ΠΕΡΙ ΠΑΣΟΚΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Επειδή ακούω από ΠΑΣΟΚους διάφορα ηθικοπλαστικά, να τους θυμίσω ότι ο Τσίπρας  πέρασε τρεις εφαρμοστικούς νόμους-φωτιά του μνημονίου (έναν Αύγουστο του '15, και δύο πρόσφατα) χωρίς ούτε μια απώλεια στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ το 09-11 μπαινόβγαιναν κάθε τρεις και λίγο οι βουλευτές του κλίματος Βενιζέλου, οι οποίοι είναι όλοι (πλην Γρηγοράκου) αξιωματούχοι στο ΠΑΣΟΚ του σήμερα. Εντάξει! Τα κάστρα πέφτουν από μέσα αλλά μην μας κάνετε και μαθήματα ηθικής ...

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ

      Το βρήκα μέσα στα αρχεία μου και το επαναφέρω ως ενδιαφέρουσα πρόταση  

                    ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥΣ

          Προξενεί ιδιαίτερη θλίψη η εικόνα στα Λουτρά Ποταμιάς. Πλήρης απαξίωση επικρατεί σε κάθε τι που έχει σχέση με την γεωθερμία. Και όμως σήμερα όλοι συμφωνούν ότι οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας, η ήπια εκμετάλλευση των στοιχείων της φύσης και η φροντίδα για την υγεία του ανθρώπου μέσω της φύσης είναι κυρίαρχα ζητήματα για την κοινωνία. Άραγε γιατί συμβαίνει αυτό; Σίγουρα για λόγους νομικίστικους και γραφειοκρατικούς. Οπωσδήποτε λόγω έλλειψης στρατηγικής και πολιτικής βούλησης. Έλλειψης χρημάτων. Πάνω από όλα βεβαίως για λόγους της κυρίαρχης υποκουλτούρας. Πως λοιπόν θα εξοικειώσουμε και θα εξοικειωθούμε εμείς οι ίδιοι οι Ξανθιώτες, οι Θρακιώτες, με την γεωθερμία και τη χρήση της; Πως θα κατανοήσουμε το δώρο του τόπου που κρύβεται κάτω από τα πόδια μας και που μπορεί πολλαπλά να μας ευεργετήσει; Πως, αφού το κατανοήσουμε, θα απαιτήσουμε από την πολιτεία και την γραφειοκρατία να άρει τα εμπόδια και τα προσκόμματα για να ευεργετηθεί η κοινωνία; Βεβαίως μέσα από την εκπαίδευση όλων μας και πάνω από όλα των παιδιών. Που δεν θα χρειαστεί να πατήσουν τα σαράντα για να μάθουν για τη γεωθερμία και τη χρήση της. Προτείνω λοιπόν στους τοπικούς αυτοδιοικητικούς άρχοντες να αναλάβουν πρωτοβουλία για τη δημιουργία Θεματικού Μουσείου Γεωθερμίας στην Ποταμιά. Ένα σύγχρονο Μουσείο που σε συνεργασία με την Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης θα καταδεικνύει τη χρήση και τη χρησιμότητα της γεωθερμίας στην ιατρική, στην εξοικονόμηση ενέργειας, στην παραγωγή ενέργειας, στην γεωργία, στην βιομηχανία. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πλέον επισκεφθεί παρόμοια θεματικά μουσεία στην Ελλάδα και κυρίως στο εξωτερικό. Έχουμε δει ότι με την χρήση της τεχνολογίας και της επιστήμης μέσα σε τέτοιους χώρους ταξιδεύεις σε νέους κόσμους και ανοίγεις νέους ορίζοντες στη σκέψη και την συγκρότησή σου σαν άνθρωπος. Όχι απλώς με φωτογραφίες αλλά με προσομοιώσεις και πειραματικές εφαρμογές μπροστά στα μάτια των επισκεπτών. Γνωρίζοντας πλέον ότι ο Νομός μας αποτελεί προορισμό πολλών σχολικών εκδρομών, η δικτύωση του μουσείου αυτού με το Αρχαιολογικό Μουσείο Αβδήρων και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Πληροφόρησης της Βιστωνίδας θα αποτελέσουν ένα χρυσό οδοιπορικό γνώσης και εμπειρίας για μαθητές και για μεγαλύτερους. Τέλος μην αρχίσουν κάποιοι τις μιζέριες ότι δεν έχουν χρήματα. Τέτοιες δράσεις χρηματοδοτούνται με κλειστά μάτια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εάν επιμένουν να μην βρίσκουν προγράμματα ευχαρίστως να τους πληροφορήσουμε για να τα βρουν.

                                                                         Ξάνθη 16 Ιουλίου 2009

                                                                   Σωκράτης Ξυνίδης – Δικηγόρος

ΠΕΡΙ ΧΟΥΝΤΑΣ

Ακούω τώρα τελευταία (ίσως και λόγω 21ης Απριλίου) αφελείς αλλά και πονηρούς να εκθειάζουν το καθετώς της Χούντας των συνταγματαρχών. Τότε που η δημοκρατία στην Ελλάδα ήταν ζητούμενο. Εγώ φυσικά δεν θα σας μιλήσω εκ μέρους αυτών που χάσαν τη ζωή και την υγεία τους στην εξορία και πολύ περισσότερο στις αίθουσες βασανιστηρίων, γιατί απλά το καθεστώς τους θεωρούσε επικίνδυνους για την ίδια του την υπόσταση. Γιατί αισθάνομαι ότι δεν έχω δικαίωμα να μιλώ ως ειδικός για πράγματα που άλλοι υπέφεραν. Καλύτερα να μιλούν οι ίδιοι οι παθόντες.Φυσικά αυτά που θα σας περιγράψω ως προσωπικές εμπειρίες ενός δεκάχρονου επαρχιώτη μαθητή, δεν ήταν και ό,τι πιο σκληρό (σε σχέση με όσα πέρασαν οι αριστεροί και δημοκράτες πολίτες) αλλά παρόλα αυτά στιγμάτισαν την παιδική ψυχή. Η ασφάλεια παντού, σε κάθε σύναξη, έστω και για πολιτιστικό λόγο, απαγόρευση εξόδου σε καθημερινή βάση, άδεια για επιτρεπόμενες ταινίες (πάντα πατριωτικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα), οι ομιλίες χαμηλόφωνες και χωρίς υπόνοια πολιτικού περιεχομένου , η μουσική χαμηλόφωνη και φυσικά όχι τα απαγορευμένα, σχολικές γιορτές με τα σύμβολα της χούντας στο φανελλάκι στη θέση της καρδιάς και τεράστια να δεσπόζουν στα σκηνικά των αιθουσών εκδηλώσεων, υποχρεωτικό κατηχητικό τα απογεύματα στις εκκλησίες, κούρεμα με την ψιλή, τηλεόραση και ραδιόφωνο με εμβατήρια και λογοκρισία, οι τυχεροί που είχαν οι οικογένειές τους καλό ραδιόφωνο ελληνόφωνο δελτίο της Deutsche Welle μήπως και μάθουμε κάτι, ο χωροφύλακας και ο αγροφύλακας ο τρόμος και ο φόβος του πολίτη, να μας τρέχουν -φυσικά υποχρεωτικά- να υποδεχθούμε με ενθουσιασμό τον δικατάτορα που επισκεπτόταν την περιοχή, να κοινωνήσουμε υποχρεωτικά, να εξομολογηθούμε υποχρεωτικά. Και όλα αυτά ακριβώς για να είσαι μια ζωή φοβισμένος. Αυτά θυμάμαι από τη Χούντα. Και είναι μόλις σαράντα χρόνια πριν. Και ήταν υπέρ αρκετά για να καθορίσουν την παιδική ψυχή και να είμαι ξεκάθαρος για όλη μου τη ζωή: ΠΟΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ στον τόπο μας και οπουδήποτε αλλού. Όσο κι αν βλέπω τον ξεπεσμό της ανώριμης δημοκρατίας μας, την οποία υπηρετήσαμε ρηχά και ενίοτε με ιδιοτέλεια. Γιατί όσο κι αν με τη λειτουργία μας ως μεταπολιτευτική Ελλάδα, ως νεόπλουτοι της δημοκρατίας, πληγώσαμε τον ίδιο μας τον τόπο, τα όρια της δημοκρατίας μπορεί να μην τα ορίσαμε αλλά δεν την καταργήσαμε κιόλας. Αυτό είναι το … «ταμείο» που πρέπει να κάνουμε και να ξεκινήσουμε και πάλι με ενθουσιασμό, ενότητα και υπευθυνότητα. Να χαράξουμε τα όρια της δημοκρατίας μας, να περιγράψουμε στους πολίτες τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και πάνω από όλα τον εθνικό μας στόχο. Που στην συγκεκριμένη περίσταση δεν μπορεί να είναι άλλος από την απεξάρτηση της χώρας από δανειστές και επάρχους. Όσα χρόνια κι αν πρέπει να αγωνιστούμε για κάτι τέτοιο. Ζητούνται λοιπόν πολιτικές προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν ενθουσιασμό, ενότητα και υπευθυνότητα. Δεν είναι τόσο δύσκολο. Αρκεί να ξεπεράσουν το ΕΓΩ τους.

ΤΑ ΒΑΤΡΑΧΙΑ ΤΑ ΕΙΔΑΜΕ. ΤΑ ΒΟΥΒΑΛΙΑ ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΙΚΑ ΚΑΙ Η ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ;

Πολλές φορές συγχέουμε την απονομή της δικαιοσύνης με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Τυχαίνει πολλές φορές η δικαιοσύνη να έχει επιτελέσει την αποστολή της αλλά τούτο να μην έχει γίνει αισθητό στην κοινωνία. Κι όμως είναι ιδιαίτερα σημαντικό –ιδίως στην περίοδο που διανύουμε- η απονομή της δικαιοσύνης να είναι αισθητή στους πολίτες. Διότι αλλιώς χάνουν κάθε πίστη τους σε οποιαδήποτε θεσμική λειτουργία.  Όπως έχει χιλιοειπωθεί η απονομή της δικαιοσύνης είναι το τελευταίο σκαλί ελπίδας των καταφρονημένων. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Πριν από έξι χρόνια είχε αποκαλυφθεί το μεγάλο σκάνδαλο της εικονικής ασφάλισης στο ΙΚΑ στη Ξάνθη. Τότε ως βουλευτής είχα δεχθεί υποδείξεις και πιέσεις από συνδικαλιστές και δικηγόρους – πάτρωνες των κατ’αυτούς «παθόντων», να «ρυθμιστεί» (μετάφραση: κουκουλωθεί) με νομοθετική ρύθμιση το σκάνδαλο αυτό που είχε άμεση σχέση με τα λεγόμενα συνεταιριστικά εργοστάσια. Η θέση όμως της κυβέρνησης Παπανδρέου σε τέτοια θέματα ήταν ξεκάθαρη. Ούτε καν συζήτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός την απάτη των πονηρών που «αγόραζαν» εικονική ασφάλιση για να συνταξιοδοτηθούν. 

Έκτοτε ως δικηγόρος βρίσκομαι σε προνομιακή θέση ενημέρωσης ως προς την εν γένει πορεία δικαστικών υποθέσεων. Υπέπεσαν στην αντίληψή μου κάποιες πληροφορίες για εκδίκαση ποινικών υποθέσεων «αγοραστών» εικονικής ασφάλισης άλλοτε στην Αθήνα (γιατί στην Αθήνα κανείς δεν κατάλαβε) άλλοτε στην Καβάλα και άλλοτε στην Ξάνθη, με αίσθηση ότι συντριπτικά καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι σε σημαντικές ποινές. Ακόμη ότι οι διοικητικές προσφυγές κατά των αποφάσεων του ΙΚΑ σε βάρος όσων χρησιμοποίησαν ανύπαρκτο χρόνο ασφάλισης, δικάστηκαν και δικάζονται και έχουν κερδηθεί όλες από το ΙΚΑ.

 Μένουν δύο σημαντικά ερωτήματα που οι δικαστικές διαδικασίες δεν έχουν καταδείξει τις απαντήσεις ακόμη. Και έξι χρόνια είναι πολλά για να μην έχουν καταδείξει. Εντάξει με τους «αγοραστές», τα "βατράχια". Λίγο ή πολύ στριμώχτηκαν από τη δικαιοσύνη. Κάθισαν στο σκαμνί, χάσανε τις συντάξεις που στηρίζονταν σε εικονική ασφάλιση, βρέθηκαν ή βρίσκονται υπό το φάσμα της επιστροφής όσων εισέπραξαν. Οι «πωλητές», τα "βουβάλια" ποιοι ήταν; Οι «εγκέφαλοι» ποιοι ήταν; Τι έδειξε η δικαστική έρευνα; Ποιοι ενεπλάκησαν; Γιατί δεν έγινε γνωστό αν κάποιος μέχρι σήμερα κατηγορήθηκε ή τιμωρήθηκε; Ήταν κύκλωμα; Είχαν «πολιτικές πλάτες»; Και δεύτερο ερώτημα. Επεστράφησαν στα ταμεία του ΙΚΑ όσα υφαρπάχτηκαν; Αν αυτά τα δύο ερωτήματα δεν απαντηθούν, δεν υπάρχει περίπτωση να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας. Βέβαια δεν μπορούν οι δικαστικές αρχές να μετέχουν σε μια δημόσια συζήτηση. Μπορεί όμως η δημοσιογραφική έρευνα να πληροφορήσει την κοινή γνώμη. Και θεωρώ ότι κανένας εισαγγελέας ή Διοικητής του ΙΚΑ δεν πρόκειται να αρνηθεί να συνδράμει στην ενημέρωση της κοινής γνώμης για το ακριβές στάδιο της απόδοσης των ποινικών ευθυνών και της ανάκτησης του δημοσίου χρήματος. 

ΠΕΡΙ ΔΗΘΕΝ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

ΠΕΝΤΕ (5) ΧΡΟΝΙΑ διατυπώνω δημόσια ένα ερώτημα και παρακαλώ για μια απάντηση από τη Δικαιοσύνη, πριν εγκαταλείψω τον μάταιο τούτο κόσμο ... ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΟΙ ΕΞΩΧΩΡΙΕΣ (OFFSHORE) ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΝΕΠΛΑΚΗΣΑΝ ΣΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ SIEMENS ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΕΣ; 

Είναι δυνατόν να είναι σύμπτωση; Φυσικά και ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.

Είναι εύλογο το ερώτημα; Φυσικά και είναι.

Το ερώτημα, που εύλογα διατυπώνω, δεν δημιουργήθηκε στο μυαλό των δικαστικών λειτουργών που ασχολήθηκαν με τις υποθέσεις; Φυσικά και δημιουργήθηκε.

Ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι εγώ είμαι ο μόνος «πανέξυπνος» που το σκέϕτηκε, δεν έτυχε κανένας εισαγγελικός λειτουργός να ... αξιοποιήσει την ... σκέψη μου, η οποία έλαβε πολλάκις δημοσιότητα μιας και υπήρξα βασικός συντελεστής αποκάλυψης της υπόθεσης Βατοπεδίου και ο Γραμματέας που διέγραψε τον Τσοχατζόπουλο; Όχι δεν γνωρίζω να έτυχε ...

