεται.
Ξαναπηγαίνω στην κ. Αντιεισαγγελέα. Της λέω:
-Μου είπε η υπάλληλος ότι πέρασε το ωράριο και δεν την παραλαμβάνει.
Αντί για απάντηση εισπράττω ένα αδιάφορο ανασήκωμα των ώμων.
-Μα κινδυνεύουν άνθρωποι .
-Πηγαίνετέ το στην Αστυνομία …

54 χρονών μ@λ@κ@ς με 27 χρόνια δικηγορία δεν ξέρω πια σε τι να ελπίζω μ’αυτά που βλέπω. Παρά λίγο τα χρόνια της δικηγορίας μου να ήταν και παραπάνω από την ηλικία της. Ούτε καν έκαναν τον κόπο να δουν το έγγραφό μου για να εξακριβώσουν τον κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή.