ΚΑΝ' ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!

Πολιτικός επιστήμων δεν είμαι. Ούτε σπουδαίος το παίζω. Την πολιτική την έζησα πάντα μέσα από την καθημερινή προσωπική δράση στη δουλειά και στον κοινωνικό μου χώρο, στενό και ευρύτερο. Γι' αυτό ειδήμονες μην σπεύσετε να χλευάσετε. Γιατί σημασία έχει πλέον να καταλαβαίνουν οι πολλοί και όχι η ελίτ.

Διερωτήθηκα: μιας και ήδη συμπλήρωσες μισόν αιώνα ζωής, πόσα χρόνια έχεις να ακούσεις κάτι σημαντικό που να εκφράζει την ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη ακόμη και ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης; η προσπάθεια για απάντηση με οδήγησε 30 χρόνια πίσω. Μάργκαρετ Θάτσερ στον συντηρητικό χώρο, άντε με λίγο Χέλμουτ Κόλ, Ούλαφ Πάλμε και Χέλμουτ Σμίτ στη σοσιαλδημοκρατία άντε με ίσως λίγο Τόνι Μπλέρ, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ στην αριστερά … τόσο παλιά!

Αν λοιπόν επί τριάντα και πλέον χρόνια δεν υπήρξε σημαντική ανανέωση των πολιτικών τάσεων, πως ζητούμε σήμερα να αυτο-προσδιοριστούμε στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη; Με τι όρους; Των δεκαετιών 70-80; Τι σημαίνει σήμερα να αυτοπροσδιοριστείς ως συντηρητικός, λαϊκός δεξιός, φιλελεύθερος, νεοφιλελεύθερος, σοσιαλδημοκράτης, σοσιαλιστής; Πόσο διακριτές είναι οι διαφορές, κυρίως στην εφαρμογή της καθημερινής πολιτικής;

Γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε στο τι είμαστε, γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε να δώσουμε μάχες υπέρ του αυτοπροσδιορισμού μας. Γιατί καταλαβαίνουμε ότι είναι παράτερος,μάταιος, αναποτελεσματικός, ψευδεπίγραφος. Ο Τσίπρας προσπάθησε να πει ότι εκφράζει κάτι καινούργιο στην Ευρώπη και στην Αριστερά. Προσπάθησε να πείσει ότι αυτός και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους PODEMOS και άλλους ριζοσπάστες, δημιουργούν ένα ριζοσπαστικό κίνημα ανανέωσης στην Ευρώπη με προοδευτική – αριστερή κατεύθυνση. Μόνο που αυτό δεν γίνεται με λογική καταληψιών του ’80, με λογική Εξαρχείων. Αν ήταν τόσο εύκολο κάθε μέρα θα είχαμε και μια πολιτική επανάσταση στην Ευρώπη. Άρα φυσιολογικά δεν τα κατάφερε. Τώρα μετατρέπεται στην πλέον παλαιοκομματική διαχείριση του κράτους. Πήρε τον πελατειακό λαϊκισμό της ελληνικής δεξιάς, τον συνδύασε με τον καιροσκοπισμό της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και κράτησε τον σταλινισμό της κομματικής τους προέλευσης.

Αν δεν είναι αυτό τέρας παλαιοκομματισμού τότε ποιο είναι…

Οι έννοιες κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία, αριστερά, κέντρο είναι παρωχημένες και κατέληξαν να χρησιμοποιούνται τεχνηέντως, για να διαφοροποιούν μικρά και ασήμαντα κόμματα και τους προύχοντές τους. Ο δε νεότευκτος όρος "μεταρρύθμιση" ή όπως προσφάτως μας προέκυψε "εφαρμογή", είναι κυνικοί, μηχανιστικοί όροι - χαμαιλέοντες. 

Άρα τι υπάρχει σήμερα; Την εποχή που αναφέρομαι παραπάνω (δεκαετίες 70-80) με τα πολιτικά ρεύματα να πηγαινοέρχονται και να συγκρούονται στην Ευρώπη, όλοι μας χλευάζαμε τον παιδικό δικομματισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι «δημοκρατικός» τι «ρεμπουμπλικάνος». Άσπρος λύκος, μαύρος λύκος. Οι δε παρουσίες του Ρήγκαν και του Μπους δημιουργούσαν αλλεργία σε όλους (εκτός από τη Θάτσερ).

Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Δεν ξέρω αν η πολιτική διανόηση … «πήγε Αμερική» ή απλώς η φτώχεια της Ευρώπης έκανε την πολιτική σκέψη στις Ηνωμένες Πολιτείες να δείχνει αξιόλογη. Ένα είναι το αποτέλεσμα. Αν θέλουμε να βρούμε μια σύγχρονη αναφορά σε πολιτικές ιδέες, πρέπει να κοιτάμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Και χοντρικά εκεί έχουμε δύο τάσεις. Μια που λέει ότι ναι μεν η παγκόσμια κοινωνία αποτελεί άθροισμα συμφερόντων αλλά καλό είναι να επιτυγχάνεται μια αρμονία, με διατήρηση το δυνατόν, της  ειρήνης, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ατόμου και των κάθε είδους μειονοτήτων, της περισσότερης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων στη λήψη των σοβαρών αποφάσεων, της διαφάνειας στη λειτουργία του κράτους και στην ισχυρή παρεμβατικότητα του κράτους στις ανομίες των συμφερόντων που αποτελούν την παγκόσμια οικονομία, την επιστροφή στους πολλούς μερίσματος των κερδών των λίγων κλπ.

Από την άλλη  υπάρχει η άποψη ότι όλα αυτά είναι παιδικές ασθένειες. Η πολιτική εξουσία οφείλει και πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή συναλλαγή με την οικονομική εξουσία, να την διευκολύνει αλλά και να την τιθασεύει, ώστε να δίνει δουλειά στους πολλούς και με τον τρόπο αυτό να συντηρείται ένα σύστημα παραγωγής πλούτου, με κερδισμένους τους λίγους κεφαλαιοκράτες, τους πολιτικούς διαχειριστές και ευχαριστημένους τους πολίτες της μητροπολιτικής χώρας (ΗΠΑ)  και των δορυφόρων της. Χαμένοι; Όλοι οι υπόλοιποι.

Μπορεί λοιπόν να μην μας αρέσει αλλά σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέγουμε στρατόπεδο με βάση όχι τον αποστεωμένο πολιτικό χάρτη της ευρωπαϊκής πολιτικής. Είμαι λοιπόν υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης, υπέρ του σεβασμού των δικαιωμάτων του ατόμου και των κάθε είδους μειονοτήτων, υπέρ της περισσότερης συμμετοχής όσο το δυνατόν περισσοτέρων ανθρώπων στη λήψη των σοβαρών αποφάσεων, υπέρ της διαφάνειας στη λειτουργία του κράτους, υπέρ της ισχυρής παρεμβατικότητα του κράτους στις ανομίες των συμφερόντων που αποτελούν την παγκόσμια οικονομία, υπέρ της επιστροφής στους πολλούς μερίσματος των κερδών των λίγων. Διαπιστώνω ότι υπέρ όλων αυτών (που στην Ελλάδα ο πρώτος και ο μόνος που τα εξέφρασε ήταν και είναι ο ΓΑΠ) είναι συμπατριώτες μου που ανήκουν σε όλους τους χώρους. Στη ΝΔ αλλά δεν ταυτίζονται με την ντόπια ολιγαρχία, στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, στο Ποτάμι, στο Κίνημα, στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν πιστεύουν στον κομμουνισμό ή την αναρχία ως πολιτικό σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, και αλλού.

Όλοι αυτοί αποτελούν σήμερα τον Δημοκρατικό Χώρο (χωρίς να σημαίνει ότι οι άλλοι δεν είναι δημοκράτες-ο όρος έχει ως στόχο να υποδηλώσει αυτούς που επιδιώκουν τη διεύρυνση της λειτουργίας με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες), οφείλουν να συνειδητοποιήσουν την κοινότητα των αρχών που τους ενώνουν και να αυτοτοποθετηθούν συνειδητά, αυθορμήτως και αβίαστα σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι ο χώρος αυτός εκφράζει συντριπτικά την ελληνική κοινωνία.

Επειδή όμως η χώρα βρίσκεται τα τελευταία έξι χρόνια σε κατάσταση ανάγκης, δεν επιτρέπεται κανείς να κουνά το δάκτυλο στον άλλον. Περισσότερο από ποτέ απαιτείται συνεννόηση. Και για να μην παρεξηγούμαι συνεννόηση δεν σημαίνει οικουμενικότητα. Ούτε καν συμφωνία. Ακόμη η συνεννόηση δεν πρέπει να συγχέεται με καιροσκοπικά σενάρια συμπορεύσεων ψευδεπίγραφων κομματικών υπολειμμάτων και λογική μετώπων. Η μεγάλη πλειοψηφία του Δημοκρατικού Χώρου οφείλει να συνεννοείται με όλους, ακόμη και με τους συντηρητικούς και με τους κομμουνιστές. Γιατί τελικά ο αγώνας για περισσότερη και ποιοτικότερη δημοκρατία υπερβαίνει τους ταξικούς χαρακτηρισμούς, ξεπερνά τα ταξικά πάθη και σίγουρα δεν τελειώνει από την επιτυχή κατάληξη των προοδευτικών ή συντηρητικών εκλογικών θριάμβων.

Χρειάζεται λοιπόν ο Δημοκρατικός Χώρος να συγκροτηθεί στη βάση του μέσα από τη συνειδητοποίηση του καθένα μας ότι οικειοθελώς υιοθετεί και υποστηρίζει δημόσια τις αρχές αυτές. Στη συνέχεια ο καθένας μας και όλοι μαζί να εκφράσουμε δημόσια και γνήσια την πίστη μας στις δυνατότητες της χώρας (αρκετά αυτοδυσφημιστήκαμε). Να εμπιστευτούμε τους συμπολίτες μας. Να αναδείξουμε τον πλούτο της χώρας με τη δουλειά μας καθημερινά (έστω όσοι ακόμη έχουμε). Για να σωθεί η χώρα πρέπει να την αγαπάς συνάμα, όχι γιατί κάποτε είχε ιστορία αλλά γιατί πιστεύεις ότι μπορεί να γράψει εκ νέου ιστορία.  Γιατί η νέα συλλογική αυτοπεποίθηση θα ακολουθεί τις 4 λέξεις του ML King “I have a dream…”.

Έχεις όραμα; για τη δουλειά σου; για τη γειτονιά σου; για την πόλη σου; για το χωριό σου; για το πολιτισμό; για τον αθλητισμό; για την κοινωνία; για την χώρα; Δήλωσέ το. Φώναξέ το. Έξω από τους τέσσερις τοίχους. Απέδειξέ το με την καθημερινή σου ζωή όσο σκληρή κι αν έχει γίνει. Για να έχεις μερίδιο ζωής. Τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους.

Αυτά…

ΥΓ. Δεν χρειάζεσαι "πατερούληδες", "σωτήρες",  "εθνάρχες", "κεφάλαιο για τη χώρα", "βαρύ επώνυμο", "καλό παιδί", "μεταρρυθμιστή". Κάν' το μόνος σου.

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

Διαβάζω το http://www.ethnos.gr/article.asp%3Fcatid%3D22768%26subid%3D2%26pubid%3D146992 και λέω προς τους αγαπητούς πρώην συναδέλφους μου βουλευτές, ιδίως αυτούς που θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν λαϊκιστή. Οι συντάξεις που χορηγούνται από τη Βουλή των Ελλήνων θα πρέπει να καταργηθούν. Οι πρώην βουλευτές θα πρέπει να συνταξιοδοτούνται από τον ασφαλιστικό φορέα που ήταν ενταγμένοι όταν ασκούσαν το επάγγελμά τους, με προσμέτρηση στον ασφαλιστικό τους χρόνο του διαστήματος που θήτευσαν ως βουλευτές. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ. Τότε και μόνον τότε έχουν ηθικό δικαίωμα να αποφασίσουν για το νέο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.Αυτή είναι και η πρότασή μου προς τον πολιτικό φορέα στον οποίο ανήκω. Ζητώ από το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών να υιοθετήσει τη θέση αυτή.

Ο ΔΗΜΟΣ ΞΑΝΘΗΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΣΤΗ ... ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ!

Θέλω να σκάσω. Να λουφάξω. Να μη μιλάω. Ει δυνατόν και να μην σκέφτομαι. Να κάνω τη δουλειά μου. Να κοιτάξω τα του οίκου μου. Ε!!!! και δεν μ'αφήνουν. Πώς να σιωπήσεις στην ξεφτίλα που συναντάς καθημερινά τριγύρω σου; Να κάνεις πως δεν είδες; Να διερωτηθείς και να αποδεχθείς το "τι με νοιάζει εμένα";
Το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης, λέει, πλήρωσε στις 16-12-2015, τη "διοργάνωση συναυλίας Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια των Γιορτών Παλιάς Πόλης 2015" ΣΤΗ...ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ!!!
Μια κοροϊδία μπροστά στα μούτρα κάθε αρμόδιου που αναρτήθηκε με ΑΔΑ 64Ι90Κ7Ε-7ΙΔ στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ! Ένας φορέας του Δημοσίου πληρώνει έναν Έλληνα καλλιτέχνη 16.500 ευρώ για τη συναυλία του στη Ξάνθη, σε νομικό πρόσωπο στη Βουλγαρία! Και οι μεν δημοτικοί άρχοντες κυκλοφορούν γιορτινοί και χαρούμενοι στη Ξάνθη και ανάβουν δεντράκια με ύφος και αλαζονεία οι δε "και καλά" προοδευτικοί και αντισυστημικοί καλλιτέχνες περιφέρουν χαλαρά το δήθεν προσωπείο τους. Και όλα αυτά εκ προ μελέτης σε βάρος της χειμαζόμενης πατρίδας τους.
Κατά τα άλλα αγανακτισμένοι δεν θα υπάρξουν ποτέ πια. Μας τέλειωσαν. Κράτος μήπως; που να μην αποδέχεται αυτή την κοροϊδία;

ΕΙΣ ΓΑΜΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι: αν και εφόσον σταθεροποιηθεί η οικονομική κατάσταση στη χώρα, μπορούν να δημιουργηθούν προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης;

Η συνομοσιολογική προσέγγιση λέει ότι όσα γίνονται στη χώρα, γίνονται για να μας κυριεύσουν οικονομικά οι «ξένοι». «Δυστυχώς» ούτε καν αυτή επιβεβαιώνεται. Υπάρχει πλήρης άρνηση στην επίδειξη επενδυτικού ενδιαφέροντος. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το capital control, δεν έχει να κάνει μόνο με τη γραφειοκρατία, δεν έχει να κάνει μόνο με τη φορολογική και νομοθετική αστάθεια που αποπνέει η χώρα. Παρότι μειώθηκε δραματικά το κόστος εργασίας, θεσμοθετήθηκαν σοβαρές δίοδοι παράκαμψης των γραφειοκρατικών αδειοδοτικών διαδικασιών, βγήκαν προς εκμετάλλευση σε «τιμές ευκαιρίας» τα ασημικά (πραγματικά ή υποτιθέμενα) της χώρας, επενδυτικό ενδιαφέρον μηδέν. Και είναι λογικό. Το ρίσκο στην Ελλάδα σήμερα είναι πολύ υψηλό. Ίσως το υψηλότερο στον κόσμο. Τόσο που ούτε παγκόσμιοι «τζογαδόροι» πλησιάζουν. 

Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να συντρέξουν κάποιες προϋποθέσεις. Πρώτον η Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε άμεσα και σοβαρά βήματα ολοκλήρωσης της οικονομικής της αλλά κυρίως της πολιτικής της ενοποίησης. Δεύτερο να εγγυηθεί με πράξεις η Ευρωζώνη την παραμονή της Ελλάδας σε αυτή και την υποστήριξη στην αναπτυξιακή της επανοικοδόμηση. Όσο κι αν η κρίση που δημιούργησε το προσφυγικό απέδειξε την αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, οι χρόνοι που απαιτούνται για τα βήματα της, είναι όπως πάντα αργά. Πολύ αργά. Οι αντιδράσεις (όπως και στο ξεκίνημα της ελληνικής κρίσης) είναι τόσο καθυστερημένες, που καθίστανται αναποτελεσματικές και μάλλον επιτείνουν τα προβλήματα αντί να τα επιλύουν.

            Άρα δεν υπάρχει διέξοδος; Με δεδομένη την ισοπέδωση του ελληνικού παραγωγικού ιστού θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει. Μέσα δεν μπορούμε έξω δεν θέλουνε. Προσωπικά όμως δεν πιστεύω στα αδιέξοδα.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην υπάρχουν παραδοσιακοί ισχυροί κεφαλαιοκράτες-επενδυτές (φαύλοι πρόσκαιροι που ρήμαξαν το δημόσιο χρήμα μόνο) για να δημιουργήσουν επενδυτικό ρεύμα αλλά υπάρχουν μερικές εκατοντάδες «επιχειρήσεις διαμάντια». Είναι αυτές που δεν τις ξέρουμε ευρύτερα γιατί απλά ασχολούνται με τη δουλειά τους και όχι με το κράτος ή τον επιχειρηματικό συνδικαλισμό. Αυτές είναι μεγαλομεσαίες στην Ελλάδα και πολύ μικρές για τα παγκόσμια δεδομένα. Αυτό είναι καλό και κακό για τον ανταγωνισμό. Είναι αυτές που δεν στηρίχθηκαν στα θαλασσοδάνεια και γι’ αυτό επιβίωσαν. Θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία αυτές, οι αποδεδειγμένα και με επιστημονικά κριτήρια «επιχειρήσεις-διαμάντια», να μην συνθλιβούν από την παρατεταμένη κρίση και το capital control. Αντίθετα να βοηθηθούν με αμεσότητα από το κράτος για την άμεση επίλυση των όποιων ζητημάτων δυσχεραίνουν την επέκταση της επιχειρηματικότητάς τους.Με αυτόν τον τρόπο θα αποκατασταθεί και η σχέση εμπιστοσύνης του κράτους με τον δημιουργικό επιχειρηματικό κόσμο.  Έτσι θα καταστούν η νέα παραγωγική βάση της χώρας που θα στηρίζεται πλέον στην ιδιωτική οικονομία και όχι στο κράτος. Το κίνητρο για τους επιχειρηματίες αυτούς θα είναι μεγάλο. Τους δίνεται η δυνατότητα, με άμεσο συμπαραστάτη στις δυσκολίες τους το κράτος, να περάσουν σε ένα άλλο επίπεδο επιχειρηματικότητας. Να «ανέβουν κατηγορία». Και φυσικά όλο αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα νέες επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας, νέα ανταγωνιστικά προϊόντα, εξαγωγές, βελτίωση των μεγεθών της χώρας και ό,τι εν τέλει συγκροτεί αυτό που ονομάζουμε ανάπτυξη. Κάποιοι φοβικοί και σκοπίμως συντηρητικοί θα πουν ότι αυτά δεν γίνονται έτσι, ότι είναι λειτουργία που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ, ότι αποτελούν κλαδικές πολιτικές που απαγορεύονται, ότι θα μας σβήσουν οι κακοί ξένοι κλπ. κλπ. Είναι τα payroll των πολυεθνικών και των καρτέλ που αναπαραγάγουν αυτές τις λογικές. Ποτέ εύλογο και δίκαιο αίτημα δεν αντιμετωπίστηκε αρνητικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Διεύθυνση Ανταγωνισμού. Αρκεί να είναι δίκαιο και τεκμηριωμένο και όχι ελληνική κουτοπονηριά. Και η αναγκαιότητα να υπάρξει ελληνική παραγωγική βάση είναι πλέον ευρωπαϊκή αναγκαιότητα αν η Ευρώπη δεν θέλει να πληρώνει εσαεί την Ελλάδα. Άλλωστε η διατύπωση, κατ' όνομα, οριζόντιων πολιτικών, που στην ουσία τους στήνονται με βάση τα κλαδικά εθνικά προτάγματα των χωρών μελών της ΕΕ, είναι κάτι σύνηθες και κοινό μυστικό.

Συνοπτικά λοιπόν πρέπει να ρωτήσουμε τις μερικές εκατοντάδες «επιχειρήσεις διαμάντια» και το ελληνικό κράτος εάν δέχονται να έρθουν «εις γάμου κοινωνίαν» προς συμφέρον και των δύο και εν τέλει της πατρίδας. Και βέβαια η πρόταση πρέπει να γίνει από το κράτος που με τις υπηρεσίες του (εξαίρετοι δημόσιοι λειτουργοί που υπάρχουν στα αρμόδια υπουργεία) πρέπει να οπλίσουν τα πολιτικά πρόσωπα να αναλάβουν την πρωτοβουλία. Να σκανάρουν τις επιχειρήσεις, να μιλήσουν μαζί τους, να εντοπίσουν τις δυσκολίες τους και να προωθήσουν στην πολιτική ηγεσία τις προτάσεις τους. Έχουμε νεόνυμφους, έχουμε παπά, μια μικρή και τίμια προίκα και πρέπει γρήγορα να αναπαραχθεί η παραγωγική μας βάση. Που το πρόβλημα;   

ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΤΑΚΤΙΚΙΣΤΗΣ.ΜΟΝΟ.

Βρίσκομαι μπροστά σε σχιζοειδείς σκέψεις. Ένας Τσίπρας που σε λίγα χρόνια κατάφερε να εξοβελίσει από το κόμμα του ακόμη και αυτούς που τον ανέδειξαν. Που κατάφερε να κάνει την αριστερά κυβερνητικό κόμμα (υπό άλλες συνθήκες το γεγονός και μόνο αυτό θα μπορούσε να κλείσει τον ιστορικό κύκλο της μεταπολεμικής Ελλάδας και του εθνικού διχασμού). Που κατάφερε από φοβισμένο μαϊντανό των Συνόδων Κορυφής της Ε.Ε. να βρίσκεται στο επίκεντρό τους (ακόμη και με αρνητικό τρόπο). Που κατάφερε τον σχεδιασμό του Σαμαρά για «αριστερή παρένθεση» να τον κάνει απαξιωτική έξοδο από την ενεργό πολιτική για τον πρώην πρωθυπουργό. Που κατάφερε να κάνει σημαία του αυτά που ο Παπανδρέου επεδίωξε και πέτυχε ή απέτυχε (κούρεμα χρέους, δημοψήφισμα, πολιτική συναίνεση σε επίπεδο φαίνεσθαι τουλάχιστον) αφήνοντας στον πρώην πρωθυπουργό το στίγμα του προδότη και στον εαυτό του την εικόνα του λαοπρόβλητου ηγέτη. Που στήνει καθημερινά υπουργούς εξωτερικών και αρχηγούς κρατών σε Euro working group, Eurogroup, Συμβούλια ηγετών Ε.Ε., συμβούλια ηγετών Ευρωζώνης σε συνεχείς συνεδριάσεις, παρουσιάζοντας τίποτα ή έστω αυτά που θα έπρεπε να έχει παρουσιάσει μήνες πριν.

Κι από την άλλη; Λύθηκε κάποιο θέμα της χώρας; Έξι μήνες τώρα (το ¼ χρονικά της διακυβέρνησης Παπανδρέου) μήπως λύθηκε το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας; Μήπως λύθηκε το πρόβλημα χρηματοδότησής της; Μήπως προχώρησαν μεταρρυθμίσεις; Μήπως προωθήθηκε η επιχειρηματικότητα; Μήπως ξεκίνησε επενδυτικό κλίμα; Μήπως ένιωσαν εκτός από υπερήφανοι και ασφαλείς οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι; Αφού μας έλεγε ότι όλα αυτά είναι θέμα πολιτικής βούλησης και μόνο και όχι της πελατειακής συγκρότησης του κράτους. Τα μνημόνια έληξαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Σίγουρα δεν σκίστηκαν. Τώρα παρακαλάμε για νέα. Οι μεταρρυθμίσεις εξαντλήθηκαν στην επανασύσταση της ΕΡΤ και στις επαναπροσλήψεις ή νέες προσλήψεις στο δημόσιο. Τώρα από πού θα πληρωθούν; Θα δούμε. Στην παιδεία ακυρώνεται ότι απέμεινε από την επιδρομή της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Οι τράπεζες έκλεισαν και δεν ξέρουμε πότε θα ανοίξουν διαλύοντας πλέον και τις λίγες υγιείς παραγωγικές επιχειρήσεις αυτού του τόπου. Θεσπίστηκαν θέσεις αναπληρωτών Γενικών Γραμματέων και extra ειδικών συμβούλων υπουργών και ο Πρόεδρος των ΕΛΠΕ αύξησε την αντιμισθία του …

Η ανάγκη επιβίωσης της κάποτε παράνομης -εν πάση περιπτώσει πάντα στο πολιτικό περιθώριο- αριστεράς στην Ελλάδα, είχε βιωματικά αναγάγει τον τακτικισμό σε υπέρτατο στόχο. Ακόμη, η ενοχή των σταλινικά δομημένων κομμάτων, έχει δημιουργήσει ανάγκη συνεχούς επιβεβαίωσης της δήθεν δημοκρατικότητάς τους.  Αυτές οι λειτουργίες όταν –σε συνθήκες ακραίας κρίσης είναι αλήθεια- εμφανίζονται ως εκδοχή λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους (άσχετα αν δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό) και ιδίως όταν πρέπει η Ελλάδα να συνδιαλλαγεί με πρώην αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες, φαντάζει, όπως περιγράφηκε προ ημερών, ως «λειτουργία ανηλίκου». Γι’ αυτό οι εταίροι ζητούν κάποιον ενήλικο να συζητήσουν. Όταν διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει στοιχειώδης καταγραφή και ιεράρχηση αναγκών και προτεραιοτήτων αδυνατούν –ή στην καλύτερη περίπτωση αδημονούν- να συζητήσουν και να καταλήξουν. Οι γενικεύσεις «να το δούμε πολιτικά», «να τα λύσουμε όλα», «ας ξεκινήσουμε και στον δρόμο βλέπουμε» δεν είναι δυσνόητες από μεριάς τους. Είναι ακατανόητες.

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας αναδεικνύεται σε μέγα τακτικιστή. Μόνο που δεν αρκεί. Πολύ φοβούμαι ότι προκειμένου να ξεπεράσει την εγγενή αδυναμία του ιδίου και του κόμματός του, να μιλήσει και να συμφωνήσει θετικά και συντεταγμένα, οδηγείται στην ιδεοληψία, που ούτως ή άλλως τον διακατέχει. Όταν βρίσκεσαι σε τέτοια θέση δεν είναι δυνατόν να θέτεις το να μην αποδειχθείς «παντός καιρού» και ελλειμματικά αριστερός, πάνω από τη σωτηρία της πατρίδας. Και εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να δώσει την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να απαντήσει στο πραγματικό ερώτημα: ευρώ ή δραχμή. Τακτικιστής και απέναντι στον ελληνικό λαό;

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΑ.

ΑΛΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΑ STAGE ΓΙΑ ΡΟΥΣΦΕΤΙ. ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΑΝ

Ο Στάθης Τσοτσορός, πρόεδρος των ΕΛΠΕ (επιλογή Λαφαζάνη), αύξησε το μισθό του στις 280.000 ευρώ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/215021/o-stathis-tsotsoros-proedros-ton-elpe-ayxise-mistho-toy-stis-280000-eyro#ixzz3eio4dSLrΑπίστευτο: Εν μέσω χρεοκοπίας κάνουν 230 προσλήψεις στο Μετρό http://www.protothema.gr/ economy/article/489470/apisteuto-en-meso-hreokopias-kanoun-230-proslipseis-sto -metro/ http://www.gazzetta.gr/plus/article/767002/en-meso-hreokopias-kanoyn -230-proslipseis-sto-metroΗ χώρα καταρρέει, ο Μπαλτάς κάνει προσλήψεις -943 άτομα στα ΑΕΙ [pdf] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/214693/i-hora-katarreei-o-mpaltas-kanei-proslipseis-943-atoma-sta-aei-pdf#ixzz3eiqN6tws  http:// www.thetoc.gr/ politiki/article/kalpikes-proslipseis-apo-tin-kubernisi-sto-dimosio http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid= 113579588 Kάλπ(η)κες προσλήψεις από την κυβέρνηση στο ΔημόσιοΤην στιγμή που η χώρα είναι σε κατάσταση χρεοκοπίας η κυβέρνηση προχωρά σε όργιο διορισμών που αφορούν 3.761 προσλήψεις μόνιμου και εποχικού προσωπικού στο Δημόσιο (σχολικούς φύλακες οι οποίοι επιστρέφουν στους δήμους, 230 υπαλλήλους στο Μετρό και 943 διοικητικούς υπαλλήλους στα ΑΕΙ, περιφέρεια Αττικής 1.295, θέσεις εποχικού προσωπικού σε δήμους, πανεπιστημιακά ιδρύματα και μουσεία της χώρας, http://www.naftemporiki.gr/story/973063/tis-epomenes-imeres-i-prokiruksi-gia-proslipseis-stin-ebz. Τις επόμενες ημέρες η προκήρυξη για προσλήψεις στην ΕΒΖ Η Ρένα Δούρου άρχισε τις προσλήψεις στην Προσλήψεις 139 υπαλλήλων από την Περιφέρεια Αττικής Η νομοθεσία απαγορεύει τις προσλήψεις Περιφέρεια της http://www.naftemporiki..gr/story970681/proslipseis-139-upallilon-apo-tin-perifereia-attikis http://www.newsit.gr/ politikh/rena-dourou-proslipseis-perifereia-attikis/412807 http://www.kathimerini.gr/821308/article/ epikairothta/ellada/oi-proslhyeis-synexizontai-aproskopta Οι προσλήψεις συνεχίζονται απρόσκοπτα Το δημοσιονομικό κόστος για την κάλυψη της μισθολογικής δαπάνης που θα προκύψει από τα νέα δεδομένα αναμένεται να ξεπεράσει κατά πολύ τα 23 εκατομμύρια ευρώ, που εκτιμάται ότι θα κοστίσει μόνο η επαναπρόσληψη των απολυμένων και των «διαθεσίμων».

ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΑΣ

Μη χάνετε το κουράγιο σας. Ναι ξέρω. Η χώρα μας να είναι σήμερα ερείπια. Αλλά τελικά ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Δεν ξέρω τελικά αν διορθωνόταν αυτό το κράτος. Δεν ξέρω αν διορθωνόταν αυτό το πολιτικό σύστημα. Δεν ξέρω αν διορθωνόταν αυτός ο λαός που μόνο από τις καταστροφές μαθαίνει. Σήμερα ξημέρωσε μια νέα μέρα. Τραυματική, τραγική, με θύματα πολλά. Όλοι όμως πλέον ξέρουν. Κανείς δεν δικαιούται να κατηγορεί πρώτα τους όποιους άλλους. Μια προϋπόθεση υπάρχει. Να μιλήσουν χωρίς απλουστεύσεις, αλαζονεία και ευφυολογήματα, οι πολίτες που σιωπηλοί ανέχτηκαν επί δεκαετίες τους καιροσκόπους, τους πονηρούς, τους τεμπέληδες. Να πουν δυνατά τη γνώμη τους και να δημιουργήσουν μια νέα συλλογικότητα που θα καθοδηγήσει και θα εμπνεύσει στον λαό μας, που άγεται και φέρεται, σε μια πορεία χωρίς επιστροφή στο παρελθόν. Μια Ελλάδα πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα που δεν χρειάζεται να απαλλοτριώσει τον χαρακτήρα της χάριν των αμερικάνικων και γερμανικών πολυεθνικών. Και ως τέτοια δεν θα αφήνει τρωτά που θα εκμεταλλεύονται οι κάθε Σόιμπλε για να επιβάλουν τον κυνισμό της ισοπεδωτικής μοναδικής τους αλήθειας. Παρακαλώ πολύ εκφραστείτε δημόσια. Μιλήστε. Ότι κι αν θέλετε να πείτε. Μην αφήσετε σε νέους πατερούληδες να αναδειχθούν σε εθνάρχες που θα σας σώσουν. Επιτέλους σώστε μόνοι τον εαυτό σας και την πατρίδα μας. Μην επιτρέψετε πλέον σε κανέναν δίπλα σας να συμπεριφέρεται ως πονηρός, καιροσκόπος, τεμπέλης. Το δημοψήφισμα είναι μια σημειολογική αρχή. Από όλους μας εξαρτάται.  

ΔΥΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ "ΣΥΜΠΤΩΣΗ"

Το χρονικό διάστημα που διανύουμε εξελίσσονται δύο δίκες. Η μια για το σκάνδαλο με τις μίζες για τους εξοπλισμούς με κατηγορούμενο τον Άκη Τσοχατζόπουλο και η άλλη με κατηγορούμενους τους εμπλεκόμενους στις ανταλλαγές στο σκάνδαλο της μονής Βατοπεδίου. Είναι δύο κορυφαία σκάνδαλα που στιγμάτισαν την πολιτική ζωή της χώρας εδώ και δέκα και πλέον χρόνια. Καθόρισαν τις εξελίξεις θα έλεγα. Ονόματα κορυφαίων πολιτικών, υπηρεσιακών παραγόντων μέχρι και κληρικών ενεπλάκησαν στις υποθέσεις αυτές. Δεν έχω πρόθεση, ενώ διαρκούν οι δίκες, να σχολιάσω την πορεία τους. Ως δικηγόρος οφείλω να έχω τυφλή εμπιστοσύνη στην τυφλή δικαιοσύνη. Δεν μπορώ όμως να μην επαναφέρω μια απλή παρατήρηση. Την οποία έκανα δημοσίως από τις 9-10-2013 χωρίς φυσικά να έχω ως πολίτης μια απάντηση από την εξέλιξη των δύο υποθέσεων. Μου επανέρχεται όμως με τις δύο παράλληλες δίκες, που η ζωή (αυτή η περίεργη συνωμοσία του σύμπαντος) έφερε να δικάζονται συγχρόνως. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι αυτά τα δύο κορυφαία σκάνδαλα, αυτές τις δύο κορυφαίες δίκες, τις συνδέουν κατά απίθανη σύμπτωση τα ονόματα των ίδιων off shore εταιρειών NOBILIS και TORCASO καθώς και ο εργολάβος Σαχπαζίδης. Ακόμη τις συνδέουν οι ιδιοκτησίες της Μονής Βατοπεδίου και της οικογένειας του Άκη Τσοχατζόπουλου στην οδό Κόμνα Τράκα. Αν δεν απαντηθεί με πειστικό τρόπο στην κοινωνία πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η απίθανη σύμπτωση, δεν πρόκειται να επέλθει κάθαρση. Δεν πρόκειται να πειστεί η κοινωνία ότι αποδόθηκε η δικαιοσύνη. Πώς "έτυχε" ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες off shore εταιρείες παγκοσμίως οι ίδιες να εμπλέκονται στις δύο υποθέσεις; Η Δικαιοσύνη οφείλει να απαντήσει. Ιδίως όταν την πρώτη συσχέτιση την έκανε εισαγγελική λειτουργός http://www.tanea.gr/news/greece/article/5040423/ eisaggeleas-etsi-eklebe-o-akhs. Τα πολιτικά κόμματα τι λένε; Εκτός και αν μέσα στον έρωτα της κυβερνητικής ριζοσπαστικής αριστεράς και καραμανλικής δεξιάς η αλήθεια δεν χωρεί ...

ΤΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟΠΑΣΟΚ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟ

Διάβασα στην τοπική εφημερίδα της Ξάνθης "ΘΡΑΚΗ" ότι ο Γραμματέας της Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ξάνθης Χρήστος Αμανατίδης  αναφερόμενος στις βενιζελο-ψευτο-διαδικασίες δήλωσε ότι ".... οι απόψεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ συγκλίνουν σε μία προσέγγιση προς τις προοδευτικές δυνάμεις του κεντροαριστερού χώρου, με εξαίρεση βέβαια ανθρώπους που έβλαψαν το κόμμα, όπως π.χ. ο Γιώργος Παπανδρέου πανελλαδικά ή ο Σωκράτης Ξυνίδης τοπικά.".  Πόσο μεγαλύτερη τιμή να ζητήσω ακόμη; Μετά τον ΒΕΝΙ πανελλαδικά ο ΙΖ-ΝΟΟΥ-ΓΚΟΥΝΤ τοπικά μου χάρισε την πρώτη προσωπική αναφορά μίσους μετά από τον Παπανδρέου. 