Ακόμη και εντός της αίθουσας του Κοινοβουλίου όταν η Ολομέλεια αποϕάσισε την παραπομπή των εμπλεκόμενων υπουργών του Καραμανλή σε δίκη (τους έσωσαν πάλι ερμηνείες δικαστικών), αναϕέρθηκα ευθέως στη συσχέτηση αλλά και πάλι – περιέργως- κανείς δεν στάθηκε στο εύλογο ερώτημα.

Δεν είναι παράδοξο ότι δεν γίνεται καμμία συζήτηση πλέον για το σκάνδαλο Βατοπεδίου, παρότι το Εϕετείο Θράκης τελεσίδικα αποϕάνθηκε ότι η Μονή δεν έχει ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί της λίμνης Βιστωνίδας και άρα οι «χρυσές» ανταλλαγές έβλαψαν με δις το ελληνικό Δημόσιο; 

Ακούσατε μήπως οτιδήποτε για τη συνεχιζόμενη ποινική δίκη με κατηγορούμενους τους Μοναχούς και τους λοιπούς εμπλεκόμενους; Τόσο ανάξια λόγου δίκη είναι αυτή που κλόνισε την κυβέρνηση του παντοδύναμου Καραμανλή το 2008;

Ακούσατε κάτι παραπάνω για τις μίζες των εξοπλιστικών; Το μόνο πολιτικό πρόσωπο που διέπραξε ποινικά αδικήματα σχετικά με τα εξοπλιστικά ήταν ο Τσοχατζόπουλος; Τι είπατε; Είναι νωρίς; Η Δικαιοσύνη επιτελεί το έργο της μεθοδικά και με μυστικότητα;

Να σας θυμίσω πόσο σύντομα η Δικαιοσύνη έπραξε τα δέοντα στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής (Δένδιας σας λέει τίποτα;)

Επίσης και η δίκη σχετικά με τις μίζες της SIEMENS είναι σε εξέλιξη. Ακούσατε κάτι; Πέρα από τα υπαλληλάκια της εταιρείας που έκαναν τους ενδιάμεσους και κάθονται στο σκαμνί, έχει ακουστεί τίποτα για πολιτικά πρόσωπα; Είναι δυνατόν ένα σκάνδαλο, που ορίστηκε ως κατεξοχήν πολιτικό, και συγκλόνησε ολόκληρη της Ευρώπη να έχει αναϕορά μόνο στο όνομα Τσοχατζόπουλος σε πολιτικά πρόσωπα;

Ακούσατε κάποια λογική απάντηση δικαστικής έρευνας για το πώς δικαιολογείται μια Μονή να έχει ΟFFSHORE, η οποία εμπλέκεται στις μεταβιβάσεις ακινήτων της οικογένειας Τσοχατζόπουλου και σε μεταβιβάσεις - στις ίδιες οικοδομές (η περίϕημη οδός Κόμνα Τράκα)!- ακινήτων στη Μονή και η ίδια OFFSHORE δανειοδοτείται από τη MARFIN του Βγενόπουλου για να συμμετάσχει στην αύξηση μετοχικού κεϕαλαίου της MIG επίσης του Βγενόπουλου; Και πέντε χρόνια τώρα να μην έχει υπάρξει ούτε μια απάντηση;  

Η Κυβέρνηση της Πρώτη Φορά Αριστερά δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει τη συζήτηση περί διαϕθοράς από εκεί αντί να κάνει κουτσομπολιό επιπέδου Ψυχάρη; Γιατί στα παλιά μας τα παπούτσια αν ο κ. Τσίπρας συνάντησε τον κ. Ψυχάρη, ήπιαν τσάι και έπαιζαν με γάτες. Το ζήτημα είναι αν θέλει να αποκαλύψει πως δομήθηκε το σύστημα της κλεπτοκρατίας στη χώρα. Το οποίο είναι τόσο σκληρό που το ϕοβήθηκαν ακόμη και οι διεθνείς παράγοντες που έμπλεξαν με τη χώρα στα πλαίσια της επιτροπείας στην οποία έχουμε περιέλθει.

ΥΓ. Άκουσα ϕωνές σεμνοτυϕίας στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαϕάνεια της Βουλής σχετικά με την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Ως συνήθως αυτές ακούστηκαν από αυτούς που όλοι πιθανολογούμε ότι στο παρελθόν παρενέβησαν στη λειτουργία της. Η Πολιτεία δεν αντέχει άλλο ξεπεσμό. Στο σύνολό τους οι τρεις εξουσίες οϕείλουν να δώσουν απαντήσεις, έστω στην τελετή αποδημίας της χώρας εν τόπω πυρπολίσεως. Αλλά πώς να γίνει αυτό όταν έχεις εμπιστευτεί τη διαϕθορά σε έναν τοποτηρητή του καθαγιασμού της περιόδου Καραμανλή; Γιατί ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, δεν υπήρξε αναγκαίο κακό της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά επιλογή του ίδιου του Πρωθυπουργού.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΟΙ ΓΑΜΟΙ

   Ο έρωτας του κυρίου Τσίπρα με τον κ. Καμμένο ξεκίνησε στο ειδυλλιακό "αντιμνημονιακό" περιβάλλον. Τότε που όποιος ήταν "αντιμνημονιακός" ήταν σύμμαχος και όποιος συζητούσε με τους δανειστές ήταν προδότης. Όπως συμβαίνει πάντα, ο έρωτας αντικαταστάθηκε με μια «ώριμη συμβίωση» στην εξουσία. Επί ένα και πλέον χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει τους πάντες – και κυρίως τα μέλη του – ότι η συμπόρευσή του με τον κ. Καμμένο δεν εμπεριέχει καμιά ουσιαστική πολιτική σύγκλιση αλλά αποτελεί έναν «λευκό γάμο», μόνο. Ο κ. Καμμένος πήρε στον απόλυτο έλεγχό του, το φετίχ κάθε εθνικιστή πολιτικού, το υπουργείο Άμυνας, έβαλε τον κ.Κουίκ μπάστακα στο Μαξίμου (εμείς στη Θράκη το έχουμε νιώσει ξεκάθαρα) και μοίρασε και μερικές θέσεις υφυπουργών σε ό,τι είχε από στελεχιακό δυναμικό. Ο κ. Τσίπρας πήρε τον «αέρα» της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που χρειαζόταν. Όλοι διερωτήθηκαν πώς θα εξελιχθεί αυτή η «ώριμη σχέση» με τις πολιτικές αντιλήψεις των εταίρων να βρίσκονται σε εκ διαμέτρου αντίθετες άκρες. Ο κ. Καμμένος «έκανε πως δεν άκουσε» σε πολλά ζητήματα «εθνικοπατριωτικού» τύπου, που σε άλλες εποχές θα είχε ξεσηκώσει μεγάλη φασαρία και ο κ. Τσίπρας ενέταξε την στροφή του (σε θέματα που σε άλλες εποχές θα αποτελούσαν λόγο διάσπασης του κόμματός του) στην πολιτική του ρεαλισμού που προσπαθεί να λανσάρει, δίνοντας μάλιστα και σοσιαλδημοκρατικό προσδιορισμό. Όμως, όπως και στις περισσότερες «ώριμες σχέσεις» συμβαίνει, οι συμβιβασμοί έχουν σημείο κορεσμού. Ο κ. Καμμένος βλέπει τα ποσοστά του να συνθλίβονται. Και ξέρει ότι αυτή τη φορά πληρώνει το μήνυμα του συμβιβασμού του με την «γλυκιά εξουσία» που έστειλε στους ψηφοφόρους του. Υπό την έννοια αυτή μια ηρωϊκή έξοδος από την κυβέρνηση – χωρίς να τη ρίξει- θα τον απάλλασσε από αυτό το στίγμα και θα του έδινε τη δυνατότητα μιας πιο κριτικής στάσης που θα τον συγκρατήσει στο πολιτικό παιχνίδι και θα τον απεγκλωβίσει από τον εναγκαλισμό του με τις "μνημονιακές" πολιτικές που έχουν ρίξει στα τάρταρα όποιον κυβέρνησε από το 2010 και μετά. Αν πάλι του «περάσει» ο εκβιασμός και πάρει το κεφάλι του κ.Μουζάλα, αποδεικνύει ότι έχει ιδεολογικοπολιτική επικυριαρχία στην κυβέρνηση, αναγκάζοντας τον πρωθυπουργό να παύσει τον πλέον χρήσιμο και κρίσιμο υπουργό του τη συγκεκριμένη στιγμή και μάλιστα για λόγο που σε μια αμιγώς κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε θα αποτελούσε αφορμή «παραίτησης» υπουργού. Από την άλλη ο κ. Τσίπρας ζυγιάζει τον κίνδυνο ενός κλυδωνισμού της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Όσο και αν η αντιπολίτευση έχει τα μαύρα της τα χάλια, μια αποχώρηση των ΑΝΕΛ από τους κυβερνητικούς θώκους οδηγεί απρόβλεπτα σε πιθανή αστοχία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Αρκούν δυό τρία ΟΧΙ σε μια απλή ονομαστική ψηφοφορία για να καταρρεύσει η κυβέρνηση. Αν όμως ο κ. Τσίπρας κάνει τα χατίρια του κ. Καμμένου και αποδεχθεί την παραίτηση Μουζάλα, τότε όχι μόνο δεν μπορεί να μιλά για «λευκό γάμο» με τους ΑΝΕΛ στους ψηφοφόρους του αλλά αποδέχεται το ιδεολόγημα του εθνικισμού ως βασική παράμετρο της πολιτικής του μετα(παρα)μόρφωσης. Τι να κάνουμε; Τα έχουν αυτά οι γάμοι.

ΚΑΝ' ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!

Πολιτικός επιστήμων δεν είμαι. Ούτε σπουδαίος το παίζω. Την πολιτική την έζησα πάντα μέσα από την καθημερινή προσωπική δράση στη δουλειά και στον κοινωνικό μου χώρο, στενό και ευρύτερο. Γι' αυτό ειδήμονες μην σπεύσετε να χλευάσετε. Γιατί σημασία έχει πλέον να καταλαβαίνουν οι πολλοί και όχι η ελίτ.

Διερωτήθηκα: μιας και ήδη συμπλήρωσες μισόν αιώνα ζωής, πόσα χρόνια έχεις να ακούσεις κάτι σημαντικό που να εκφράζει την ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη ακόμη και ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης; η προσπάθεια για απάντηση με οδήγησε 30 χρόνια πίσω. Μάργκαρετ Θάτσερ στον συντηρητικό χώρο, άντε με λίγο Χέλμουτ Κόλ, Ούλαφ Πάλμε και Χέλμουτ Σμίτ στη σοσιαλδημοκρατία άντε με ίσως λίγο Τόνι Μπλέρ, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ στην αριστερά … τόσο παλιά!

Αν λοιπόν επί τριάντα και πλέον χρόνια δεν υπήρξε σημαντική ανανέωση των πολιτικών τάσεων, πως ζητούμε σήμερα να αυτο-προσδιοριστούμε στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη; Με τι όρους; Των δεκαετιών 70-80; Τι σημαίνει σήμερα να αυτοπροσδιοριστείς ως συντηρητικός, λαϊκός δεξιός, φιλελεύθερος, νεοφιλελεύθερος, σοσιαλδημοκράτης, σοσιαλιστής; Πόσο διακριτές είναι οι διαφορές, κυρίως στην εφαρμογή της καθημερινής πολιτικής;

Γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε στο τι είμαστε, γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε να δώσουμε μάχες υπέρ του αυτοπροσδιορισμού μας. Γιατί καταλαβαίνουμε ότι είναι παράτερος,μάταιος, αναποτελεσματικός, ψευδεπίγραφος. Ο Τσίπρας προσπάθησε να πει ότι εκφράζει κάτι καινούργιο στην Ευρώπη και στην Αριστερά. Προσπάθησε να πείσει ότι αυτός και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους PODEMOS και άλλους ριζοσπάστες, δημιουργούν ένα ριζοσπαστικό κίνημα ανανέωσης στην Ευρώπη με προοδευτική – αριστερή κατεύθυνση. Μόνο που αυτό δεν γίνεται με λογική καταληψιών του ’80, με λογική Εξαρχείων. Αν ήταν τόσο εύκολο κάθε μέρα θα είχαμε και μια πολιτική επανάσταση στην Ευρώπη. Άρα φυσιολογικά δεν τα κατάφερε. Τώρα μετατρέπεται στην πλέον παλαιοκομματική διαχείριση του κράτους. Πήρε τον πελατειακό λαϊκισμό της ελληνικής δεξιάς, τον συνδύασε με τον καιροσκοπισμό της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και κράτησε τον σταλινισμό της κομματικής τους προέλευσης.

Αν δεν είναι αυτό τέρας παλαιοκομματισμού τότε ποιο είναι…

Οι έννοιες κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία, αριστερά, κέντρο είναι παρωχημένες και κατέληξαν να χρησιμοποιούνται τεχνηέντως, για να διαφοροποιούν μικρά και ασήμαντα κόμματα και τους προύχοντές τους. Ο δε νεότευκτος όρος "μεταρρύθμιση" ή όπως προσφάτως μας προέκυψε "εφαρμογή", είναι κυνικοί, μηχανιστικοί όροι - χαμαιλέοντες. 

Άρα τι υπάρχει σήμερα; Την εποχή που αναφέρομαι παραπάνω (δεκαετίες 70-80) με τα πολιτικά ρεύματα να πηγαινοέρχονται και να συγκρούονται στην Ευρώπη, όλοι μας χλευάζαμε τον παιδικό δικομματισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι «δημοκρατικός» τι «ρεμπουμπλικάνος». Άσπρος λύκος, μαύρος λύκος. Οι δε παρουσίες του Ρήγκαν και του Μπους δημιουργούσαν αλλεργία σε όλους (εκτός από τη Θάτσερ).

Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Δεν ξέρω αν η πολιτική διανόηση … «πήγε Αμερική» ή απλώς η φτώχεια της Ευρώπης έκανε την πολιτική σκέψη στις Ηνωμένες Πολιτείες να δείχνει αξιόλογη. Ένα είναι το αποτέλεσμα. Αν θέλουμε να βρούμε μια σύγχρονη αναφορά σε πολιτικές ιδέες, πρέπει να κοιτάμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Και χοντρικά εκεί έχουμε δύο τάσεις. Μια που λέει ότι ναι μεν η παγκόσμια κοινωνία αποτελεί άθροισμα συμφερόντων αλλά καλό είναι να επιτυγχάνεται μια αρμονία, με διατήρηση το δυνατόν, της  ειρήνης, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ατόμου και των κάθε είδους μειονοτήτων, της περισσότερης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων στη λήψη των σοβαρών αποφάσεων, της διαφάνειας στη λειτουργία του κράτους και στην ισχυρή παρεμβατικότητα του κράτους στις ανομίες των συμφερόντων που αποτελούν την παγκόσμια οικονομία, την επιστροφή στους πολλούς μερίσματος των κερδών των λίγων κλπ.

Από την άλλη  υπάρχει η άποψη ότι όλα αυτά είναι παιδικές ασθένειες. Η πολιτική εξουσία οφείλει και πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή συναλλαγή με την οικονομική εξουσία, να την διευκολύνει αλλά και να την τιθασεύει, ώστε να δίνει δουλειά στους πολλούς και με τον τρόπο αυτό να συντηρείται ένα σύστημα παραγωγής πλούτου, με κερδισμένους τους λίγους κεφαλαιοκράτες, τους πολιτικούς διαχειριστές και ευχαριστημένους τους πολίτες της μητροπολιτικής χώρας (ΗΠΑ)  και των δορυφόρων της. Χαμένοι; Όλοι οι υπόλοιποι.