ΠΕΡΙ ΕΝΔΟ-ΟΜΙΛΙΚΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ

Είπα να ξαποστάσω και να αποτοξινωθώ λίγο, μέχρι η κυβέρνηση να καταλάβει την διαφορά μεταξύ του λέω και του πράττω. Μπαίνω όμως στον πειρασμό να πω την άποψή μου σχετικά με τις περιώνυμες ενδοομιλικές συναλλαγές. Γιατί δυστυχώς αυτά που σας γράφω δεν θα τα διαβάσετε στις εφημερίδες ούτε και θα τα παρακολουθήσετε στα κανάλια. Γιατί απλά αφορούν τους καλύτερους πελάτες τους στον διαφημιστικό χρόνο. Στην (μέχρι το 2012) Ειδική Γραμματεία Εποπτείας της Αγοράς (Διεύθυνση Κοστολόγησης και Έρευνας Αγοράς), υπήρχαν κάποιοι «γραφικοί» πατριώτες υπάλληλοι που για χρόνια αφιέρωσαν τη ζωή τους (την ευρύτερη και όχι μόνο την υπαλληλική) στη διερεύνηση των ενδοΟμιλικών συναλλαγών (αγγλιστί transfer pricing). Οι πολυεθνικές, συνεπικουρούμενες από ισχυρότατες πολυεθνικές εταιρείες συμβούλων, κατάφερναν με τρικ να μεταφέρουν το χρήμα, που αφαιρούσαν από τα ελληνικά νοικοκυριά, ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΑ στο εξωτερικό. Το 2011 -ναι! επί της τρισκατάρατης κυβέρνησης των κηπουρών του Παπανδρέου - ολοκληρώθηκε για πρώτη φορά η τεκμηρίωση φακέλου πολυεθνικής εταιρείας (ενδεικτικά  http://www.sofokleousin.gr/archives/92352) που προέβαινε σε ενδοομιλικές συναλλαγές και επεβλήθη μεγάλο πρόστιμο. Συγχρόνως ωρίμαζαν και αρκετοί άλλοι φάκελλοι μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου όχι μόνο δεν επέδειξε αποτελέσματα επιβολής προστίμων αλλά αποφάσισε το 2013 (με την πρόφαση της συντρέχουσας αρμοδιότητας) να αφαιρεθεί η αρμοδιότητα από το Υπουργείο Ανάπτυξης (που είχε ήδη αποτελέσματα) και να ανατεθεί στο Υπουργείο Οικονομικών (που δεν είχε επιδείξει απολύτως κανένα αποτέλεσμα). Σημειωτέον ότι για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη ενδοομιλικών συναλλαγών, απαιτείται ένα τιτάνιο έργο ελέγχου και συστηματοποίησης συναλλαγών των εταιρειών αυτών. Τουλάχιστον όμως στην εξέλιξη της αφαίρεσης των αρμοδιοτήτων από το Υπουργείο Ανάπτυξης, προβλέφθηκε ότι οι εκκρεμείς φάκελοι τεκμηρίωσης, θα παρέμεναν στο Υπουργείο Ανάπτυξης (πλέον στη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή στην οποία είχε υπαχθεί η Διεύθυνση Κοστολόγησης και Έρευνας Αγοράς) και άρα οι «γραφικοί» πατριώτες υπάλληλοι, που είχαν φάει τα σωθικά τους για την τεκμηρίωση των φακέλων, θα μπορούσαν τουλάχιστον να ολοκληρώσουν τους ώριμους εκκρεμείς φακέλους. Σημειωτέον ότι οι φάκελλοι αυτοί αφορούσαν πολυεθνικές εταιρείες με τεράστια παρουσία σε προϊόντα ευρείας κατανάλωσης.Τούτο όμως προφανώς αποδείχτηκε «πρόβλημα».

        Και ενώ όλοι περίμεναν τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ανάπτυξης για την επιβολή των προστίμων, περιέργως ήρθε στη Βουλή και ψηφίστηκε τροπολογία με την οποία ΚΑΙ οι παραπάνω φάκελοι τεκμηρίωσης, παρότι ώριμοι, παραδιδόντουσαν στο Υπουργείο Οικονομικών (Ν.4223/2013 (31.12.2013) άρθρο 18 παρ.3.α. που αντικατέστησε την παρ. 16 του άρθρου 11 του ν.4110/2013).

        Γιατί έγινε αυτή η τροπολογία; Γιατί απλά οι τότε κυβερνώντες του κ. Σαμαρά πέταξαν τη μπάλα στην εξέδρα. Μάλιστα ο κ. Σαμαράς δεξιωνόταν τους εκπροσώπους των πολυεθνικών στο Μέγαρο Μαξίμου και εγκαινίαζε ως φοβερές και τρομερές επενδύσεις ... logistics. Φάτε μάτια ψάρια.

Διαβάζουμε ότι η νέα κυβέρνηση προσδοκά σημαντικά έσοδα από τον εντοπισμό ενδοομιλικών συναλλαγών μεγάλων εταιρειών. Μάλιστα ότι τα έσοδα αυτά αποτελούν μέρος των προτεινόμενων εσόδων που θα καλύψουν τη μη λήψη υφεσιακών αντιλαϊκών μέτρων. Καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε μερικά σημεία σχετικά με τα παραπάνω αναγραφόμενα με κάθε καλή πρόθεση.

      Σαφώς και είναι θετικό το ότι η κυβέρνηση φέρνει στο προσκήνιο το θέμα. Ας ψάξει τους ώριμους φακέλλους που είναι καταχωνιασμένοι στο υπουργείο Οικονομικών και ας επιβάλει τα πρόστιμα. Η επιβολή των προστίμων είναι δικαίωση και για τους υπαλλήλους του υπουργείου Ανάπτυξης (ελπίζω να μην έχουν συνταξιοδοτηθεί) και για όποιες πρώην πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου είχαν ξεκάθαρη θέση στο θέμα αυτό. Όμως θα πρέπει να έχει υπόψη της: 

     1)Ότι ήδη οι εταιρείες έχουν αφήσει το τρικ αυτό φοροαποφυγής και εφαρμόζουν νεώτερες μεθόδους. Οι εταιρείες συμβούλων (οι οποίες εφηύραν το τρικ και το πούλησαν στις εταιρείες) τώρα πουλούν τις νέες μεθόδους. Θέλουν όμως να πουλήσουν στο κράτος (ως outsourcing) την δήθεν δυνατότητα να εντοπίσουν τις ενδομιλικές συναλλαγές. Πουλούν το νέο στις εταιρείες και το μειούμενο -έως ανύπαρκτο- στο πάντα καθυστερημένο κράτος. Γι' αυτό λοιπόν θέλει προσοχή. Μην αγοράσει το κράτος τα .... "ληγμένα" των εταιρειών συμβούλων. 

     2)Η επιβολή των προστίμων δεν σημαίνει και είσπραξή τους, αφού προφανώς θα προσφεύγουν οι εταιρείες κατά των πράξεων επιβολής προστίμων, οπότε και θα μεσολαβεί ένας μακρόχρονος δικαστικός αγώνας. Το ξέρουν αυτό οι τροϊκάνοι και δεν «τσιμπούν» ώστε να θεωρούν άμεσα προς είσπραξη αυτά τα –όντως μεγάλα- πρόστιμα. Οι  τροϊκάνοι κρύβονται πίσω από την -πράγματι- απαράδεκτα αργή απονομή της δικαιοσύνης στη χώρα μας, προκειμένου να κρύψουν την αδυναμία της ενωμένης Ευρώπης να προστατεύει τον πραγματικό ανταγωνισμό αντί για τα τρικ των ολιγοπωλίων των πολυεθνικών (γιατί βέβαια είναι κυρίως γερμανικές και γαλλικές). Το σημείο αυτό μπορεί να γίνει όπλο κάθε συνομιλίας και διαπραγμάτευσης.    

Ας αρχίσουμε όμως από τα βασικά:  

Θα ρωτήσει κάποιος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου τον υπουργό Οικονομικών ποιοι φάκελλοι, ποιών εταιρειών, παραδόθηκαν στις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών από το τότε υπουργείο Ανάπτυξης; Πόσοι από αυτούς και από πότε είναι ώριμοι για την επιβολή προστίμων; Γιατί δεν επιβλήθηκαν μέχρι σήμερα τα πρόστιμα;    

         Και βλέπουμε ...

ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΑΛΕΞΗ

Τι έκανε ο κ. Τσίπρας με την ομλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ;

Πούλησε αριστερή επανάσταση και έδωσε "τυράκια" στους βουλευτές του για να πάνε στις οργανώσεις τους στις Περιφέρειες (πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, 100 δόσεις, δικαίωμα διαπραγμάτευσης στις εργασιακές σχέσεις, ... αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης) και πλάσαρε το κυρίως γεύμα: Προκόπης Παυλόπουλος για Πρόεδρος Δημοκρατίας. Μια ομιλία που μόνο στόχο είχε να εξασφαλίσει την αποφυγή εκδήλωσης διαφωνιών. Το τι συμπεράσματα έβγαλαν οι Ευρωπαίοι εταίροι (που φυσικά παρακολουθούν τα πάντα) καλύτερα να μην το συζητήσουμε. Γι' αυτό λίγο μετά ήρθε η διαρροή για αίτημα εξάμηνης παράτασης του προγράμματος.

ΥΓ. Αυτή την ταύτιση στις ομιλίες του, της αριστερής επαναστατικής γυμναστικής με την εθνική περηφάνεια, μήπως πρέπει να την προσέξει ο κ. Τσίπρας; στην ανάγκη ας μην κάνει για λίγο καιρό τόσο παρέα με τον κ. Καμμένο ... επηρεάζεται.

ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕ ΣΥΡΙΖΟΛ

Έβγαλε τη γραβάτα, κάθισε στη θέση του υπουργού Άμυνας, χειροκρότησε έναν πρώην (;) κομμουνιστή, ήδη πρωθυπουργό της Ελλάδας, που μίλησε για την ονομασία των Σκοπίων για "σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις" και όταν μίλησε σήμερα σαν υπουργός Άμυνας είπε για τη ΜΟΜΑ αλλά σχεδόν καθόλου για την Τουρκία και τα Σκόπια. Είναι ο νέος ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕ ΣΥΡΙΖΟΛ.  

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Ειλικρινά ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους συμπολίτες μας που έδωσαν τη δύσκολη ψήφο στο Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Ευχαριστούμε όμως και τους όλους, που για πρώτη φορά από το 2012 αποφάσισαν να ακούσουν την αλήθεια για την πρόσφατη ιστορία της χώρας και ας μην μας ψήφισαν. Έχουμε επίγνωση ότι ήταν πολύ ρηξικέλευθο να τους ζητήσουμε, σε τόσο λίγο χρόνο και την ψήφο τους. Όμως μας άκουσαν. Και αυτό μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε. Άλλοι είχαν σειρά να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του λαού και είναι και λογικό και δημοκρατικό. Εμείς θα δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο, ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα δημοκρατών και σοσιαλιστών που θα έχει υπερβεί τις αγκυλώσεις του πελατειακού κράτους της μεταπολίτευσης για το οποίο όλοι ευθυνόμαστε.  

ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΠΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ;

       Βρε τι θυμάμαι ο μπαγάσας μέρες εκλογών ..... Ήταν 6 Απριλίου 2014 όταν ο γνωστός Φαληρεύς έγραψε στην έγκριτη "Καθημερινή", το παρακάτω άρθρο που αναδημοσιεύω για να δείτε τον ρόλο του επιχειρηματικοπολιτικομηντιακού κατεστημένου. Δείτε πώς καταλήγει:
"Καταλήγω, λοιπόν, με την εκτίμηση ότι το μόνο που θέλει ο Γιώργος είναι αυτό που επιδιώκει κάθε εκπεσών βασιλεύς: έναν διακανονισμό για να μην αισθάνεται την ανασφάλεια του βιοπορισμού ― όπως έγινε, δηλαδή, με τους Χοεντσόλερν στη Γερμανία ή, στη δική μας περίπτωση, με τον βασιλικό οίκο της Ελλάδος.".
     Σας θυμίζει τίποτα; μήπως την τελευταία πρόταση του Βαγγέλη Βενιζέλου προς τον Γιώργο Παπανδρέου να πάρει την θέση στο Επικρατείας και ό,τι άλλο θέλει αρκεί να μην ιδρύσει το "Κίνημα"; Εγώ φταίω που φωνάζω ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα από Παπανδρέου;
Εκτός κι αν ξόρκιζαν αυτό που φοβόντουσαν ότι θα συμβεί

    Παρακαλώ ξαναδιαβάστε το άρθρο με τα διακριτά μου σχόλια, τα οποία δεν άντεξα να μην αποτυπώσω.

    "Στοργή και Προδέρμ για τον τελευταίο ΚάιζερΠΟΛΙΤΙΚΗ 05:45ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΦAΛHPEYΣ

Το εντόπισα σε ένα κυριακάτικο δημοσίευμα σχετικά με τις προθέσεις του Γιώργου Παπανδρέου και το βρήκα πολύ διασκεδαστικό: «Σχεδιάζει βήμα βήμα τις κινήσεις του». Πρόκειται για ένα κλασικό δημοσιογραφικό κλισέ που χρησιμοποιείται όταν κάποιος ετοιμάζει κάτι, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι. Συγγνώμη, αλλά εφόσον το υποκείμενο της πρότασης είναι ο Γιώργος (ο Γιώργος που όλοι θαυμάσαμε και αγαπήσαμε...), τότε ζήτω που καήκαμε! Θέλω να πω ότι αν εκείνος που σχεδιάζει είναι ο ίδιος ο Γιώργος (το πιο σκόρπιο μυαλό που θυμάμαι να έχει φθάσει τόσο ψηλά στην πολιτική...), τότε ας είμαστε βέβαιοι ότι δεν σχεδιάζει τίποτα ― ή, εν πάση περιπτώσει, ότι αυτό που σχεδιάζει ισοδυναμεί με το τίποτε. {Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Πόσο πιο εμπαθής απαξιωτικός γραπτός λόγος μπορεί να υπάρξει!} Προσθέστε στην εικόνα κάτι ακόμη, το οποίο ενισχύει την παραπάνω εκτίμησή μου: ότι, όπως διάβασα σε εμβριθές ρεπορτάζ, τον επιτελικό ρόλο στο γραφείο του έχει ο... Σωκράτης Ξυνίδης.{Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Ευχαριστώ για τη επώνυμη διαφήμιση!}

Βεβαίως, ο Γιώργος παραμένει βουλευτής (μας το θύμισε μόλις τις προάλλες καταψηφίζοντας το άρθρο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών...) {Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: τους έτσουξε!} και, επίσης, υποτίθεται ότι επηρεάζει κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. ο Θ. Μωραΐτης και ο Κ. Τριαντάφυλλος. Υπό το πρίσμα αυτό, συνεπώς, ο Γιώργος μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση ― πολύ περισσότερο επειδή ο μεν Γιώργος είναι αυτό που είναι τέλος πάντων, οι δε ακόλουθοί του δεν είναι και τίποτε αστέρες της πολιτικής. {Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Αυτό προσδοκούσαν μήνες τώρα. Ο Παπανδρέου αίτιος της πολιτικής αποσταθεροποίησης. Δεν τους "βγήκε" όμως ο σχεδιασμός και το φορτώθηκαν Σαμαράς και Βενιζέλος!} Ως εκεί, λοιπόν, ναι· ο Γιώργος, αφ’ ότου γύρισε από το outer space και έστρεψε το ενδιαφέρον του στα εγχώρια, συνιστά ένα πρόβλημα για τη σταθερότητα της κυβέρνησης. Είναι όμως ένα πρόβλημα με συγκεκριμένες, περιορισμένες διαστάσεις. Ενα πρόβλημα διαχειρίσιμο.

Το ενδεχόμενο να ιδρύσει δικό του κόμμα δεν είναι, νομίζω, τίποτε περισσότερο από μια ανοησία που διαδίδεται, για λόγους προφανούς σκοπιμότητας, από τους ανθρώπους του.{Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Άλλη μια επιβεβαίωση των εκτιμήσεων των έγκριτων δημοσιογράφων!}  Και αν καθόμαστε και τη συζητούμε τώρα, αυτό οφείλεται στην εντυπωσιακή ρηχότητα της μνήμης μας. Αξίζει τον κόπο, ωστόσο, να θυμηθούμε πώς έγινε πρωθυπουργός ο Γιώργος, γιατί η αφήγηση αυτή περιέχει και την απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κόμμα. Ο Γιώργος βρέθηκε να κυβερνά την Ελλάδα για τον λόγο ότι τότε η Ελλάδα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αδυναμία να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης ήταν διάχυτη, η δε βεβαιότητα ότι δεν μας αφορούσαν όσα συνέβαιναν έξω ήταν συμπαγής και ακλόνητη. Αποκομμένη στον μικρόκοσμό της, η Ελλάδα ήταν ικανοποιημένη στον αυτισμό της «θωρακισμένης» οικονομίας της.