Μπορεί λοιπόν να μην μας αρέσει αλλά σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέγουμε στρατόπεδο με βάση όχι τον αποστεωμένο πολιτικό χάρτη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Είμαι λοιπόν υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης, υπέρ του σεβασμού των δικαιωμάτων του ατόμου και των κάθε είδους μειονοτήτων, υπέρ της περισσότερης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων στη λήψη των σοβαρών αποφάσεων, υπέρ της διαφάνειας στη λειτουργία του κράτους, υπέρ της ισχυρής παρεμβατικότητα του κράτους στις ανομίες των συμφερόντων που αποτελούν την παγκόσμια οικονομία, υπέρ της επιστροφής στους πολλούς μερίσματος των κερδών των λίγων. Διαπιστώνω ότι υπέρ όλων αυτών (που στην Ελλάδα ο πρώτος και ο μόνος που τα εξέφρασε ήταν και είναι ο ΓΑΠ) είναι συμπατριώτες μου που ανήκουν σε όλους τους χώρους. Στη ΝΔ αλλά δεν ταυτίζονται με την ντόπια ολιγαρχία, στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, στο Ποτάμι, στο Κίνημα, στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν πιστεύουν στον κομμουνισμό ή την αναρχία ως πολιτικό σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, και αλλού.

Όλοι αυτοί αποτελούν σήμερα τον Δημοκρατικό Χώρο (χωρίς να σημαίνει ότι οι άλλοι δεν είναι δημοκράτες-ο όρος έχει ως στόχο να υποδηλώσει αυτούς που επιδιώκουν τη διεύρυνση της λειτουργίας με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες), οφείλουν να συνειδητοποιήσουν την κοινότητα των αρχών που τους ενώνουν και να αυτοτοποθετηθούν συνειδητά, αυθορμήτως και αβίαστα σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι ο χώρος αυτός εκφράζει συντριπτικά την ελληνική κοινωνία.

Επειδή όμως η χώρα βρίσκεται τα τελευταία έξι χρόνια σε κατάσταση ανάγκης, δεν επιτρέπεται κανείς να κουνά το δάκτυλο στον άλλον. Περισσότερο από ποτέ απαιτείται συνεννόηση. Και για να μην παρεξηγούμαι συνεννόηση δεν σημαίνει οικουμενικότητα. Ούτε καν συμφωνία. Ακόμη η συνεννόηση δεν πρέπει να συγχέεται με καιροσκοπικά σενάρια συμπορεύσεων ψευδεπίγραφων κομματικών υπολειμμάτων και λογική μετώπων. Η μεγάλη πλειοψηφία του Δημοκρατικού Χώρου οφείλει να συνεννοείται με όλους, ακόμη και με τους συντηρητικούς και με τους κομμουνιστές. Γιατί τελικά ο αγώνας για περισσότερη και ποιοτικότερη δημοκρατία υπερβαίνει τους ταξικούς χαρακτηρισμούς, ξεπερνά τα ταξικά πάθη και σίγουρα δεν τελειώνει από την επιτυχή κατάληξη των προοδευτικών ή συντηρητικών εκλογικών θριάμβων.

Χρειάζεται λοιπόν ο Δημοκρατικός Χώρος να συγκροτηθεί στη βάση του μέσα από τη συνειδητοποίηση του καθένα μας ότι οικειοθελώς υιοθετεί και υποστηρίζει δημόσια τις αρχές αυτές. Στη συνέχεια ο καθένας μας και όλοι μαζί να εκφράσουμε δημόσια και γνήσια την πίστη μας στις δυνατότητες της χώρας (αρκετά αυτοδυσφημιστήκαμε). Να εμπιστευτούμε τους συμπολίτες μας. Να αναδείξουμε τον πλούτο της χώρας με τη δουλειά μας καθημερινά (έστω όσοι ακόμη έχουμε). Για να σωθεί η χώρα πρέπει να την αγαπάς συνάμα, όχι γιατί κάποτε είχε ιστορία αλλά γιατί πιστεύεις ότι μπορεί να γράψει εκ νέου ιστορία.  Γιατί η νέα συλλογική αυτοπεποίθηση θα ακολουθεί τις 4 λέξεις του ML King “I have a dream…”.

Έχεις όραμα; για τη δουλειά σου; για τη γειτονιά σου; για την πόλη σου; για το χωριό σου; για το πολιτισμό; για τον αθλητισμό; για την κοινωνία; για την χώρα; Δήλωσέ το. Φώναξέ το. Έξω από τους τέσσερις τοίχους. Απέδειξέ το με την καθημερινή σου ζωή όσο σκληρή κι αν έχει γίνει. Για να έχεις μερίδιο ζωής. Τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους.

Αυτά…

ΥΓ. Δεν χρειάζεσαι "πατερούληδες", "σωτήρες",  "εθνάρχες", "κεφάλαιο για τη χώρα", "βαρύ επώνυμο", "καλό παιδί", "μεταρρυθμιστή". Κάν' το μόνος σου.

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

Διαβάζω το http://www.ethnos.gr/article.asp%3Fcatid%3D22768%26subid%3D2%26pubid%3D146992 και λέω προς τους αγαπητούς πρώην συναδέλφους μου βουλευτές, ιδίως αυτούς που θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν λαϊκιστή. Οι συντάξεις που χορηγούνται από τη Βουλή των Ελλήνων θα πρέπει να καταργηθούν. Οι πρώην βουλευτές θα πρέπει να συνταξιοδοτούνται από τον ασφαλιστικό φορέα που ήταν ενταγμένοι όταν ασκούσαν το επάγγελμά τους, με προσμέτρηση στον ασφαλιστικό τους χρόνο του διαστήματος που θήτευσαν ως βουλευτές. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ. Τότε και μόνον τότε έχουν ηθικό δικαίωμα να αποφασίσουν για το νέο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.Αυτή είναι και η πρότασή μου προς τον πολιτικό φορέα στον οποίο ανήκω. Ζητώ από το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών να υιοθετήσει τη θέση αυτή.

Ο ΔΗΜΟΣ ΞΑΝΘΗΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΣΤΗ ... ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ!

Θέλω να σκάσω. Να λουφάξω. Να μη μιλάω. Ει δυνατόν και να μην σκέφτομαι. Να κάνω τη δουλειά μου. Να κοιτάξω τα του οίκου μου. Ε!!!! και δεν μ'αφήνουν. Πώς να σιωπήσεις στην ξεφτίλα που συναντάς καθημερινά τριγύρω σου; Να κάνεις πως δεν είδες; Να διερωτηθείς και να αποδεχθείς το "τι με νοιάζει εμένα";
Το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης, λέει, πλήρωσε στις 16-12-2015, τη "διοργάνωση συναυλίας Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια των Γιορτών Παλιάς Πόλης 2015" ΣΤΗ...ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ!!!
Μια κοροϊδία μπροστά στα μούτρα κάθε αρμόδιου που αναρτήθηκε με ΑΔΑ 64Ι90Κ7Ε-7ΙΔ στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ! Ένας φορέας του Δημοσίου πληρώνει έναν Έλληνα καλλιτέχνη 16.500 ευρώ για τη συναυλία του στη Ξάνθη, σε νομικό πρόσωπο στη Βουλγαρία! Και οι μεν δημοτικοί άρχοντες κυκλοφορούν γιορτινοί και χαρούμενοι στη Ξάνθη και ανάβουν δεντράκια με ύφος και αλαζονεία οι δε "και καλά" προοδευτικοί και αντισυστημικοί καλλιτέχνες περιφέρουν χαλαρά το δήθεν προσωπείο τους. Και όλα αυτά εκ προ μελέτης σε βάρος της χειμαζόμενης πατρίδας τους.
Κατά τα άλλα αγανακτισμένοι δεν θα υπάρξουν ποτέ πια. Μας τέλειωσαν. Κράτος μήπως; που να μην αποδέχεται αυτή την κοροϊδία;