Οπως κάθε πρίγκιπας, έτσι και ο Γιώργος είχε ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα και ήταν άκρως ευάλωτος στη σαγήνη της κολακείας. Μετά την αποτυχία του στις εκλογές του 2007 (στις οποίες έκανε μια προεκλογική εκστρατεία στο δικό του, το αυθεντικό και ανεπανάληπτο ύφος...), ουσιαστικά κατέστη όμηρος του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Από το «flower power» πέρασε στο «λεφτά υπάρχουν». Αυτό ήταν που τον έφερε στην πρωθυπουργία, σε συνδυασμό με την πεισματική άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Το έργο «Ο Γιώργος πρωθυπουργός» ήταν το κύκνειο άσμα μιας ολόκληρης εποχής, της οποίας ο ίδιος παραμένει σήμερα ένα θλιβερό υπόλειμμα: μια γραφική μορφή ανάλογη εκείνης του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ στην εξορία του Ντορν {Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Ο έγκριτος σχολιαστής τα πάει πολύ καλά με τη Γερμανική ιστορία ...} .

Πέραν του ότι ανήκει σε άλλη εποχή, ο Γιώργος είναι, επίσης, ένας άνθρωπος με περιορισμένες ικανότητες. Για να το πω ωμά, ο Γιώργος δεν μπορεί -τρόπος του λέγειν- να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι θα καταφέρει να δέσει το παπιγιόν του; {Σημείωση αντιγράφοντος Ξυνίδη: Υψηλού επιπέδου αθηναϊκή δημοσιογραφία!} Αν κατέβαινε με το δικό του κόμμα στις εκλογές ή, μάλλον, αν κατόρθωνε να κατεβεί στις εκλογές με δικό του κόμμα, το μόνο που θα πετύχαινε θα ήταν να εξευτελισθεί ακόμη περισσότερο και να βλάψει την πορεία της χώρας προς τη σταθεροποίηση. Ας μην αυταπατώμεθα· μπορεί ο Γιώργος να μην είναι ιδιοφυΐα, ούτε είναι όμως «Ι-5 οριακής νοημοσύνης» (που λέγαμε στον Στρατό) ώστε να καταλήξει βομβιστής αυτοκτονίας.

Ακόμη και πρόσωπα του περιβάλλοντός του, άλλωστε, δεν φαίνεται να συμμερίζονται σκέψεις για επάνοδο του Γιώργου στο προσκήνιο. Σε άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στα «Νέα» στις 31 Μαρτίου (την επομένη της καταψήφισης του άρθρου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον Γιώργο), ο Παύλος Γερουλάνος υποστήριξε την προσπάθεια ενότητας του κεντροαριστερού χώρου υπό την υπάρχουσα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ: «Αν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ [...] αποδείξει ειλικρινή διάθεση για σύνθεση, τότε οφείλουμε όλοι να τον ακολουθήσουμε. Πρωτίστως όσοι απαρτίζουν την εσωκομματική αντιπολίτευση ή έχουν δημιουργήσει “ομάδες σκέψης” για να διαπραγματευθούν την επιστροφή τους», έγραψε.

Καταλήγω, λοιπόν, με την εκτίμηση ότι το μόνο που θέλει ο Γιώργος είναι αυτό που επιδιώκει κάθε εκπεσών βασιλεύς: έναν διακανονισμό για να μην αισθάνεται την ανασφάλεια του βιοπορισμού ― όπως έγινε, δηλαδή, με τους Χοεντσόλερν στη Γερμανία ή, στη δική μας περίπτωση, με τον βασιλικό οίκο της Ελλάδος. Δεν αποκλείω επίσης ο Γιώργος να θέλει συνθήκες γαλήνιας συνύπαρξης που θα του επιτρέψουν να ελπίζει ότι θα σώσει την υστεροφημία του. Γιατί όχι; Θεμιτό είναι ― αν και βλέπω μάλλον απίθανο να τα καταφέρει. «Στοργή και Προδέρμ», επομένως, για τον τελευταίο Κάιζερ της ελληνικής οικογενειοκρατίας, γιατί καλό θα ήταν να θυμόμαστε πότε πότε ότι οι άνθρωποι με την ευφυΐα του Γιώργου πάντα είναι οι περισσότερο επικίνδυνο"ι...

ΣΤΟΡΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΕΡΜ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΝ ΦΑΛΗΡΕΑ ΣΗΜΕΡΑ.

 

Ο ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ

      Μην νομίζετε ότι δεν ακούω τους αγαπητούς μου συνυποψήφιους των άλλων κομμάτων που σιγοψυθηρίζουν "και τι ζητά ο Ξυνίδης ψήφο; τι έκανε στον τόπο του ως βουλευτής και υπουργός;". Λοιπόν φίλοι μου θα είμαι σύντομος. Έκανα εν μέσω οικονομικής καταστροφής της χώρας όλο-όλο δύο πράγματα για τον τόπο:
1)

Το πρώτο θερμοκήπιο χωρίς καπνοδόχο, που εκμεταλλεύεται μόνο την γεωθερμία για τη θέρμανσή του. Δεκαετίες προσμονής για τον τόπο η εκμετάλλευση της γεωθερμίας. Και τώρα; "Κηπευτικά Ερασμίου Ξάνθης" σε όλη την Ελλάδα. Το κράτος έδωσε τη δυνατότητα στην ιδιωτική πρωτοβουλία να δημιουργήσει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Αντιγράφω από Δελτίο Τύπου του ΥΠΑΑΤ- Αθήνα, 6 Μαρτίου 2013 σσ.επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά η ανακοίνωση: "Η έκταση κατοχυρώθηκε σε εταιρεία, που αναδείχθηκε ύστερα από δημοπρασία για τη δημιουργία θερμοκηπίων για την παραγωγή επιτραπέζιας ντομάτας, καθώς και άλλων θερμοκηπιακών προϊόντων, με τη μέθοδο της υδροπονικής καλλιέργειας, καθώς η περιοχή προσφέρεται λόγω ύπαρξης γεωθερμικού πεδίου για παραγωγή με χαμηλό κόστος ενέργειας, ενώ παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα λόγω και του πλούσιου υδροφόρου ορίζοντα (πολύ καλή ποιότητα νερού για άρδευση κ.α)...... Επισημαίνεται ότι το εν λόγω έργο αποτελεί επένδυση σημαντικής αξίας, τόσο για τη Ξάνθη, όσο και για την ευρύτερη περιοχή, καθώς εκτιμάται ότι μετά την ολοκλήρωσή της στα 100.000 τ.μ. θερμοκηπιακής κάλυψης, η επένδυση θα είναι στο ύψος των 15.000.000 ευρώ και θα προσφέρει 25 μόνιμες θέσεις εργασίας και περίπου 40 εποχιακές."

2)

       Δόθηκε η δυνατότητα σε μια θρακιώτικη βιομηχανία μεταποίησης του πρωτογενούς τομέα να παράγει και να πουλά σε όλον τον κόσμο ένα προϊόν διακριτό και με ιδιαίτερη προστιθέμενη αξία, δίνοντας δουλειά και προοπτική στους κατοίκους της ορεινής περιοχής αλλά και θέσεις εργασίας στην έδρα της βιομηχανίας.
     Και επειδή δεν έχω από τίποτα να κρυφθώ, οι επικριτές μου ας ρωτήσουν δημόσια τους επενδυτές -που είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι στον τόπο μας - για την συνεισφορά μου στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των επενδύσεων.

     Εγώ λοιπόν αγαπητοί επικριτές συνυποψήφιοι σε 2,5 χρόνια κοινοβουλευτικής μου ιστορίας (μάλλον η συντομότερη στην ιστορία της Ξάνθης) έκανα αυτά τα δύο χειροπιαστά μικρά πράγματα. Δεν καυχιέμαι, το καθήκον μου έκανα. Όποιος δημοσιοποιήσει ότι έκανε περισσότερα χειροπιαστά πράγματα ας τα μνημονεύσει και χαλάλι του η ψήφος του λαού.