ΕΙΣ ΓΑΜΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι: αν και εφόσον σταθεροποιηθεί η οικονομική κατάσταση στη χώρα, μπορούν να δημιουργηθούν προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης;

Η συνομοσιολογική προσέγγιση λέει ότι όσα γίνονται στη χώρα, γίνονται για να μας κυριεύσουν οικονομικά οι «ξένοι». «Δυστυχώς» ούτε καν αυτή επιβεβαιώνεται. Υπάρχει πλήρης άρνηση στην επίδειξη επενδυτικού ενδιαφέροντος. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το capital control, δεν έχει να κάνει μόνο με τη γραφειοκρατία, δεν έχει να κάνει μόνο με τη φορολογική και νομοθετική αστάθεια που αποπνέει η χώρα. Παρότι μειώθηκε δραματικά το κόστος εργασίας, θεσμοθετήθηκαν σοβαρές δίοδοι παράκαμψης των γραφειοκρατικών αδειοδοτικών διαδικασιών, βγήκαν προς εκμετάλλευση σε «τιμές ευκαιρίας» τα ασημικά (πραγματικά ή υποτιθέμενα) της χώρας, επενδυτικό ενδιαφέρον μηδέν. Και είναι λογικό. Το ρίσκο στην Ελλάδα σήμερα είναι πολύ υψηλό. Ίσως το υψηλότερο στον κόσμο. Τόσο που ούτε παγκόσμιοι «τζογαδόροι» πλησιάζουν. 

Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να συντρέξουν κάποιες προϋποθέσεις. Πρώτον η Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε άμεσα και σοβαρά βήματα ολοκλήρωσης της οικονομικής της αλλά κυρίως της πολιτικής της ενοποίησης. Δεύτερο να εγγυηθεί με πράξεις η Ευρωζώνη την παραμονή της Ελλάδας σε αυτή και την υποστήριξη στην αναπτυξιακή της επανοικοδόμηση. Όσο κι αν η κρίση που δημιούργησε το προσφυγικό απέδειξε την αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, οι χρόνοι που απαιτούνται για τα βήματα της, είναι όπως πάντα αργά. Πολύ αργά. Οι αντιδράσεις (όπως και στο ξεκίνημα της ελληνικής κρίσης) είναι τόσο καθυστερημένες, που καθίστανται αναποτελεσματικές και μάλλον επιτείνουν τα προβλήματα αντί να τα επιλύουν.

            Άρα δεν υπάρχει διέξοδος; Με δεδομένη την ισοπέδωση του ελληνικού παραγωγικού ιστού θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει. Μέσα δεν μπορούμε έξω δεν θέλουνε. Προσωπικά όμως δεν πιστεύω στα αδιέξοδα.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην υπάρχουν παραδοσιακοί ισχυροί κεφαλαιοκράτες-επενδυτές (φαύλοι πρόσκαιροι που ρήμαξαν το δημόσιο χρήμα μόνο) για να δημιουργήσουν επενδυτικό ρεύμα αλλά υπάρχουν μερικές εκατοντάδες «επιχειρήσεις διαμάντια». Είναι αυτές που δεν τις ξέρουμε ευρύτερα γιατί απλά ασχολούνται με τη δουλειά τους και όχι με το κράτος ή τον επιχειρηματικό συνδικαλισμό. Αυτές είναι μεγαλομεσαίες στην Ελλάδα και πολύ μικρές για τα παγκόσμια δεδομένα. Αυτό είναι καλό και κακό για τον ανταγωνισμό. Είναι αυτές που δεν στηρίχθηκαν στα θαλασσοδάνεια και γι’ αυτό επιβίωσαν. Θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία αυτές, οι αποδεδειγμένα και με επιστημονικά κριτήρια «επιχειρήσεις-διαμάντια», να μην συνθλιβούν από την παρατεταμένη κρίση και το capital control. Αντίθετα να βοηθηθούν με αμεσότητα από το κράτος για την άμεση επίλυση των όποιων ζητημάτων δυσχεραίνουν την επέκταση της επιχειρηματικότητάς τους.Με αυτόν τον τρόπο θα αποκατασταθεί και η σχέση εμπιστοσύνης του κράτους με τον δημιουργικό επιχειρηματικό κόσμο.  Έτσι θα καταστούν η νέα παραγωγική βάση της χώρας που θα στηρίζεται πλέον στην ιδιωτική οικονομία και όχι στο κράτος. Το κίνητρο για τους επιχειρηματίες αυτούς θα είναι μεγάλο. Τους δίνεται η δυνατότητα, με άμεσο συμπαραστάτη στις δυσκολίες τους το κράτος, να περάσουν σε ένα άλλο επίπεδο επιχειρηματικότητας. Να «ανέβουν κατηγορία». Και φυσικά όλο αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα νέες επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας, νέα ανταγωνιστικά προϊόντα, εξαγωγές, βελτίωση των μεγεθών της χώρας και ό,τι εν τέλει συγκροτεί αυτό που ονομάζουμε ανάπτυξη. Κάποιοι φοβικοί και σκοπίμως συντηρητικοί θα πουν ότι αυτά δεν γίνονται έτσι, ότι είναι λειτουργία που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ, ότι αποτελούν κλαδικές πολιτικές που απαγορεύονται, ότι θα μας σβήσουν οι κακοί ξένοι κλπ. κλπ. Είναι τα payroll των πολυεθνικών και των καρτέλ που αναπαραγάγουν αυτές τις λογικές. Ποτέ εύλογο και δίκαιο αίτημα δεν αντιμετωπίστηκε αρνητικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Διεύθυνση Ανταγωνισμού. Αρκεί να είναι δίκαιο και τεκμηριωμένο και όχι ελληνική κουτοπονηριά. Και η αναγκαιότητα να υπάρξει ελληνική παραγωγική βάση είναι πλέον ευρωπαϊκή αναγκαιότητα αν η Ευρώπη δεν θέλει να πληρώνει εσαεί την Ελλάδα. Άλλωστε η διατύπωση, κατ' όνομα, οριζόντιων πολιτικών, που στην ουσία τους στήνονται με βάση τα κλαδικά εθνικά προτάγματα των χωρών μελών της ΕΕ, είναι κάτι σύνηθες και κοινό μυστικό.

Συνοπτικά λοιπόν πρέπει να ρωτήσουμε τις μερικές εκατοντάδες «επιχειρήσεις διαμάντια» και το ελληνικό κράτος εάν δέχονται να έρθουν «εις γάμου κοινωνίαν» προς συμφέρον και των δύο και εν τέλει της πατρίδας. Και βέβαια η πρόταση πρέπει να γίνει από το κράτος που με τις υπηρεσίες του (εξαίρετοι δημόσιοι λειτουργοί που υπάρχουν στα αρμόδια υπουργεία) πρέπει να οπλίσουν τα πολιτικά πρόσωπα να αναλάβουν την πρωτοβουλία. Να σκανάρουν τις επιχειρήσεις, να μιλήσουν μαζί τους, να εντοπίσουν τις δυσκολίες τους και να προωθήσουν στην πολιτική ηγεσία τις προτάσεις τους. Έχουμε νεόνυμφους, έχουμε παπά, μια μικρή και τίμια προίκα και πρέπει γρήγορα να αναπαραχθεί η παραγωγική μας βάση. Που το πρόβλημα;   

ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΤΑΚΤΙΚΙΣΤΗΣ.ΜΟΝΟ.

Βρίσκομαι μπροστά σε σχιζοειδείς σκέψεις. Ένας Τσίπρας που σε λίγα χρόνια κατάφερε να εξοβελίσει από το κόμμα του ακόμη και αυτούς που τον ανέδειξαν. Που κατάφερε να κάνει την αριστερά κυβερνητικό κόμμα (υπό άλλες συνθήκες το γεγονός και μόνο αυτό θα μπορούσε να κλείσει τον ιστορικό κύκλο της μεταπολεμικής Ελλάδας και του εθνικού διχασμού). Που κατάφερε από φοβισμένο μαϊντανό των Συνόδων Κορυφής της Ε.Ε. να βρίσκεται στο επίκεντρό τους (ακόμη και με αρνητικό τρόπο). Που κατάφερε τον σχεδιασμό του Σαμαρά για «αριστερή παρένθεση» να τον κάνει απαξιωτική έξοδο από την ενεργό πολιτική για τον πρώην πρωθυπουργό. Που κατάφερε να κάνει σημαία του αυτά που ο Παπανδρέου επεδίωξε και πέτυχε ή απέτυχε (κούρεμα χρέους, δημοψήφισμα, πολιτική συναίνεση σε επίπεδο φαίνεσθαι τουλάχιστον) αφήνοντας στον πρώην πρωθυπουργό το στίγμα του προδότη και στον εαυτό του την εικόνα του λαοπρόβλητου ηγέτη. Που στήνει καθημερινά υπουργούς εξωτερικών και αρχηγούς κρατών σε Euro working group, Eurogroup, Συμβούλια ηγετών Ε.Ε., συμβούλια ηγετών Ευρωζώνης σε συνεχείς συνεδριάσεις, παρουσιάζοντας τίποτα ή έστω αυτά που θα έπρεπε να έχει παρουσιάσει μήνες πριν.

Κι από την άλλη; Λύθηκε κάποιο θέμα της χώρας; Έξι μήνες τώρα (το ¼ χρονικά της διακυβέρνησης Παπανδρέου) μήπως λύθηκε το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας; Μήπως λύθηκε το πρόβλημα χρηματοδότησής της; Μήπως προχώρησαν μεταρρυθμίσεις; Μήπως προωθήθηκε η επιχειρηματικότητα; Μήπως ξεκίνησε επενδυτικό κλίμα; Μήπως ένιωσαν εκτός από υπερήφανοι και ασφαλείς οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι; Αφού μας έλεγε ότι όλα αυτά είναι θέμα πολιτικής βούλησης και μόνο και όχι της πελατειακής συγκρότησης του κράτους. Τα μνημόνια έληξαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Σίγουρα δεν σκίστηκαν. Τώρα παρακαλάμε για νέα. Οι μεταρρυθμίσεις εξαντλήθηκαν στην επανασύσταση της ΕΡΤ και στις επαναπροσλήψεις ή νέες προσλήψεις στο δημόσιο. Τώρα από πού θα πληρωθούν; Θα δούμε. Στην παιδεία ακυρώνεται ότι απέμεινε από την επιδρομή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Οι τράπεζες έκλεισαν και δεν ξέρουμε πότε θα ανοίξουν διαλύοντας πλέον και τις λίγες υγιείς παραγωγικές επιχειρήσεις αυτού του τόπου. Θεσπίστηκαν θέσεις αναπληρωτών Γενικών Γραμματέων και extra ειδικών συμβούλων υπουργών και ο Πρόεδρος των ΕΛΠΕ αύξησε την αντιμισθία του …

Η ανάγκη επιβίωσης της κάποτε παράνομης -εν πάση περιπτώσει πάντα στο πολιτικό περιθώριο- αριστεράς στην Ελλάδα, είχε βιωματικά αναγάγει τον τακτικισμό σε υπέρτατο στόχο. Ακόμη, η ενοχή των σταλινικά δομημένων κομμάτων, έχει δημιουργήσει ανάγκη συνεχούς επιβεβαίωσης της δήθεν δημοκρατικότητάς τους.  Αυτές οι λειτουργίες όταν –σε συνθήκες ακραίας κρίσης είναι αλήθεια- εμφανίζονται ως εκδοχή λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους (άσχετα αν δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό) και ιδίως όταν πρέπει η Ελλάδα να συνδιαλλαγεί με πρώην αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες, φαντάζει, όπως περιγράφηκε προ ημερών, ως «λειτουργία ανηλίκου». Γι’ αυτό οι εταίροι ζητούν κάποιον ενήλικο να συζητήσουν. Όταν διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει στοιχειώδης καταγραφή και ιεράρχηση αναγκών και προτεραιοτήτων αδυνατούν –ή στην καλύτερη περίπτωση αδημονούν- να συζητήσουν και να καταλήξουν. Οι γενικεύσεις «να το δούμε πολιτικά», «να τα λύσουμε όλα», «ας ξεκινήσουμε και στον δρόμο βλέπουμε» δεν είναι δυσνόητες από μεριάς τους. Είναι ακατανόητες.

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας αναδεικνύεται σε μέγα τακτικιστή. Μόνο που δεν αρκεί. Πολύ φοβούμαι ότι προκειμένου να ξεπεράσει την εγγενή αδυναμία του ιδίου και του κόμματός του, να μιλήσει και να συμφωνήσει θετικά και συντεταγμένα, οδηγείται στην ιδεοληψία, που ούτως ή άλλως τον διακατέχει. Όταν βρίσκεσαι σε τέτοια θέση δεν είναι δυνατόν να θέτεις το να μην αποδειχθείς «παντός καιρού» και ελλειμματικά αριστερός, πάνω από τη σωτηρία της πατρίδας. Και εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να δώσει την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να απαντήσει στο πραγματικό ερώτημα: ευρώ ή δραχμή. Τακτικιστής και απέναντι στον ελληνικό λαό;

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΑ.

ΑΛΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΑ STAGE ΓΙΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙ. ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΑΝ

Ο Στάθης Τσοτσορός, πρόεδρος των ΕΛΠΕ (επιλογή Λαφαζάνη), αύξησε το μισθό του στις 280.000 ευρώ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/215021/o-stathis-tsotsoros-proedros-ton-elpe-ayxise-mistho-toy-stis-280000-eyro#ixzz3eio4dSLrΑπίστευτο: Εν μέσω χρεοκοπίας κάνουν 230 προσλήψεις στο Μετρό http://www.protothema.gr/ economy/article/489470/apisteuto-en-meso-hreokopias-kanoun-230-proslipseis-sto -metro/ http://www.gazzetta.gr/plus/article/767002/en-meso-hreokopias-kanoyn -230-proslipseis-sto-metroΗ χώρα καταρρέει, ο Μπαλτάς κάνει προσλήψεις -943 άτομα στα ΑΕΙ [pdf] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/214693/i-hora-katarreei-o-mpaltas-kanei-proslipseis-943-atoma-sta-aei-pdf#ixzz3eiqN6tws  http:// www.thetoc.gr/ politiki/article/kalpikes-proslipseis-apo-tin-kubernisi-sto-dimosio http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid= 113579588 Kάλπ(η)κες προσλήψεις από την κυβέρνηση στο ΔημόσιοΤην στιγμή που η χώρα είναι σε κατάσταση χρεοκοπίας η κυβέρνηση προχωρά σε όργιο διορισμών που αφορούν 3.761 προσλήψεις μόνιμου και εποχικού προσωπικού στο Δημόσιο (σχολικούς φύλακες οι οποίοι επιστρέφουν στους δήμους, 230 υπαλλήλους στο Μετρό και 943 διοικητικούς υπαλλήλους στα ΑΕΙ, περιφέρεια Αττικής 1.295, θέσεις εποχικού προσωπικού σε δήμους, πανεπιστημιακά ιδρύματα και μουσεία της χώρας, http://www.naftemporiki.gr/story/973063/tis-epomenes-imeres-i-prokiruksi-gia-proslipseis-stin-ebz. Τις επόμενες ημέρες η προκήρυξη για προσλήψεις στην ΕΒΖ Η Ρένα Δούρου άρχισε τις προσλήψεις στην Προσλήψεις 139 υπαλλήλων από την Περιφέρεια Αττικής Η νομοθεσία απαγορεύει τις προσλήψεις Περιφέρεια της http://www.naftemporiki..gr/story970681/proslipseis-139-upallilon-apo-tin-perifereia-attikis http://www.newsit.gr/ politikh/rena-dourou-proslipseis-perifereia-attikis/412807 http://www.kathimerini.gr/821308/article/ epikairothta/ellada/oi-proslhyeis-synexizontai-aproskopta Οι προσλήψεις συνεχίζονται απρόσκοπτα Το δημοσιονομικό κόστος για την κάλυψη της μισθολογικής δαπάνης που θα προκύψει από τα νέα δεδομένα αναμένεται να ξεπεράσει κατά πολύ τα 23 εκατομμύρια ευρώ, που εκτιμάται ότι θα κοστίσει μόνο η επαναπρόσληψη των απολυμένων και των «διαθεσίμων».

ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΑΣ

Μη χάνετε το κουράγιο σας. Ναι ξέρω. Η χώρα μας να είναι σήμερα ερείπια. Αλλά τελικά ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Δεν ξέρω τελικά αν διορθωνόταν αυτό το κράτος. Δεν ξέρω αν διορθωνόταν αυτό το πολιτικό σύστημα. Δεν ξέρω αν διορθωνόταν αυτός ο λαός που μόνο από τις καταστροφές μαθαίνει. Σήμερα ξημέρωσε μια νέα μέρα. Τραυματική, τραγική, με θύματα πολλά. Όλοι όμως πλέον ξέρουν. Κανείς δεν δικαιούται να κατηγορεί πρώτα τους όποιους άλλους. Μια προϋπόθεση υπάρχει. Να μιλήσουν χωρίς απλουστεύσεις, αλαζονεία και ευφυολογήματα, οι πολίτες που σιωπηλοί ανέχτηκαν επί δεκαετίες τους καιροσκόπους, τους πονηρούς, τους τεμπέληδες. Να πουν δυνατά τη γνώμη τους και να δημιουργήσουν μια νέα συλλογικότητα που θα καθοδηγήσει και θα εμπνεύσει στον λαό μας, που άγεται και φέρεται, σε μια πορεία χωρίς επιστροφή στο παρελθόν. Μια Ελλάδα πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα που δεν χρειάζεται να απαλλοτριώσει τον χαρακτήρα της χάριν των αμερικάνικων και γερμανικών πολυεθνικών. Και ως τέτοια δεν θα αφήνει τρωτά που θα εκμεταλλεύονται οι κάθε Σόιμπλε για να επιβάλουν τον κυνισμό της ισοπεδωτικής μοναδικής τους αλήθειας. Παρακαλώ πολύ εκφραστείτε δημόσια. Μιλήστε. Ότι κι αν θέλετε να πείτε. Μην αφήσετε σε νέους πατερούληδες να αναδειχθούν σε εθνάρχες που θα σας σώσουν. Επιτέλους σώστε μόνοι τον εαυτό σας και την πατρίδα μας. Μην επιτρέψετε πλέον σε κανέναν δίπλα σας να συμπεριφέρεται ως πονηρός, καιροσκόπος, τεμπέλης. Το δημοψήφισμα είναι μια σημειολογική αρχή. Από όλους μας εξαρτάται.  

ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ "ΣΥΜΠΤΩΣΗ"

Το χρονικό διάστημα που διανύουμε εξελίσσονται δύο δίκες. Η μια για το σκάνδαλο με τις μίζες για τους εξοπλισμούς με κατηγορούμενο τον Άκη Τσοχατζόπουλο και η άλλη με κατηγορούμενους τους εμπλεκόμενους στις ανταλλαγές στο σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου. Είναι δύο κορυφαία σκάνδαλα που στιγμάτισαν την πολιτική ζωή της χώρας εδώ και δέκα και πλέον χρόνια. Καθόρισαν τις εξελίξεις θα έλεγα. Ονόματα κορυφαίων πολιτικών, υπηρεσιακών παραγόντων μέχρι και κληρικών ενεπλάκησαν στις υποθέσεις αυτές. Δεν έχω πρόθεση, ενώ διαρκούν οι δίκες, να σχολιάσω την πορεία τους. Ως δικηγόρος οφείλω να έχω τυφλή εμπιστοσύνη στην τυφλή δικαιοσύνη. Δεν μπορώ όμως να μην επαναφέρω μια απλή παρατήρηση. Την οποία έκανα δημοσίως από τις 9-10-2013 χωρίς φυσικά να έχω ως πολίτης μια απάντηση από την εξέλιξη των δύο υποθέσεων. Μου επανέρχεται όμως με τις δύο παράλληλες δίκες, που η ζωή (αυτή η περίεργη συνωμοσία του σύμπαντος) έφερε να δικάζονται συγχρόνως. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι αυτά τα δύο κορυφαία σκάνδαλα, αυτές τις δύο κορυφαίες δίκες, τις συνδέουν κατά απίθανη σύμπτωση τα ονόματα των ίδιων off shore εταιρειών NOBILIS και TORCASO καθώς και ο εργολάβος Σαχπαζίδης. Ακόμη τις συνδέουν οι ιδιοκτησίες της Μονής Βατοπεδίου και της οικογένειας του Άκη Τσοχατζόπουλου στην οδό Κόμνα Τράκα. Αν δεν απαντηθεί με πειστικό τρόπο στην κοινωνία πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η απίθανη σύμπτωση, δεν πρόκειται να επέλθει κάθαρση. Δεν πρόκειται να πειστεί η κοινωνία ότι αποδόθηκε η δικαιοσύνη. Πώς "έτυχε" ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες off shore εταιρείες παγκοσμίως οι ίδιες να εμπλέκονται στις δύο υποθέσεις; Η Δικαιοσύνη οφείλει να απαντήσει. Ιδίως όταν την πρώτη συσχέτιση την έκανε εισαγγελική λειτουργός http://www.tanea.gr/news/greece/article/5040423/ eisaggeleas-etsi-eklebe-o-akhs. Τα πολιτικά κόμματα τι λένε; Εκτός και αν μέσα στον έρωτα της κυβερνητικής ριζοσπαστικής αριστεράς και καραμανλικής δεξιάς η αλήθεια δεν χωρεί ...

ΤΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟΠΑΣΟΚ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟ

Διάβασα στην τοπική εφημερίδα της Ξάνθης "ΘΡΑΚΗ" ότι ο Γραμματέας της Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ξάνθης Χρήστος Αμανατίδης  αναφερόμενος στις βενιζελο-ψευτο-διαδικασίες δήλωσε ότι ".... οι απόψεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ συγκλίνουν σε μία προσέγγιση προς τις προοδευτικές δυνάμεις του κεντροαριστερού χώρου, με εξαίρεση βέβαια ανθρώπους που έβλαψαν το κόμμα, όπως π.χ. ο Γιώργος Παπανδρέου πανελλαδικά ή ο Σωκράτης Ξυνίδης τοπικά.".  Πόσο μεγαλύτερη τιμή να ζητήσω ακόμη; Μετά τον ΒΕΝΙ πανελλαδικά ο ΙΖ-ΝΟΟΥ-ΓΚΟΥΝΤ τοπικά μου χάρισε την πρώτη προσωπική αναφορά μίσους μετά από τον Παπανδρέου.